All Chapters of รักนี้สายไป คุณหนูเจียงไม่มีวันให้อภัย: Chapter 11 - Chapter 20

พอคำนี้หลุดออกมา ทุกคนต่างก็เก็บสีหน้าตกใจเอาไว้ไม่อยู่ฟู่เยี่ยนโจวยิ่งโมโหจัดจนหัวเราะออกมาแทน เขาหันไปมองเจียงอวิ๋นซี “ทำเอาฉันเปิดหูเปิดตาจริงๆ เลยนะ แค่ไม่กี่วัน เธอก็ไปทอดสะพานให้ศัตรูคู่อาฆาตของฉันแล้วเหรอ?”“มันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย!”เจียงอวิ๋นซีโกรธจนหน้าแดงก่ำ เธอสะบัดมือเขาออกอย่างแรงสุดกำลังเพราะแรงเหวี่ยงที่มากเกินไป ทำให้เธอเสียหลักเซถอยหลังไปหลายก้าวจนกระทั่งมีมือข้างหนึ่งยื่นมาประคองเอวของเธอเอาไว้เบาๆดวงตาที่ลึกล้ำอันตรายและเย่อหยิ่งชั่วร้ายของฉินสือวั่ง สบเข้ากับสายตาของเธอพอดีเจียงอวิ๋นซีชะงักไปครู่หนึ่งทันใดนั้นก็ยืดหลังตรง ขยับเข้าไปยืนอยู่ข้างๆ ตัวเขาฉินสือวั่งเหมือนจะถูกอกถูกใจกับการกระทำเล็กๆ น้อยๆ นี้ของเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนไปแวบหนึ่ง พลางเผยรอยยิ้มออกมาบางเบาฟู่เยี่ยนโจวรู้สึกว่าภาพตรงหน้านี้มันช่างบาดตาบาดใจเป็นบ้าเขากำลังจะอ้าปากพูด ทว่ากลับถูกเสิ่นสือจิ่นเดินเข้ามาขวางหน้าเอาไว้ก่อน“เยี่ยนโจว อวิ๋นซีลาออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ? นายตามตอแยอดีตลูกน้องแบบนี้ แฟนนายจะไม่พอใจเอาได้นะ”ฟู่เยี่ยนโจวเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่ามีอันซีอยู่ด้วยพอเขาหันหน้า

วันรุ่งขึ้น เจียงอวิ๋นซีตื่นนอนแต่เช้าตรู่วันแรกที่จะได้ไปทำงานที่ฉินรุ่น เธอจิตใจแจ่มใสมาก จึงได้ลงมือทำอาหารเช้าที่อุดมสมบูรณ์ขึ้นมามื้อหนึ่งตอนที่กำลังจะก้าวเท้าออกจากห้อง เซี่ยเชียนหลานยังคงหลับสนิท ส่วนโทรศัพท์มือถือที่เธอโยนทิ้งไว้ข้างๆ ก็แผดเสียงดังระงมไม่ยอมหยุดเจียงอวิ๋นซีเหลือบมอง ปลายสายบันทึกชื่อไว้ว่า “ไอ้บอสเฮงซวย”เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกดรับสาย“สวัสดีค่ะ ฉันเป็นเพื่อนของหลานหลานนะคะ วันนี้เธอรู้สึกไม่ค่อยสบาย น่าจะต้องขออนุญาตลาหยุดสักวันค่ะ”เพราะฟังเซี่ยเชียนหลานบ่นเรื่องเขาอยู่ทุกวัน เธอเลยนึกว่าเจ้านายของเพื่อนจะเป็นพวกมนุษย์ลุงหัวล้านลงพุงเสียอีกนึกไม่ถึงเลยว่าน้ำเสียงจะฟังดูหนุ่มแน่นขนาดนี้แถมยังมีมารยาทอยู่บ้าง“ได้ครับ งั้นรบกวนคุณช่วยบอกเธอหน่อยนะครับว่า ผมอนุมัติให้เธอลาพักผ่อนได้หนึ่งวัน รักษาสุขภาพเป็นเรื่องสำคัญที่สุดครับ”“ได้ค่ะ ฉันจะแจ้งให้เธอทราบนะคะ”“งั้นผมขอตัววางสายก่อนนะครับ”เจียงอวิ๋นซีวางโทรศัพท์ไว้ที่หัวเตียง เธอมองเซี่ยเชียนหลานที่นอนหลับเป็นตายอยู่บนเตียงแล้วส่ายหน้าได้เจอเจ้านายแสนประเสริฐขนาดนี้แล้ว ยังจะไม่รู้จ

