All Chapters of ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Chapter 1 - Chapter 10

ห้องโถงกลาง คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 00:15 น.โถงทางเดินกว้างขวางภายใต้ความมืดสลัวสไตล์กอทิก ทำให้คฤหาสน์ตระกูล หยางดูโอ่อ่าแต่กลับวังเวงจนน่าขนลุก ร่างสูงใหญ่ของหยางเป่ยหยัดยืนอยู่กึ่งกลางห้อง แสงจากแชนเดอเลียร์ระย้าทิ้งตัวลงกระทบเส้นผมสีขาวโพลน ขับเน้นนัยน์ตาคมกริบสีเทาหม่นให้ดูดุดันและเร้นลับยิ่งขึ้นกว่าเดิมเขาจ้องมองร่างบางในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ด้วยสายตาเหยียดหยาม ชุดที่ควรจะดูสะอาดตากลับยิ่งขับเน้นความยั่วยวนบนเรือนร่างเธอให้เด่นชัดจนน่าโมโห ทำให้เขารู้สึกรำคาญใจอย่างบอกไม่ถูก“ที่นี่คือบ้านตระกูลหยาง... ไม่ใช่สนามเด็กเล่นให้มึงมาทำตัวไร้ราคาเหมือนตอนอยู่บ้านเจิ้ง” น้ำเสียงเรียบต่ำทว่าทรงอำนาจดังกังวานไปทั่วโถงกว้าง หยางเป่ยสืบเท้าเข้าหาชิงหลีอย่างคุกคาม เงาทะมึนจากร่างกำยำบดบังแสงสว่างจนร่างเล็กแทบจมหายไปในความมืด ทันใดนั้น กลิ่นหอมกรุ่นจางๆ จากผิวกายของหญิงสาวก็ลอยมาปะทะจมูก มันเป็นกลิ่นที่บริสุทธิ์ทว่าเย้ายวนอย่างร้ายกาจ จนสมาธิของหยางเป่ยไหววูบไปชั่วอึดใจเขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูนก่อนประกาศิตด้วยน้ำเสียงกระด้าง “ที่นี่มีกฎ และอย่าริอ่านลองดีกับกู... ข้อแรก ห้ามออกนอกคฤหา

ศาลาใต้ต้นไม้ใหญ่ คฤหาสน์หลักตระกูลหยาง เวลา 14:30 น.แสงอุษาแผดจ้าลอดกิ่งก้านหนาทึบลงมาเป็นเงาตะคุ่มลัดเลาะต้นไม้ใหญ่ลงมา ภายในศาลาหรู หญิงสาวร่างบางยืนนิ่งสนิทปล่อยให้สายลมพัดผ่านพลิ้วไหว เส้นผมสีเงินยวงสยายลู่ลม... ฉายภาพความอ้างว้างที่งดงาม ทันทีที่ลับตาคนหน้ากากเมียรัก ที่เพียรแสดงก็หลุดลอยหายไปในพริบตาหยางเป่ยยืนพิงเสามองดูชิงหลีด้วยสายตาคมปลาบ "แสดงละครเก่งจริงนะแม่คุณ... เจิ้งยวนคงพร่ำสอนกลเม็ดเด็ดพรายให้มึงมาอย่างดีล่ะสิ?""เจิ้งยวนน่ะเหรอคะ?" ชิงหลีลืมตาขึ้น เธอยิ้มเยาะที่มุมปากทว่านัยน์ตายังคงสงบนิ่งดุจผิวน้ำที่ก้นบึ้งของเหว "แค่เขาไม่ลืมว่ายังมีฉันเป็นลูกสาวอีกคน ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว จะเอาปัญญาที่ไหนมาสอนฉัน""หมายความว่า... มันไม่เคยให้ความสำคัญกับมึงเลยสินะ?" ชายหนุ่มที่ยืนกอดอกเอ่ยเสียงทุ้มพร่า"อย่าทำเป็นไร้เดียงสาหน่อยเลยคุณหยางเป่ย..." เธอหัวเราะขืนๆ อย่างสมเพชตัวเอง "ใครๆ ก็รู้ว่าพ่อไม่รักฉัน" เธอเอียงคอมองกลับไปด้วยท่าทางไร้เดียงสาที่จงใจยั่วโทสะ"หึ!" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ "กูรู้... แต่ใครจะรู้ว่ามันอาจลอบสอนมนต์มายา ให้มึงใช้ล่อลวงผู้ชายให้มึง เพื่อแลกกับอำ

