ห้องพักชั่วคราวเขตก่อสร้าง ต่อ...“นอนต่อเถอะ แต่มึงต้องนอนคว่ำหน้าแบบนี้ไปอีกสักอาทิตย์หนึ่งนะ” หยางเป่ยหันไปกำชับภรรยาเสียงเข้ม ก่อนจะสาวเท้าอย่างมั่นคง ตรงไปยังห้องน้ำ เพื่อจัดการธุระส่วนตัวในยามเช้าชิงหลีที่ยังนั่งเหม่ออยู่บนเตียง นัยน์ตาเทาคู่สวยมองตามแผ่นหลังของสามีที่เดินเข้าห้องน้ำไปอย่างมั่นคง โดยไม่แสดงอาการเหน็บชาหรือเจ็บปวดให้เห็นเลยแม้แต่นิดเดียว เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าสามีของเธอยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า ทำไมถึงได้อึดและทนทานขนาดนี้ เมื่อคิดไปก็ไร้คำตอบ ร่าบางจึงตัดสินใจทิ้งตัวนอนคว่ำหน้าลงกับที่นอนนุ่มๆ อีกครั้ง เธอสูดกลิ่นกายจางๆ ของหยางเป่ยที่ยังหลงเหลืออยู่บนหมอนด้วยความรู้สึกปลอดภัย ก่อนจะผล็อยหลับไปอีกรอบในที่สุด*+*+*ออฟฟิศชั่วคราวเขตก่อสร้าง | เวลา 06:30 น.หยางเป่ยเดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยใบหน้าบึ้งตึงและอารมณ์คุกรุ่นด้วยความปวดเมื่อย เขารู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งตัว ตั้งแต่ช่วงเอว ลามไปถึงแผ่นหลังและไหล่ ถึงแม้เขาจะยอมรับว่าตัวเองอายุเริ่มเยอะขึ้น แต่ก็ไม่คิดว่าร่างกายมันจะประท้วงหนักขนาดนี้ เกิดมาเกือบจะสี่สิบปี อาการสังขารพังแบบนี้เขาเพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแร
Last Updated : 2026-10-29
LOGIN
