All Chapters of ยอมให้เขาเลือกเธอ แล้วฉันกลายเป็นรักแรก: Chapter 1 - Chapter 10

หมิงเยียนสูดหายใจเข้าลึก ฝืนกลั้นความรู้สึกปวดหนึบในใจ แล้วหันไปมองนอกหน้าต่างบานกระจกใหญ่จรดพื้นภายนอกแสงแดดเจิดจ้า รถราขวักไขว่ ทิวทัศน์ของเมืองหลวงอันกว้างใหญ่ปรากฏแก่สายตาอย่างชัดเจนจู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าสำนักงานทนายความหมิงหานที่เวลานี้โด่งดังในเมืองหลวง แท้จริงแล้วจุดเริ่มต้นมีเพียงสำนักงานเล็ก ๆ ห้องนี้เท่านั้นแถมตอนนั้นเธอยังเป็นคนขายบ้านเพียงหลังเดียวที่มีชื่อตัวเองเป็นเจ้าของ เพื่อเอาเงินมาช่วยฮั่วหานซานเช่าที่นี่ไว้ทว่าตอนนี้พื้นที่ทั้งชั้นล้วนตกเป็นของฮั่วหานซานแล้วเธอจำได้ว่าวันที่ตกลงเช่าสำนักงานห้องนี้ อากาศก็แจ่มใสแบบนี้เช่นกัน“สำนักงานทนายความชื่อหมิงหานดีไหม”“ชื่ออะไรก็ได้” ฮั่วหานซานมีสีหน้าราบเรียบ “เธอตัดสินใจก็แล้วกัน”หมิงเยียนโผเข้ากอดเขาด้วยความตื่นเต้น ทว่ากลับถูกเขาดึงแก้มให้ออกจากอ้อมอกอย่างไม่ไยดี “ฉันไม่ชอบให้คนอื่นมากอด”ถึงอย่างนั้นหมิงเยียนก็ยังคงยิ้มกว้างอย่างไม่คิดอะไร แล้วมุดตัวเข้าสู่อ้อมกอดของเขาอีกครั้ง “แต่ฉันจะกอด”เธอเคยยิ้มและบอกกับฮั่วหานซานด้วยความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยมว่าตัวเองจะช่วยให้เขากลายเป็นทนายความที่เก่งที่สุดในเมืองห

“คุณป้าคะ ที่นี่โรงพยาบาลนะคะ ในธนาคารเลือดมีเลือดทุกกรุ๊ปอยู่แล้ว ไม่เห็นจำเป็นจะต้องมาเจาะเลือดฉันเลย” หมิงเยียนเอ่ยเสียงเย็นชาหวังเหมยมีสีหน้ากลัดกลุ้มและลังเล “แต่ว่า...”ทว่าหมิงเยียนไม่ได้สนใจเธออีก แต่หันไปมองผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แทน “ฮั่วหานซาน จดหมายลาออกฉันวางไว้บนโต๊ะทำงานนายแล้วนะ ข้าวของก็เก็บหมดแล้ว ถ้ามีเวลาเมื่อไหร่ก็กลับไปเซ็นชื่อให้ด้วย”“จดหมายลาออกอะไร” ฮั่วหานซานขมวดคิ้วแน่น“เด็กคนนี้นี่!” พอหวังเหมยได้ยินก็ร้อนรนขึ้นมาทันที “เธอจะมาโมโหอะไรใส่ฉันเนี่ย ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นสักหน่อย”หมิงเยียนยิ้มบาง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ “คุณป้าพักผ่อนให้สบายนะคะ รักษาสุขภาพด้วย ฉันยังต้องกลับไปเก็บของต่อ ขอตัวก่อนค่ะ”พูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินออกไปโดยไม่สนใจสีหน้าของคนอื่นเพียงแต่ทันทีที่เธอเดินเข้าลิฟต์ไป จังหวะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง ฝ่ามือใหญ่คู่หนึ่งก็สอดเข้ามาขวางไว้ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออก หมิงเยียนสบเข้ากับดวงตาสีดำคู่นั้นหมิงเยียนแทบจะไม่เคยเห็นอารมณ์อื่นใดในแววตาของฮั่วหานซานเลยครั้งเดียวที่เคยเห็นก็คือตอนที่เขาถูกชาวบ้านกดลงกับพื้น แววตาของเขาในตอนนั้น เ

