Todos los capítulos de ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Capítulo 281 - Capítulo 290

สวนหลังคฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 10:00 น.แสงแดดอ่อนยามสายตกลงบนแปลงดอกไม้ที่ถูกจัดวางอย่างวิจิตรสวยงาม ชิงหลีทอดกายลงบนเก้าอี้หวายชั้นดีด้วยความรู้สึกปลอดโปร่งหลังจากถูกกักตัวอยู่ในตัวคฤหาสน์มาสองวันเต็ม เธอยอมรับว่ารสนิยมการจัดสวนของหยางเป่ยนั้นไม่เลวเลยทีเดียว มันสวยจนทำให้เธอลืมความโกรธแค้นเรื่องที่ถูกเขารังแกเธอไม่รู้จักพอไปได้ชั่วขณะเธอนั่งคิดเรื่อยเปื่อยถึงชีวิตที่ผ่านมา ตั้งแต่หยางเป่ยระเบิดอารมณ์ยิงประตูห้องนอนจนกระสุนพลาดมาโดนแขนเธอ เขาก็ดูเหมือนจะลดความเกรี้ยวกราดลงไปมาก ไม่ค่อยดุด่าหรือแผลงฤทธิ์ใส่เธอเหมือนเมื่อก่อน ชิงหลีรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่มาไกลถึงจุดนี้ แม้เธอจะคิดเสมอว่าในบรรดาสะใภ้ตระกูลหยางทั้งสี่คน เธอคือคนที่อ่อนแอและไร้เขี้ยวเล็บที่สุด เพราะถูกเลี้ยงมาให้เป็นเพียงหมากหรือเครื่องมือทางธุรกิจของตระกูลเจิ้งทว่า... ความสุขที่ได้รับภายในรั้วตระกูลหยางตลอดช่วงเวลาไม่กี่เดือนที่ผ่านมา กลับมีค่ามากกว่ายี่สิบห้าปีในบ้านเจิ้งรวมกันเสียอีก“นั่งยิ้มอะไรของมึง” สุ้มเสียงดุดันคุ้นหูปลุกเธอออกจากภวังค์ หยางเป่ยเดินตรงเข้ามาหา ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียด จนรังสีความกดดันแผ่ซ่า

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...หยางต้านที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น พยายามดิ้นรนสุดชีวิต ร่างกายที่บอบช้ำสั่นสะท้านด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว เขาส่งเสียงอู้อี้ผ่านผืนผ้าที่อุดปากไว้แน่น พยายามจะห้ามไม่ให้จิงอวี่ตอบรับข้อเสนอที่เป็นเหมือนการเซ็นสัญญาตายกับปีศาจอย่างหยางเป่ย“อย่ามองฉันแบบนั้นเลยจิงอวี่...” ชิงหลีเอ่ยต่อพลางเลื่อนสายตาเย็นเยียบไปมองหยางต้านที่กำลังดิ้นพล่านเหมือนปลาขาดน้ำ “ถ้าวันนั้นฉันไม่ทำแบบนั้น ฉันก็คงกลายเป็นเพียงของเล่นที่รอวันตายอย่างทรมาน และแน่นอนว่าพี่ชายของเธอก็รอคอยที่จะได้ฉันไปเป็นของเล่นเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าที่ล่อลวงมัจจุราชของชิงหลีในตอนนี้ดูน่าขนลุกจน หยางจิงอวี่สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ มันไม่ใช่รอยยิ้มของคนอ่อนแอที่ต้องการความสงสาร แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ที่อยู่เหนือความตายและก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ไปแล้ว จิงอวี่สบตาชิงหลีนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ความเงียบในห้องทำงานบีบคั้นจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่ติดขัด ก่อนที่เธอพยักหน้ายอมรับ เป็นสัญญาณตกลงยอมรับข้อเสนออย่างไม่มีทางเลือกชิงหลีคลี่ยิ้มหวานหยดย้อย พลางเอนตัวกลับไปซบลงบน