ห้องอาหาร คฤหาสน์หลักตระกูลหยาง | เวลา 07.10แสงแดดอุ่นสาดส่องเข้ามาตามแนวหน้าต่างตลอดโถงทางเดิน ชิงหลีต้องกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามแผ่นหลังกว้างอย่างพัลวัน ด้วยขาเรียวของเธอแทบจะก้าวตามจังหวะเดินที่มั่นคงและรวดเร็วของเขาไม่ทันหยางเป่ยหยุดชะงักที่หน้าทางเข้าห้องอาหารเพื่อรอให้คนตัวเล็กตามมาถึง ฝ่ามือหนาวาดลงไปโอบกระชับเอวคอดกิ่วเป็นสัญญาณให้เธอรู้ว่าละครบทถัดไปกำลังจะเริ่มขึ้น ก่อนจะพาเดินเข้าไปยังโต๊ะอาหารตัวยาวที่มีหยางเฉินผู้เป็นบิดานั่งนิ่งสงบอยู่หัวโต๊ะบนโต๊ะวันนี้ดูวุ่นวายเป็นพิเศษ ลูกชายของหยางหนานพี่ชายคนรองกำลังก้มหน้าก้มตาจัดการมื้อเช้าอย่างรีบเร่งจนแทบไม่ได้เงยหน้าเพื่อให้ทันเวลาไปโรงเรียนพร้อมกับลูกชายของหยางซีชายหนุ่มพาร่างบางนั่งลงที่เก้าอี้ว่างและติดกับเขา “ตาแก่... นี่ฉันมานอนค้างที่นี่ทั้งที จิตใจจะให้กินแต่ข้าวต้มจืดๆ นี่เหรอ?” หยางเป่ยเปรยขึ้นพลางชายตามองถ้วยอาหารตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์หยางเฉินเงยหน้าจากหนังสือนิตยสารวงการธุรกิจ มองลูกชายคนเล็กด้วยสายตาราบเรียบ “ปกติแกก็กินได้... มีเมียแล้วอย่ามาทำตัวเป็นหัวโจกแถวนี้ แล้วก็หัดสำรวมเสียบ้าง”ชิงหลีมองข้าวต้มหอมกรุ่นตรง

2 วันต่อมาหลังจากตกลงแต่งงานณ สวนสาธารณะ XXท่ามกลางบรรยากาศที่แสนสดใส ท้องฟ้าโปร่งโล่งไร้เมฆหมอก แสงแดดยามสายสาดส่องลงมายังม้านั่งยาวในสวนสาธารณะ ที่ซึ่งชายหญิงคู่หนึ่งนั่งเคียงข้างกัน ทว่ารังสีแห่งไออุ่นกลับมิอาจหลอมละลายน้ำแข็งที่เกาะกุมหัวใจที่เย็นเฉียบของคนทั้งคู่“หยางชวน... เรากลับไปเป็นแค่เพื่อนกันเถอะ พ่อหาคนแต่งงานให้ฉันแล้ว” ชิงหลีเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบปลิวไปกับสายลม เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่สบตากับชายหนุ่มเพียงคนเดียวในชีวิตที่ปฏิบัติกับเธอราวกับเป็นยอดขวัญที่มีลมหายใจ ไม่ใช่เพียงแค่หุ่นเชิด“ชิงหลี... เธอล้อเล่นใช่ไหม? นี่เป็นการซ้อมบทละครใช่ไหม” หยางชวนคว้ามือบางไปกุมไว้แน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและตื่นตระหนก “เราสัญญากันแล้วไง... ว่าถ้าเธอได้เป็นนักแสดงตามที่ฝัน เราจะแต่งงานกัน”ชิงหลีก้มมองมือที่แสนอบอุ่นคู่นั้น มือที่เธอเคยปรารถนาจะครอบครองไปตลอดชีวิต ทว่าตอนนี้เธอกลับไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะสัมผัสมันอีกต่อไป น้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่“ฉะ...ฉันขอโทษนะหยางชวน... ฉันขอโทษจริงๆ” เธอตัดสินใจตัดใจสลัดพันธนาการที่แสนอบอุ่นนั้นทิ้งอย่า

ห้างสรรพสินค้า XX | เวลา 11:10 น.ชิงหลีในชุดคอเซ็ทสีแดงไวน์ที่ขับเน้นผิวขาวผ่องให้โดดเด่น กางเกงยีนส์สีซีดอวดขาเรียว และเอวคอดกิ่วอ้อนแอ้นจนน่าใจหาย ราวกับจะแหลกคามือได้เพียงบีบเค้น เธอเดินเข้ามาในห้างสรรพสินค้าพลางมองหาหยางชวนตามที่นัดหมายไว้กว่าจะมาถึงเธอต้องเสียเวลาขับรถวนตามทางที่ รปภ. แนะนำ เพราะรถที่เธอเอาออกมาวันนี้คือของขวัญแต่งงานจากตระกูลหยาง เฟอร์รารี่สีแดงรุ่นลิมิเต็ดที่สะกดสายตาคนทั้งห้างให้หยุดนิ่งด้วยความหรูหราที่แสนอันตราย จนพนักงานต้องนำทางไปยังที่จอดรถซูเปอร์คาร์โดยเฉพาะ เธอจำเป็นต้องใช้คันนี้เพราะมันเป็นกุญแจชุดเดียวที่มีอยู่ในมือ ส่วนคันอื่นๆ หยางเป่ยเก็บไว้ทั้งหมด และหากต้องการใช้ต้องโทรขออนุญาตเขาเสียก่อน และนั่นมันเป็นไปไม่ได้เมื่อมาถึงจุดนัดหมาย เธอก็เห็นหยางชวนยืนรออยู่ แววตาที่เคยเข้มแข็งพลันสั่นไหวหม่นแสงลงด้วยความร้าวราน ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวและมีหยาดน้ำใสเอ่อล้นออกมาหยางชวนหันมามองด้วยความกังวลเมื่อสะดุดสายตากับร่างบางที่ยืนมองเขาอยู่ ชายหนุ่มรีบตรงปรี่เข้าไปหาทันที เขาจับไหล่เธอเบาๆ พลางสำรวจตามเนื้อตัว “อาเล็กไม่ได้ทำอะไรเธอใช่ไหมชิงหลี?” ชายหนุ่มกุมมือ