“ประธานฉินคะ”เจียงอวิ๋นซีกลับมาที่ห้องทำงานประธาน เธอเคาะประตูแล้วเดินเข้าไปทว่ากลับเห็นฉินสือวั่งนอนอยู่บนโซฟาด้านหนึ่ง เรียวขายาวเป็นพิเศษสองข้างพาดไขว้กันอย่างตามสบาย มือข้างหนึ่งหนุนอยู่ใต้ศีรษะ ส่วนมืออีกข้างคีบบุหรี่เอาไว้เขาหลับตาลงเล็กน้อย คล้ายกับว่าหลับสนิทไปแล้วเจียงอวิ๋นซีวางกล่องอาหารไว้ด้านหนึ่ง แล้วทอดสายตามองใบหน้าของเขาชายหนุ่มมีใบหน้าที่หล่อเหลาหมดจดเกินไป โครงหน้าสมบูรณ์แบบ เครื่องหน้าคมคาย ยามที่หลับตาลงเช่นนี้ ราวกับคุณชายเจ้าสำราญที่หลุดออกมาจากในหนังสือการ์ตูนเธอเผลอจ้องมองอยู่ครู่หนึ่งอย่างอดไม่ได้จู่ๆ ฉินสือวั่งก็ลืมตาขึ้นมา“คือว่า ประธานฉินคะ ฉันซื้อข้าวมาให้คุณแล้ว...”เจียงอวิ๋นซีหลบสายตาด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย แล้วยื่นกล่องอาหารให้ฉินสือวั่งเมื่อเห็นใบหูของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อ ฉินสือวั่งก็ลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน“ไปตั้งนานยังไม่กลับ ฉันนึกว่าเธอแปรพักตร์ชั่วคราว กลับไปหาอดีตเจ้านายตาบอดคนนั้นแล้วเสียอีก”“ฉันไม่มีวันกลับไปหรอกค่ะ”เจียงอวิ๋นซีรีบแย้งทันที แต่พอนึกถึงเรื่องที่เพิ่งเจอฟู่เยี่ยนโจวที่ชั้นล่างเมื่อครู่ ในใจก็เกิดรู้สึกผิดข

แววตาของฉินหว่านฉายแววเคลือบแคลงสงสัยฉินสือวั่งปรายตามองเธอแวบหนึ่ง “เธอพูดมากไปแล้วนะ”“…”ฉินหว่านแอบแลบลิ้นใส่เรื่องซุบซิบเชิงชู้สาวของเขาไม่ใช่จะหาดูได้บ่อยๆ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะถามต่ออีกสักสองสามประโยคประตูห้องน้ำส่งเสียงดังขึ้นเล็กน้อยเจียงอวิ๋นซีห่อหุ้มร่างกายด้วยชุดคลุมอาบน้ำสีขาวเดินออกมาอย่างช้าๆฉินหว่านตาเป็นประกายขึ้นมาผมยาวสีน้ำตาลเกาลัดของหญิงสาวถูกเกล้าไว้หลังศีรษะ เผยให้เห็นใบหน้าที่สวยงามล้ำเลิศ ริมฝีปากแดงระเรื่อ ผิวพรรณขาวเนียนดุจหยกที่แฝงไปด้วยสีชมพูจางๆสวยจนดึงดูดใจคนมองโฮ่ สายตาพี่ชายเธอใช้ได้เลยนะเนี่ยฉินสือวั่งปรายตามองเธอเพียงแวบเดียว แล้วจึงเบือนหน้าหนีไป“นี่คือฉินหว่าน เธอเป็นหมอที่เชี่ยวชาญด้านนี้ ให้เธอช่วยดูให้คุณนะ”“สวัสดีค่ะคุณฉิน”“เรียกฉันว่าหว่านหว่านก็ได้ค่ะ ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา”ฉินหว่านเผยรอยยิ้มอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะก้าวเข้าไปวัดอุณหภูมิร่างกายให้เจียงอวิ๋นซี“คุณวางใจเถอะ ปกติแล้วยาจำพวกนี้ เมื่อหมดฤทธิ์แล้วก็จะหายเอง แต่ถ้าคุณรู้สึกทรมานมาก ฉันสามารถใช้ยาบางอย่างช่วยบรรเทาอาการไม่สบายตัวให้คุณได้นะ”“ค่ะ”เจียงอ

เจียงอวิ๋นซีฝืนหันหน้ากลับไป ก่อนจะสบเข้ากับใบหน้าสะลึมสะลือเพิ่งตื่นนอน“ซีเป่า เธอตื่นแล้วเหรอ?”เจียงอวิ๋นซี ...“ทำไมเป็นเธอไปได้?”“ไม่ใช่ฉันแล้วจะเป็นใครไปได้ล่ะ?”เซี่ยเชียนหลานแสดงท่าทางมั่นอกมั่นใจว่าตัวเองถูกอย่างเต็มเปี่ยม ก่อนจะเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มีเลศนัยออกมาทันที“ซีเป่า เธอคงไม่ได้คิดว่าเป็นฉินสือวั่งหรอกนะ?”“...ฉันเปล่านะ”“งั้นเธอจะร้อนตัวทำไมล่ะ ฉันคิดไว้แล้วเชียว! ปากบอกว่าไม่กล้าคิดเกินเลยกับฉินสือวั่ง แต่ความจริงแล้วเธอก็แอบหิวกระหายในร่างกายของเขาเหมือนกันนั่นแหละ!”เซี่ยเชียนหลานสวมกอดเธอพลางหัวเราะคิกคัก“ซีเป่าของฉันมีพัฒนาการแล้ว รู้จักคิดถึงผู้ชายแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะบินไปเมืองอื่นๆ ไปหาหนุ่มล่ำๆ กลับมาปรนเปรอเธอสักคน!”“งานที่เธอทำเนี่ย นับวันจะยิ่งโรคจิตขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ”เจียงอวิ๋นซีดิ้นหลุดจากอ้อมกอดของอีกฝ่าย แล้วเดินลงจากเตียง“เลิกเล่นได้แล้ว ฉันต้องไปบริษัทแล้วนะ”“วันนี้เธอไม่ต้องไปหรอก เมื่อวานตอนที่ฉินสือวั่งให้คนโทรตามฉันมา เขาก็กำชับไว้เรียบร้อยแล้ว บอกว่าวันนี้เขาให้เธอหยุดงานวันนึง ให้เธอพักผ่อนให้เต็มที่”“จะว่าไปแล้ว เจ้าคนแซ่ฉิ