Todos los capítulos de ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Capítulo 311 - Capítulo 320

คุกใต้ดินเขตหวงห้าม | เวลา 10:00 น.วันต่อมา...ต่อ...จิงอวี่มองแผ่นหนังนั้นด้วยสายตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึกจนน่าขนลุก เธอไม่ได้สะอิดสะเอียน ไม่ได้ร้องไห้ แต่กลับหยิบมีดพกที่ชิงหลีเป็นคนมอบให้ขึ้นมาถือไว้มั่น แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความสับสนเมื่อครู่จางหายไป เมื่อบิดาอยู่ในสภาพนี้เธอจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่า ตายไปเสียจะยังดีกว่า“จิงอวี่... แกจะทำอะไรน่ะ...” หยางกวงยังคงพึมพำด้วยความบ้าคลั่งที่เสียสติฉึบ!จิงอวี่ตวัดคมมีดฝังลึกลงบนท่อนแขนเหี่ยวแห้งของหยางกวงอย่างรวดเร็ว เลือดอุ่นจัดทะลักออกมาตามรอยแผลฉกรรจ์ หยางกวงร้องไม่ออก เขาเพียงแค่มองหน้าลูกสาวด้วยความงุนงง“ชิงหลีบอกหนูว่า... ถ้าอยากมีชีวิตที่ดีขึ้น หนูต้องทำลายต้นเหตุที่ทำให้ชีวิตของหนูเกิดมาแบบผิดๆ เกิดมาจากการย่ำยีและพันธนาการที่น่ารังเกียจ และเข่นฆ่าญาติพี่น้องเพื่อให้ได้ครอบครองสิ่งที่ตนเองจินตนาการไปเอง” จิงอวี่พูดพลางแสยะยิ้มที่บิดเบี้ยวจนดูน่าเวทนาเธอเริ่มลงมืออย่างบ้าคลั่ง มีดในมือกระหน่ำแทงและกรีดลงบนร่างของหยางกวงครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ใช่การแทงให้ตายในทีเดียว แต่เป็นการแทงเพื่อล้างแค้นในทุกอณูความรู้สึก เสียงกรีดร้อง

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 13:45 น.ต่อ...ปานันเห็นภาพผัวเมียที่เดี๋ยวก็จูบเดี๋ยวก็ด่ากันแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาว เขาไม่ใช่ผู้หญิงสายช็อปปิ้งที่จะมารู้สึกตื่นเต้นเวลาเห็นกล่องพัสดุ แค่นึกถึงกองภูเขาพัสดุที่โกดังเขาก็เพลียจะแย่ ปานันจึงย่องออกจากห้องไป ทิ้งให้ทั้งคู่ถกเถียงกันต่อ เขาสาบานกับตัวเองในใจเลยว่า... ชาตินี้ชาตินี้คนอย่างปานันขอครองตัวเป็นโสดดีกว่าต้องมาเจออะไรแบบนี้!แต่เขาก็ลืมแจ้งเรื่องสำคัญอีกเรื่องไปเสียสนิทเพราะปวดหัวกับกล่องพัสดุ และภาพที่เจ้านายยอมทอดกายเป็นหมอนข้างให้ภรรยาตัวน้อยนั่งเล่นบนตัว*+*+*+*+*โกดังพัสดุหลังคฤหาสน์ | เวลา 14:00 น.ปานันยืนนวดขมับจนแทบจะทะลุอยู่หน้ากองภูเขาพัสดุที่วางเรียงรายจนแทบจะไม่มีที่เดิน ลูกน้องอีก 4-5 คนยืนถือคัตเตอร์เตรียมพร้อมราวกับกำลังจะเข้าสู่สนามรบ สายตาของปานันว่างเปล่าเมื่อเห็นชื่อผู้รับบนกล่องทุกใบ... ‘คุณเซี่ยชิงหลี คฤหาสน์ส่วนตัวตระกูลหยาง’“เอาล่ะพวกมึง... เฮียสั่งมาแล้วว่าให้แกะให้หมด อันไหนเป็นของใช้ในบ้านก็เอาไปเก็บที่ครัวหรือห้องนายหญิง แต่อันไหนที่พวกมึงดูแล้วว่ามันไร้สาระเกินไป... เฮียยกให้พวกมึงเอาไป

ออฟฟิศชั่วคราว เขตก่อสร้าง | เวลา 09:15 น.ต่อ...หยางเป่ยปิดหูปิดตาจากโลกภายนอก เขาพยายามกอดปลอบชิงหลีให้สงบลง เขารู้ดีว่าความระแวงของเธอมีที่มาที่ไป จากสิ่งที่เธอเคยเจอมาในอดีต การที่เธอจะเชื่อใจใครสักคนมันยากลำบากแค่ไหน เขาจึงไม่อยากให้เรื่องไร้สาระแบบนี้มาทำลายความเชื่อใจของเธอ“ออกไป! แล้วอย่าเข้ามาในนี้อีก ไปเรียกคนที่มีกาลเทศะเข้ามาแทน” หยางหนานตะวาดไล่เมื่อเห็นสีหน้าน้องสะใภ้เริ่มบูดบึ้งขึ้นเรื่อยๆ“เอ่อ... คือ...” หญิงสาวคนนั้นยังพยายามจะพูดอธิบายบางอย่าง“มึงจะออกไปดีๆ หรือจะให้กูสั่งลูกน้องให้หักขามึงแล้วลากคอออกไปนอกเขตก่อสร้าง!” หยางเป่ยโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบถึงกระดูก สายตาที่มองผู้หญิงคนนั้นว่างเปล่าดุจเพชฌฆาตผู้ไร้ปรานี แต่แขนแกร่งของเขากลับกอดชิงหลีไว้แน่นราวกับกลัวเธอหายไปผู้หญิงคนนั้นตัวสั่นเทาเหมือนใบไม้ร่วง บรรยากาศในห้องตอนนี้มันกดดันจนเธอแทบหายใจไม่ออก “คะ...คือ หัวหน้าบอก...บอกให้...ให้มาเอารายงานวัสดุที่พวกคุณต้องการสั่งเพิ่มค่ะ” เธอรีบพูดงานที่ได้รับมอบหมายมาด้วยความกลัวตาย เพราะเรื่องแต่งตัวเธอก็แต่งแบบนี้จนเป็นเรื่องปกติ และเธอไม่ได้ตั้งใจมาล่อใคร

