All Chapters of รักนี้สายไป คุณหนูเจียงไม่มีวันให้อภัย: Chapter 1 - Chapter 10

เจียงอวิ๋นซีไม่ได้กลับไปที่อพาร์ตเมนต์ของตัวเอง แต่กลับมองหาโรงแรมแถวๆ นั้นแทนเธอขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ ขัดถูผิวพรรณอันขาวเนียนจนขึ้นรอยแดงระเรื่อ จึงค่อยมุดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มแสงสีเหลืองนวลทอดมาจากโคมไฟหัวเตียง หญิงสาวขดกายซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบาง ความระแวงกังวลในใจค่อยๆ มอดดับลงก่อนที่เธอจะล่วงเข้าสู่ห้วงนิทราทว่าการนอนหลับในครั้งนี้กลับไม่ราบรื่นเอาเสียเลยเธอฝันถึงเรื่องราวสับสนปนเปมากมายในความฝัน เดี๋ยวก็เป็นภาพของฟู่เยี่ยนโจวในวัยเยาว์ที่เอาตัวเข้าบังเธอไว้ด้านหลังพลางเอ่ยว่า วันหน้าฉันจะปกป้องเธอเอง พวกนายห้ามใครรังแกเธอเด็ดขาดเดี๋ยวก็เปลี่ยนเป็นภาพทางเดินในอาคารอันมืดมิด ชายแปลกหน้าตรึงร่างเธอไว้แน่นหนา พลางสูดดมกลิ่นกายของเธออย่างหิวกระหายและท้ายที่สุดคือใบหน้าที่ดูใสซื่อบริสุทธิ์ของอันซีหล่อนอิงแอบอยู่ในอ้อมอกของฟู่เยี่ยนโจว มือขยำคอเสื้อของเขาไว้ พลางตวัดสายตาเยาะหยันมาทางเธอ“เจียงอวิ๋นซี เธอเหมือนหมาตัวหนึ่งเลยนะ”เธอจมอยู่กับความสะลึมสะลือจนล่วงเลยเข้าสู่ช่วงสาย ก่อนจะถูกโทรศัพท์สายหนึ่งปลุกให้ตื่นขึ้นเมื่อกดรับสาย น้ำเสียงอันเย็นเยียบของชายหนุ่มก็ดังขึ

“เบบี๋ ฉันตื่นเต้นไปหน่อย นึกว่าเธอจะเสียใจแถมยังเจ็บตัวอีก คิดว่าไอ้สารเลวฟู่นั่นไร้ศักดิ์ศรี ถึงขั้นลงมือกับผู้หญิง”หลังจากกลับมาถึงที่พักและถามเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบอย่างชัดเจน ในที่สุดเซี่ยเชียนหลานก็หยุดร้องไห้ได้เสียที“แต่ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่หรอก เธอเจอคนโรคจิตขนาดนี้แล้ว ฟู่เยี่ยนโจวยังจะไปอยู่เป็นเพื่อนนังมือที่สามอีก ไอ้สารเลวสมควรตายแบบนี้ควรถูกตอนแล้วจับใส่กรงหมูถ่วงน้ำ!”“อันซีเป็นแฟนสาวของเขา”“แฟนสาวกะผีอะไรล่ะ! หล่อนเป็นแฟนของฟู่เยี่ยนโจว แล้วเธอนับเป็นตัวอะไรกัน!?”บนใบหน้าอันหมดจดราวกับหยกของเจียงอวิ๋นซี ถูกแสงไฟสาดส่องจนเห็นความอ้างว้างอยู่เล็กน้อย“นั่นสินะ ฉันเป็นตัวอะไรกันแน่...คงเป็นได้แค่สัตว์เลี้ยงที่เขาไม่ใส่ใจตัวหนึ่งล่ะมั้ง”เรียกก็มาไล่ก็ไปตอนที่โยนเธอทิ้ง ไม่จำเป็นต้องแจ้งให้ทราบอย่างเป็นทางการด้วยซ้ำ“ช่างเถอะ ไม่พูดถึงไอ้สารเลวฟู่แล้ว คิดเสียว่าความจริงใจกว่าสิบปีนี้เอาไปให้หมามันกิน ผู้ชายสองขามีอยู่เกลื่อนกลาด ยังต้องกลัวว่าจะหาคนต่อไปไม่ได้อีกเหรอ?”เจียงอวิ๋นซียิ้มออกมาบางๆตอนนี้เธอจะไปมีอารมณ์หาคนใหม่ได้ยังไงกันเจียงอวิ๋นซีเด

หลังจากโบกเรียกรถแท็กซี่ เจียงอวิ๋นซีก็มุ่งหน้าตรงไปยังฟู่ซื่อระหว่างทางเธอได้รับสายโทรศัพท์จากเซี่ยเชียนหลานที่ถามว่าเธออยู่ที่ไหน เจียงอวิ๋นซีจึงเอ่ยไปตามตรงโดยไม่คิดมากผลลัพธ์คือเซี่ยเชียนหลานร้อนรนกระวนกระวายจะตามมาที่นี่ให้ได้ โดยบอกว่าเพื่อนสาวคนสนิทต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน อีกฝ่ายจะตามมาช่วยกระหน่ำแทงฟู่เยี่ยนโจวสักสองแผลไปพร้อมกันกับเธอเจียงอวิ๋นซีห้ามไม่อยู่ จึงได้แต่ปล่อยตามใจอีกฝ่ายไปหนึ่งชั่วโมงต่อมา ตัวรถก็จอดสนิทลงตรงหน้าประตูทางเข้าของตึกสำนักงานใหญ่ฟู่ซื่อท่ามกลางแสงแดดจัด ตึกอันสูงตระหง่านโอ่อ่าสะท้อนประกายแสงเจิดจ้าจนแสบตา เธออดไม่ได้ที่จะต้องหรี่ตาลงเล็กน้อยสำนักงานใหญ่ของฟู่ซื่อเมื่อก่อนไม่ได้ตั้งอยู่ที่นี่ นี่คือตึกใหม่เมื่อห้าปีก่อน ในวันที่ตึกหลังนี้ก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ ฟู่เยี่ยนโจวอารมณ์ดีมากจนดื่มเหล้าไปไม่น้อย หลังจากนั้นก็ผล็อยหลับไปในห้องทำงานประธานเธอคอยอยู่เคียงข้างเขาตลอดเวลาขณะที่เธอกำลังยืนอยู่ตรงหน้าบานหน้าต่างกระจกขนาดใหญ่ยักษ์เพื่อชื่นชมทัศนียภาพยามค่ำคืน จู่ๆ ทางด้านหลังก็มีใครบางคนขยับเข้ามาประชิดตัวอ้อมแขนคู่หนึ่งยื่นมาจากทางด้า

