Todos los capítulos de ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Capítulo 321 - Capítulo 330

ห้องพักชั่วคราว ไซต์งานก่อสร้างต่อ... ชิงหลีกัดริมฝีปากอิ่มแน่นจนห่อเลือดเพื่อกักเก็บเสียงร้องรัญจวนอันน่าอาย ลมหายใจแผ่วถี่กระเส่าอย่างทรมานปนสุขสม สมองของเธอขาวโพลน ร่างกายสาวรีบยกขาเรียวสวยขึ้นไปเกี่ยวกระหวัดรัดรอบเอวหนาตามเสียงคำรามสั่งทันที ฝ่ามือหนาของหยางเป่ยยังคงบีบเค้นเต้าเนื้ออวบหยุ่นอย่างรุนแรง บังคับให้ร่างกายของเธอต้องตอบสนองตามสัญชาตญาณดิบด้วยการแอ่นอกและยกร่อนสะโพกเข้าหาแก่นกายร้อนผ่าวที่กำลังบดเบียดหมุนวนอยู่ภายใน หญิงสาวจึงร้องครางเครือประท้วง “คุณ... ทำไมชอบแกล้งกัน... มันทรมานนะคะ...”“ฮื้ม...” หยางเป่ยครางเสียงต่ำลึกในลำคอแปรเปลี่ยนจังหวะการขับเคลื่อนตัวตนที่ร้อนระอุ ชายหนุ่มหยุดหมุนควงคว่ำสวาทลง ก่อนจะถอนตัวตนความเป็นชายออกมาจนเกือบสุดความยาว แล้วกระแทกสวนกลับเข้าไปอย่างหนักแน่นดุดัน พยัคฆ์หนุ่มออกแรงโหมกระหน่ำส่งแก่นกายที่แข็งขืนขรุขระเข้าใส่หลืบเนื้อนุ่มตามสัญชาตญาณที่กำลังเดือดพล่านในอก ความซ่านสยิวจากผนังเนื้อที่นุ่มอุ่นและคับแค่นผลักดันให้เขาตอกตรึงตัวตนเข้าหาความอ่อนนุ่มเพื่อตักตวงกามอารมณ์อย่างบ้าคลั่ง จนร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์“อ๊ะ... อื้อ...!” ชิง

ห้องพักชั่วคราว ไซต์งานก่อสร้าง | เวลา 18:00 น.ต่อ.... ชิงหลีขยับเอวออกจากแรงบีบ แต่ฝ่ามือแกร่งกลับออกแรงตรึงไว้แน่นไว้แน่นจนเธอต้องนิ่วหน้า “เจ็บน่ะคุณ ปล่อยก่อนสิ”หยางหนานนั่งบนเก้าอี้ที่ถูกยกเข้ามาเสริมระเบิดหัวเราะลั่น “เฮียล่ะถูกใจในความใสซื่อเอ็งจริงๆ อีหนู ชุดน้ำชาเอาประมูลราคาแล้วไม่ต่ำกว่ายี่สิบล้านดอลลาร์ ถ้ามันครบถ้วนล่ะนะ แต่เอ็งทำหล่นแล้วกวาดลงถังขยะ ไม่วิ่งไปเรียกร้องให้ไอ้เจิ้งยวนซ่อมให้ ฮ่าๆ”หยางเป่ยขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน แทบอยากจะหักคอเมียตัวเองทิ้ง ฝ่ามือหนาละจากเอวบางมาบีบสันจมูกตัวเองอย่างแรงเพื่อสกัดกั้นความรู้สึกอยากจับภรรยามาฟาดให้หายโมโหหยางซีถอนหายใจยาว “ไม่เอาน่า ตอนนั้นเมียเป่ยตี้ก็แค่เด็กห้าขวบหกขวบเอง มันจะไปเข้าใจอะไร ทำของตกแตกไม่ร้องไห้วิ่งหนี แต่ยังอุตส่าห์เก็บกวาดเอง และไม่ได้บาดเจ็บมันก็ดีแค่ไหนแล้ว”ชิงหลีรีบพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย มือบางรีบไปคว้าแขนแกร่งอย่างออเซาะ “ใช่ๆ ค่ะเฮียสาม ตอนนั้นฉันยังเด็กอยู่เลย”หยางเป่ยตวัดสายตากลับมามองเมียตัวเองด้วยสายตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ “มึงก็รู้ว่ามึงยังเด็กแล้วเอาของสำคัญออกมาใช้ทำไม

เขตไซต์งานก่อสร้าง ตระกูลหยาง | เวลา 10:00 น.บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ปานันยืนมองดูเครนขนาดยักษ์ที่กำลังยกตู้คอนเทนเนอร์เปล่าใบใหม่มาวางใกล้ตู้ห้องพักชั่วคราวของเจ้านายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย เขาอยากจะบ้าตายวันละล้านรอบกับความความคลั่งรักระดับเกินเยียวยาของหยางเป่ยที่เพิ่มขึ้นทวีคูณตั้งแต่มีเมีย“แค่ให้นายหญิงกลับไปสักที่คฤหาสน์มันจะตายไหมวะ!” ปานันสบถกับตัวเองอย่างแผ่วเบา พลางยกมือขึ้นขยี้ผมจนยุ่งเหยิงเขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าการมีเมียมันทำให้คนเรากลายเป็นคนบ้าได้ขนาดนี้เลยหรือไง? เพียงเพื่อความสบายใจและหวงก้างของตัวเอง เจ้านายของเขาถึงขั้นสั่งไปเกณฑ์คนมาเนรมิตตู้คอนเทนเนอร์ใหม่เพื่อทำเป็นห้องสักแผ่นหลังให้นายหญิงชั่วคราว ซึ่งดูทรงแล้วคงใช้งานแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ทิ้ง แต่นี่แหละคือวิถีแห่งพยัคฆ์ผู้มีเงินล้นฟ้า แต่หวงเมียยิ่งกว่าอะไรดี... เงินซื้อได้ทุกอย่าง ยกเว้นการยอมให้ชายอื่นมองหลังเมียลับหลังเขาและภารกิจของเขาวันนี้มันช่างหลุดโลก เขาต้องตีรถกลับไปที่คฤหาสน์เพื่อไปรับช่างสักที่เดินทางมาถึงตามนัดเดิม แล้วยังต้องช่วยกันขนชุดอุปกรณ์สักระดับมาสเตอร์พีซที่ขนมาครบวงจ

