All Chapters of หวามข้ามปี: Chapter 1 - Chapter 10

มุมปากของชายหนุ่มคล้ายโค้งตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนขยับขึ้นนั่งบนเก้าอี้ที่หมายตา นัยน์ตาทอประกายวาววับเมื่อได้รับความสนใจหลังสั่งเครื่องดื่มให้ตัวเองได้จึงหันมาแนะนำตัวแม้อีกฝ่ายจะไม่เปิดปากถามไถ่ก็ตาม“ผมดนตร์ครับ คุณ...?”ชายหนุ่มเงียบเสียงลงพร้อมมองนิ่ง หัวคิ้วขมวดมุ่นนิดเมื่อแววตาของหญิงสาวฉายแววประหลาดใจ แต่เพียงครู่เดียวก็จางหายไป“อ้อ ปะ...ปิ่น ชื่อปิ่นค่ะ”“ผมคุ้นหน้าคุณปิ่นจัง มาที่นี่บ่อยเหรอครับ?”“ไม่เลยค่ะ คือปิ่นไม่ค่อยเที่ยวเท่าไร วันนี้ที่มาเพราะเพื่อนชวน ไม่สิ เรียกว่ามัดมือชกให้มาด้วยกันน่าจะถูก”กิติมาตอบไปแล้วก็ยิ้มแห้ง ยกเครื่องขึ้นจิบแก้เก้ออย่างไม่รู้จะต่อบทสนทนาอย่างไร เพราะโดยปกติแล้วยามมาเที่ยว คนมักเข้าหาเพียงธัญญ่า ส่วนเธอรับหน้าที่เป็นเด็กเฝ้าโต๊ะและสัมภาระเพราะมักมาในชุดทำงานเว้นแต่วันนี้ที่ถูกเพื่อนจับแปลงโฉมเสียจนเธอเองยังแทบจำตัวเองไม่ได้ นาน ๆ จะมีคนมาทำเหมือนสนใจ เธอเลยรู้สึกไม่คุ้นชินเอาเสียเลย“ดูท่าว่าแก้วของคุณปิ่นจะอร่อยมากเลยสินะครับ ถึงได้จิบไม่หยุดเลย”คำกระเซ้ามาพร้อมแววตาหยอกเย้า เรียกรอยยิ้มขันให้ผุดขึ้นที่มุมปากอิ่มสวย วางมือที่ถือแก้วลง“ถ้

“อื้อ งั้นขอปิ่นอาบน้ำก่อน ได้ไหมคะ”กิติมาพยายามต่อรองเสียงหวาน เมื่อแรงขยำหนักหน่วงขึ้น ทำกระโปรงเดรสเลิกขึ้นมากองที่เอว ส่วนท่อนบนนั้นหลุดลุ่ย เปิดเปลือยเต้าอวบไปแล้วกว่าครึ่ง“ผมไม่อยากเสียเวลา”“แป๊บเดียวเองค่ะ นะคะ”ดนตร์แทบไม่อยากปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เขาอยากจับร่างนี้กลืนกินให้หมดในคำเดียวเต็มแก่ ทว่าพอเจอน้ำเสียงหวาน ๆ ที่มาพร้อมสายตาออดอ้อน เขาก็ใจอ่อนยวบ“เอางั้นก็ได้ครับ”ดวงตาคู่คมหลุบมองนาฬิกาข้อมือเพียงนิด ครั้นเห็นว่ายังเหลือเวลาพอสมควรจึงช้อนร่างนุ่มขึ้นอุ้มแนบอก ทำเอากิติมาหวีดเสียงหลงเพราะไม่ทันตั้งตัว“คุณดนตร์ ทำอะไรคะเนี้ย!”“ก็ปิ่นบอกว่าอยากอาบน้ำนี่ครับ ผมเลยจะช่วยไง”ช่วยให้มันยากขึ้นน่ะสิ!นี่เขาไม่รู้หรือไงว่าที่เธออยากอาบน้ำ นอกจากจะอยากล้างคราบเหงื่อก่อนลงสังเวียน คือยื้อเวลาเพื่อทำใจด้วยแล้วดูเขาทำสิ รีบอุ้มกระเตงเธอเข้าห้องน้ำไม่พอ ยังบริการถอดเสื้อผ้าให้อีกด้วยไม่ทันได้ปัดป้อง พริบตาเดียวทั้งชุดเดรสตัวสวยที่เพื่อนยัดเยียดให้ใส่ ทั้งซิลิโคนปิดจุกอันจิ๋วก็ปลิวไปกองอยู่บนเคาน์เตอร์ ก่อนจะตามด้วยเสื้อผ้าสีเข้มของชายเจ้าของห้อง“นมปิ่นโคตรสวยเลย”คำชมแสนตร