พอเกิดเรื่องชนท้ายรถของเซี่ยเชียนหลานขึ้นมา อารมณ์ที่เคยห่อเหี่ยวของเจียงอวิ๋นซีกลับดีขึ้นมากแล้ว“ซีเป่า เธอเป็นยังไงบ้าง?”“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ร้องไห้ออกมาแล้วโล่งขึ้นตั้งเยอะ อีกอย่างนะ รถที่เธอพุ่งชนน่ะมันเบนท์ลีย์เชียวนะ ฉันจะมีอารมณ์โศกเศร้าเสียใจอยู่ตรงนี้ได้ยังไง”“เธอน่าจะบอกให้เร็วกว่านี้สิ ถ้ารู้แต่แรกว่าทำแบบนี้แล้วจะทำให้เธอหายดีล่ะก็ ฉันคงขับชนรถมายบัคของไอ้สารเลวฟู่ให้ยับเยินไปเลย!”เจียงอวิ๋นซีหลุดขำพรืดออกมา ก่อนจะโผเข้ากอดเซี่ยเชียนหลานไว้แน่น“หลานหลาน เธอดีที่สุดเลย”“ถึงเธอจะสวยสะบัดหุ่นแซ่บขนาดไหน แต่รสนิยมของฉันคือหนุ่มมหาลัยไซส์บิ๊กนะจ๊ะ ขอบคุณ”“ได้เลย รอให้ฉันหาเงินก้อนโตได้ก่อน ฉันจะช่วยเรียกมาให้เธอสักสิบคน”“สองคนก็พอแล้ว สิบคนแรงฉันรับไม่ไหวหรอก”ทั้งสองคนหัวเราะคิกคักจนมาถึงด้านในห้องเช่า ในที่สุดเจียงอวิ๋นซีก็สลัดเรื่องแย่ๆ ของฟู่เยี่ยนโจวทิ้งไว้เบื้องหลังได้เสียทีตกเย็น ทั้งสองคนกินหม้อไฟด้วยกันมื้อหนึ่งที่บ้านเซี่ยเชียนหลานรับหน้าที่ล้างผัก ส่วนเจียงอวิ๋นซีรับหน้าที่เข้าครัวฝีมือทำอาหารของเธอดีมาก หลายปีมานี้ยามอยู่ที่ตระกูลฟู่ต้องคอยนอบน้

เจียงอวิ๋นซีเหรอ?เฉิงเย่ขยับแว่นตากรอบทองของตัวเอง นึกว่าตัวเองตาฝาดไปเสียอีกกำลังจะเดินเข้าไปดูให้แน่ใจ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมาซะก่อนเสียงเอะอะโวยวายของเฉิงเจี่ยนดังทะลุสายมา“พี่ฮะ ทำไมยังมาไม่ถึงอีก พวกเรารอพี่ตั้งนานแล้วนะ!”“กำลังไป”พอวางสาย เฉิงเย่ก็เดินตรงไปยังห้องส่วนตัวสุดหรูบนชั้นสองทันทีในห้องมีคนรอกันอยู่ก่อนแล้วหลายคนทั้งเฉิงเจี่ยน ฟู่ม่าน แล้วก็ฟู่เยี่ยนโจวข้างกายเขายังมีผู้หญิงตัวเล็กน่าทะนุถนอมคนหนึ่งนั่งติดสอยห้อยตามมาด้วยเฉิงเย่ถอดเสื้อสูทโยนลงบนโซฟาอย่างไม่ใส่ใจ “แล้วเจียงอวิ๋นซีล่ะ ทำไมไม่มาด้วยกัน?”พอสิ้นคำถาม บรรยากาศในห้องก็เงียบกริบเย็นยะเยือกขึ้นมาทันทีฟู่เยี่ยนโจว “หล่อนลาออกไปแล้ว ต่อจากนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฟู่ซื่ออีก”“พวกนายเลิกกันแล้วเหรอ?”“พวกเราเคยคบกันตอนไหนไม่ทราบ?”สีหน้าบนใบหน้าหล่อเหลาของฟู่เยี่ยนโจวดูเข้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะดึงตัวอันซีที่อยู่ข้างกายเข้ามาโอบไว้ “นี่อันซีแฟนฉัน ทำความรู้จักกันไว้สิ”อันซี “สวัสดีค่ะ”ทว่าเฉิงเย่กลับทำเหมือนไม่ได้ยินเลย“อวิ๋นซีรู้จักกับพวกเรามาตั้งนาน ต่อให้ลาออกไปแล้วก็ยังเป็นเพื่อ