ห้องใต้ดิน 01 คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...ชิงหลีโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของจิงอวี่ “เธอยังไม่เข้าใจอีกหรอจิงอวี่... ถ้าเธอกับหยางต้านเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ หรือเป็นผู้หญิงทั้งคู่ ใครที่สร้างประโยชน์ให้เขาได้มากกว่า หยางกวงก็จะเลือกคนนั้น ความรักไม่มีผลต่อการตัดสินใจของคนอย่างพ่อเธอหรอก มีแต่กำไรหรือขาดทุนเท่านั้น”หยางจิงอวี่ตัวสั่นสะท้าน ผู้หญิงตรงหน้าเธอไม่ใช่เพียงภรรยามาเฟียที่แต่งตัวสวยไปวันๆ แต่เธอคือคนที่เริ่มมองทะลุถึงความโสมมของสายเลือดและอำนาจ ว่าทุกอย่างของครอบครัวมาเฟียจะต้องยืนอยู่บนผลประโยชน์ แล้วค่อยตามมาด้วยความรัก“ฉันเองก็เคยเป็นหมากบนกระดานของพ่อเธอมาก่อน... แต่ฉันหลุดจากการควบคุมมาได้เพราะสามีของฉัน เหล่าพี่ชายอีกสามคนของเขาที่คอยหนุนหลัง” ชิงหลีเอ่ยพลางเผยยิ้มบางๆ “แล้วเธอล่ะ... อยากหลุดพ้นไหม?”ชิงหลีโน้มตัวลงไปหาจิงอวี่ที่สั่นเทาอยู่หลังซี่กรง แววตาที่แฝงความเยือกเย็นจนน่าขนลุก “แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ ถ้าเลือกก้าวเข้ามาในนรกขุมนี้ ชาตินี้อย่าได้หวังว่าจะได้เห็นแสงตะวันอีก จุดจบของคนทรยศน่ะ... ฉันเห็นมากับตาตัวเองแล้วล่ะ” เมื่อพูดจ

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...แต่แทนที่จะเกิดสงครามประสาท บรรยากาศกลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เมื่อพี่ชายทั้งสามคนระเบิดหัวเราะออกมาอย่างหนักจนไหล่สั่นหยางเป่ยตวัดสายตาไปมองพี่ชายที่ยืนหัวเราะ เขาแทบกระอักเลือดออกมาในเวลาเดียวกันเพราะคำพูดจิกกัดของเมียตัวเอง “มึงจะพูดดีๆ กับผัวมึงหน่อยไม่ได้หรือไง”“ก็มันไม่ดีต่อสุขภาพนี่คะ แล้วอีกอย่างช่วงนี้คุณก็สูบหนักมากจริงๆ ดูที่โต๊ะคุณสิ” ชิงหลีชี้ไปที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะไม้กฤษณา ซึ่งอันที่เป็นของหยางเป่ยนั้นเต็มไปด้วยก้นบุหรี่สีดำทองกองเป็นพะเนินหยางเป่ยชะงักกึกเมื่อมองตามมือเมีย เขาเพิ่งสังเกตเห็นความโสโครกของก้นบุหรี่ที่เขาอัดเข้าไปเพื่อระบายความกดดัน เขาจึงยกมือนวดขมับอย่างคนจนปัญญา“ก็กูเครียด มึงจะให้กูทำยังไง... ระบายกับมึงก็ไม่ได้ กูก็ต้องสูบบุหรี่ไปก่อนนั่นแหละ” หยางเป่ยโพล่งตอบออกไปโดยไม่ทันได้กรองคำพูดกริบ...ห้องทำงานสีเข้มเงียบลงทันที เสียงหัวเราะเยาะหยันของเหล่าพี่ชายหยุดชะงักลง บรรยากาศที่เต็มไปเสียงหัวเราะเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดพี่ชายทั้งสามถึงกับเบิกตาโพล่ง สบตากันอย่างรู้ชะตากรรมและอยากจะมุดรูหนีออกจากห้องนี้

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...บรรยากาศในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงมวนบุหรี่ที่ค่อยๆ มอดไหม้ หยางตงสูดหายใจลึกก่อนจะเริ่มเปิดปากเล่าความจริงที่ถูกฝังไว้ใต้พรมของตระกูลหยางมานานนับสิบปี“ถือว่าเป็นคราวซวยของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเลยทีเดียว...” หยางตงเกริ่นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เฮียไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นก่อนหรือหลังที่ชิงเย่จะเสียชีวิต หลังจากพวกเขาถูกเปลี่ยนให้เป็นเฉียนพวกเขาก็ดำรงชีวิตในแบบธรรมดา ไม่ยุ่งเกี่ยวกับตระกูลสายหลักเพื่อความปลอดภัย หรือเรียกตัวสำรองเมื่อสายหลักล้มลง ตระกูลเซี่ยที่ถือว่าสมองเป็นส่วนสำคัญยอมมีแผนการที่เตรียมการเอาไว้เสมอแหละ”หยางตงมองไปยังชิงหลี “ปราชญ์จอมปลอมแต่ถึงยังไงก็คือปราชณ์ และเมื่อเตรียมการเอาไว้แล้ว ตระกูลเฉียนก็เป็นเพียงคนทั่วไป และเด็กคนนั้น... หมายถึงแม่ของจิงอวี่ เธอก็กลายเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาทั่วไป เธอคงรู้ว่าตระกูลเรามีโรงพยาบาลเป็นของตัวเอง เด็กคนนั้นเธอก็แค่หลานกตัญญูที่มาคอยดูแลย่าหรือยายที่ป่วยอยู่ในโรงพยาบาลของเรา”หยางตงอัดนิโคตินเข้าปอดอีกครั้ง แววตาคมปลาบเหม่อมองไปในความว่างเปล่าราวกับกำลังดึงภาพจำเก่าๆ กลับมา “ตอนนั้นหยา