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป...เมื่อทุกอย่างถูกจัดแต่งเรียบร้อย หยางเป่ยก้าวเท้าเข้ามาสำรวจดูความเรียบร้อย ซึ่งถูกเนรมิตให้กลายเป็นห้องพักส่วนตัวที่เพียบพร้อมในชั่วพริบตาอย่างดีตามที่เขาต้องการ ทั้งโซฟานั่งเล่นของแม่โสเภณีตัวน้อย โต๊ะสำหรับวางของว่างตู้เสื้อผ้าขนาดเล็กและโต๊ะเครื่องแป้งสำหรับเธอถูกจัดแจงไว้อย่างเป็นระเบียบ เขาเดินเข้าไปกดเบาะนุ่มสำหรับเตียงนอน ซึ่งมันก็นุ่มหนาราวกับปุยนุ่น แม้พื้นที่ห้องจะบีบคั้นให้เตียงดูคับแคบไปถนัดตา และเมื่อไปในห้องน้ำ แม้จะคับแคบแต่มันก็ถูกจัดเอาไว้อย่างดี ชุนเถาจัดของใช้เธออย่างครัน ชายหนุ่มจึงสาวเท้าอย่างสุขุมไปเรียกเมียสาวให้เข้ามา “เข้ามาดู มันแคบไปหรือเปล่า อยากให้กูสั่งต่อเติมพื้นที่ขึ้นไปอีกชั้นเพื่อความสะดวกสบายดีไหม”เมื่อชิงหลีได้ยินถึงความฟุ้งเฟ้อที่อาจเกิดขึ้น เธอจึงคิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นอย่างขัดใจ พลางสาวเท้าเดินเข้าไปสำรวจ และเมื่อมองไปรอบห้อง เธอก็ทำได้เพียงลอบถอนหายใจ เพราะดูดีกว่าตอนที่เธอไปพักที่เหมืองร้างครั้งก่อนเสียอีก “คุณคะ...แค่นี้ก็พอแล้ว เราพักแค่ไม่กี่วันเองนะคะ”หยางเป่ยเดินมาโอบเอวบางที่คอดกิ่ว และพาเธอไปนั่งลงที่เบาะโซฟา ฝ่ามือ

ห้องพักชั่วคราว ไซต์งานก่อสร้างต่อ... “ตอนแรกที่เจิ้งยวนปฏิเสธกูก็ไม่ได้ใส่ใจ แต่ตอนนั้นกูยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตนเอง แต่กูก็ชอบแวะไปที่นั่นกูไม่รู้ว่าเพราะอะไร และคงเป็นช่วงนั้นที่กูไปที่คฤหาสน์ตระกูลเจิ้งบ่อยขึ้น หลิวเหมยก็ไม่พลาดที่จะคาบข่าวไปรายงานหยางกวงจนได้ และเจิ่งยวนก็คงถูกบังคับให้เล่นตามแผนของหยางกวงอีก กูเลยได้หมั้นหมายกับเจิ้งอิงอิงและยัยนั่นก็เอาหยกชิ้นนี้มาให้กู แอบอ้างว่าเป็นของมันบอกว่ามีคนเอามาให้ตอนเด็กๆ แต่พอกูว่ามีสิ่งอื่นเพิ่มไหม แต่ยัยนั่นกลับส่ายหัวบอกไม่มี และตอนนั้นกูก็ไม่ได้ใส่เรื่องพวกนั้นเลยปล่อยเลยตามเลย จนกระทั่งตาแก่ถามหาภาพนั้นแหละ” หยางเป่ยเอ่ยตอบ พลางลูบเส้นผมของภรรยาตัวน้อยเล่น “ลุกไปอาบน้ำซะ ห้องน้ำที่นี้แคบมาก กูอาบให้มึงไม่ไหวหรอกนะ พรุ่งนี้ค่อยใช้ไอ้ปานันไปค้นดูคฤหาสน์อีกรอบ”ชิงหลีผละขึ้นมาจากอกแกร่ง “ใครบอกให้คุณอาบให้กัน” พูดจบเธอก็รีบวิ่งไปที่ห้องทันที ด้วยความเขินอายเพราะหยางเป่ยไม่เคยอาบน้ำให้เธอแบบปกติเลยสักครั้ง*****เวลา 23:00 น.ภายใต้แสงไฟสลัวภายในห้องนอนชั่วคราว ชิงหลีนั่งเอนกายอยู่บนที่นอนขนาดเล็ก ปลายนิ้วเรียวสวยกำลังไถหน้าจอ