“ฉันยื่นจดหมายลาออกไปแล้วค่ะ”“คะ?” ผู้จัดการฝ่ายบุคคลถึงกับชะงักไปทันทีผ่านไปพักใหญ่ถึงได้เอ่ยปาก “งั้น...งั้นคุณ...”หมิงเยียนรู้ดีว่าตามขั้นตอนการลาออกที่ถูกต้อง หลังจากยื่นจดหมายลาออกแล้วยังต้องมีระยะเวลาส่งมอบงานอีกครึ่งเดือนเธอไม่ใช่คนทำอะไรครึ่ง ๆ กลาง ๆในเมื่อตัดสินใจจะลาออกแล้ว การส่งมอบงานที่จำเป็นก็ยังคงต้องทำ จะสร้างภาระให้คนอื่นไม่ได้“เดี๋ยวฉันจะเข้าไปส่งมอบงานที่บริษัทค่ะ”“ได้ค่ะ ๆ งั้นฉันจะรอคุณมานะคะ”หลังจากวางสาย หมิงเยียนก็อดสูดหายใจเข้าลึกไม่ได้ตอนนี้เธอขายบ้านไปแล้ว รอจัดการเรื่องส่งมอบงานเสร็จเมื่อไหร่ เธอก็จะไปจากที่นี่ได้เสียทีเพียงแต่แผลผ่าตัดที่หน้าท้องยังคงปวดหนึบ ๆ อยู่บ้างหมิงเยียนนั่งพักอยู่พักใหญ่ ถึงได้เรียกรถแท็กซี่ไปที่สำนักงานทนายความและทันทีที่เธอปรากฏตัว บรรยากาศของทั้งสำนักงานทนายความก็ดูผ่อนคลายขึ้นมาก“พี่หมิงเยียน...”“พี่หมิงเยียน พี่มาสักทีนะคะ...”ผู้ช่วยหลายคนดีใจกันยกใหญ่ พากันเข้ามาห้อมล้อมหมิงเยียนแล้วส่งเสียงเจื้อยแจ้วแววตาของพวกเธอเปี่ยมไปด้วยความยินดีและพึ่งพาอย่างแท้จริง ทำให้หมิงเยียนรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ“ฉั

หลังจากหมิงเยียนจากไป สำนักงานทนายความหมิงหานก็ราวกับตกอยู่ท่ามกลางบรรยากาศกดดันอย่างน่าประหลาดฮั่วหานซานพยายามใช้เรื่องงานมาบดบังความรู้สึก แต่ประสิทธิภาพในการทำงานกลับลดต่ำลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเขานวดคลึงหัวคิ้ว พยายามดึงความสนใจกลับมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ทว่ากลับลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปที่พื้นที่ทำงานส่วนรวมด้านนอกอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้โต๊ะทำงานของหมิงเยียนว่างเปล่าไปแล้วสะอาดสะอ้านราวกับไม่เคยมีใครนั่งทำงานอยู่ตรงนั้นมาตลอดห้าปีคุณป้าแม่บ้านกำลังเข็นรถทำความสะอาดเข้ามา และเริ่มเทขยะจากถังขยะข้างโต๊ะทำงานแต่ละตัวเมื่อมาถึงโต๊ะของหมิงเยียน คุณป้าก็เทของในถังขยะใบเล็กลงในถุงดำใบใหญ่ตามความเคยชินฮั่วหานซานปรายตาไปเห็นเข้าโดยบังเอิญ ร่างกายของเขาพลันแข็งทื่อไปทันที—ท่ามกลางกองกระดาษและซองขนมเหล่านั้น มีของหลายชิ้นที่ทิ่มแทงสายตาอย่างจังตั๋วหนังสีซีดจาง...ที่คั่นหนังสือสั่งทำพิเศษสลักคำว่า ‘หมิงหาน’...ลูกอมรสผลไม้ที่ละลายจนเสียรูปติดอยู่กับกระดาษห่อ...และ...ของกระจุกกระจิกที่คล้ายกันอีกมากมายของชิ้นเล็กชิ้นน้อยพวกนี้ล้วนแต่เป็น ‘ของล้ำค่า’ ของหมิงเยียนทั้ง

ท่ามกลางกองของกระจุกกระจิก มีกล่องกำมะหยี่เล็ก ๆ กล่องหนึ่งนอนนิ่งอยู่อย่างโดดเดี่ยว มันทิ่มแทงสายตาจนหัวใจของเขาแทบหยุดเต้นลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ เสียงรอบข้างจางหาย โลกทั้งใบเหลือเพียงเสียงอื้ออึงในหูเขาจำกล่องใบนั้นได้นิ้วมือของฮั่วหานซานสั่นเทาเล็กน้อย ขณะล้วงมือเข้าไปในถุง แล้วหยิบกล่องใบนั้นออกมา‘แกร๊ก’ เสียงเปิดฝากล่องดังขึ้นเบา ๆข้างในมีแหวนเพชรวงหนึ่ง เป็นแหวนที่หมิงเยียนใช้เวลาเลือกอยู่นานหลายเดือนกว่าจะตัดสินใจเลือกแบบนี้เพียงแต่ตอนนี้มันกลับนอนนิ่งอยู่อย่างเดียวดาย สะท้อนแสงประกายเย็นเยียบและงดงามออกมาส่วนหานจิ้น หลังจากจัดการส่งสองสามีภรรยากลับไปแล้ว พอหันกลับมาก็เห็นฮั่วหานซานกำลังจ้องเขม็งไปที่กล่องแหวนในมือ สันกรามของเขาขบเข้าหากันแน่น แววตาแฝงไปด้วยคลื่นอารมณ์รุนแรงที่หานจิ้นไม่เคยเห็นมาก่อนลางสังหรณ์ร้ายในใจของหานจิ้นพุ่งขึ้นมาถึงขีดสุด เขารีบก้าวเข้าไปหาพลางกดเสียงต่ำถาม “เหล่าฮั่ว นี่มัน...อะไรเนี่ย”ฮั่วหานซานมีสีหน้าเย็นชา น้ำเสียงแหบต่ำ “แหวนแต่งงาน”“หา” หานจิ้นอึ้งไปชั่วขณะแหวนแต่งงานเหรอนี่หมิงเยียนถึงขั้นทิ้งแหวนแต่งงานเลยเหรอหรือว่าแค่ท