ห้องพักชั่วคราว ไซต์งานก่อสร้างต่อ...“เฮีย... ผมจัดการส่งตัวช่างสักออกไปพ้นเขตไซต์งานเรียบร้อยแล้ว ส่วนอุปกรณ์ที่จัดซื้อมาเพิ่มผมยกให้มันไปเลย เพราะยังไงเราก็ไม่ได้ใช้อีกแล้ว” ปานันรายงานพลางลอบมองสภาพนายหญิง“เออ ให้มันไปเถอะ” หยางเป่ยตอบปัดอย่างไม่ใส่ใจ เขาประคองแก้วน้ำให้ชิงหลีดื่มยาขณะที่เธอยังนั่งซบกายอยู่บนตักแกร่งไม่ยอมห่างแม้แต่เพียงนิ้วเดียว “กินยาชะ แล้วไปนอนที่เตียง กูต้องออกไปดูงานต่ออีกนิด”ชิงหลีฝืนร่างกายที่หนักอึ้ง ผละออกมามองสามีด้วยแววตาคู่สวยที่สั่นระริกและหม่นแสงลงด้วยพิษไข้ “แค่งานใช่ไหม... ไม่ได้จะไปหานักศึกษาคนไหนอีกใช่ไหมคะ?”หยางเป่ยพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงด้วยความเหนื่อยหน่ายที่ปนไปกับความเอ็นดู “กูจะบ้าตายกับมึงจริงๆ ชิงหลี! กูจะเอาเวลาไหนไปสนใจคนอื่น? กูนั่งเฝ้ามึงแทบจะสิงร่างตลอดยี่สิบชั่วโมง มึงยังไม่เข้าใจอีกหรือไง!” เขารั้งศีรษะทุยสวยเข้าแนบกับอกแกร่งด้วยความหมั่นเขี้ยว แต่ก็ไม่กล้าสัมผัสแผ่นหลังเพราะกลัวเธอเจ็บ “มึงไปนอนพักได้แล้ว อย่าเพิ่งปั่นประสาทกูตอนนี้”ชิงหลีพยักหน้ารับคำสั่งอย่างว่าง่าย ทว่าในใจกลับยังคงจดจ้องกับแผนการติดตามความเคลื่อนไหว แม้จ

ออฟฟิศชั่วคราว เขตก่อสร้างต่อ...“ชิงหลี มึงฟังกูนะ... หลังแต่งงานกับมึง กูไม่เคยคิดจะไปนอนกับคนอื่นนอกจากมึงคนเดียว มึงลองคิดดู กูไปลากมึงมานอนห้องกูทุกคืน ไม่เว้นแม้แต่วันที่มึงมีประจำเดือนกูก็ยังลากมึงมานอนกอด ถึงแม้กูจะสร้างห้องนอนส่วนตัวให้มึง กูก็ยังนอนกับมึงชิงหลี มึงเชื่อกูสิ... กูไม่ได้ยุ่งกับอีนั่น หนังหน้ามันเป็นยังไงกูยังจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เพราะกูไม่สนใจจะมอง กูห่วงแต่มึงคนเดียว! โธ่เว้ย! ชิงหลี... มึงจะให้กูทำยังไงถึงจะเชื่อใจกูได้” หยางเป่ยจับไหล่เธอแน่นพลางระบายความในใจชิงหลีปล่อยโฮออกมาท่ามกลางสายตาทุกคน ในใจของเธอระแวงไปหมด แม้จะเชื่อคำพูดเขา แต่ความหวาดกลัวว่าจะกลายเป็นเพียงของเล่นชิ้นโปรดที่วันหนึ่งก็ต้องถูกเขี่ยทิ้งทิ้งเหมือนที่เจิ้งยวนทำกับแม่เธอ“มึงคือเมียกูนะชิงหลี มึงเชื่อกูเถอะ กูเป็นผัวของมึงคนเดี่ยว” หยางเป่ยอยากจะกอดเธอใจจะขาด แต่สภาพเขาตอนนี้เปื้อนไปทั้งตัว มีแต่จะทำร้ายเธอ“ชิงหลี เฮียว่าพาซื่อตี้ไปอาบน้ำเถอะ เมื่อคืนมันเฝ้าเธอยังไม่ได้พักผ่อนเลย มันไม่มีอะไรทั้งนั้นจริงๆ ถ้ามันมีขึ้นมาเมื่อไหร่ เฮียจะเรียกกองทัพสะใภ้ตระกูลหยางมาจัดการถล่มมันให้ อีกอย่