“คะ..คุณดนตร์ อะ อา~”เสียงหวานครางกระเส่า พร่ำเรียกชื่อชายหนุ่มไม่ขาดปาก เรียวขาสั่นระริกพาดอยู่บนบ่ากว้างของร่างสูงใหญ่ที่กำลังกระหน่ำโถมแรงเข้าใส่จนเธอโยกคลอนเกิดเสียงเนื้อกระทบหน้าขาในจังหวะหยาบโลนระคนไปกับเสียงเฉอะแฉะของจุดเชื่อมต่อที่เสียดสีกันรัวเร็ว เรียกร้องให้เธอร่อนสะโพกขึ้นรับ“ฮืม ไม่น่าเชื่อเลยว่านี่จะเป็นครั้งแรกของปิ่น”ดนตร์อดกระเซ้าไม่ได้ บางคราหญิงสาวดูเหนียมอาย หากบางครากลับร้อนแรงยั่วเย้า แต่ไม่ว่าเธอจะเป็นแบบไหน เขาก็ชื่นชอบทั้งนั้นมือหนาจับเรียวขาให้งอพับแล้วแหกกว้าง เปิดทางให้เขากระแทกได้ถนัดถนี่ ทอดมองร่างแดงเถือกของคนใต้ร่างที่กำลังครางสะอื้นราวจะขาดใจด้วยแววตาวาวหวาม“เสียวดีใช่ไหม เวลาผมที่กระแทกปิ่นแรง ๆ แบบนี้ ลึกถึงตรงนี้ อาส์”ดวงตาหวานฉ่ำหลุบตามองมือที่กดลงมาบนหน้าท้องแบนราบเพื่อชี้ตำแหน่งแล้วหน้าร้อนวูบ ร่องรักกระตุกตอดแน่นจนเขาครางพร่า“จะยั่วผมเหรอปิ่น”“ฮื่อ ปิ่นเปล่าทำ” ตรงนั้นมันทำเอง!ดนตร์หัวเราะในลำคอ “ตอดแรงขนาดนี้ ยังจะกล้าเถียงอีก เป็นเด็กนิสัยไม่ดีนะเราอะ สงสัยต้องทำโทษ”ว่าแล้วก็ส่งปลายนิ้วสากไปบดขยี้ยอดติ่งสีสด ทำเอาหญิงสาวหวีดร้องลั่น

กิติมาตื้นตันจนพูดอะไรไม่ออกเลยได้แต่พนมมือไหว้แล้วรับถุงยามากอดแนบอก ดวงตาฉ่ำรื้นไปด้วยน้ำตาเธอเหม่อแผ่นหลังของรุ่นพี่ที่พอให้ของเสร็จก็วิ่งข้ามถนน ไปขึ้นรถยนต์ซึ่งแล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทในเวลานั้นพอดิบพอดีเธอไม่รู้ว่าเรื่องนี้มันเรียกว่าพรหมลิขิตได้ไหม รู้เพียงแต่ว่ามันได้กลายเป็นช่วงเวลาพิเศษที่ทำให้ความประทับใจแปรเปลี่ยนเป็นคำว่า ‘รักแรก’แต่เพราะหลังจากนั้นไม่กี่เดือนรุ่นพี่ก็จบการศึกษา จากชายในฝันจึงย้ายไปเป็นชายในความทรงจำ ที่ไม่ว่านึกถึงทีไรก็ทำให้เธออมยิ้มได้เสมอและเป็นหนึ่งในเหตุผลให้เธอเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองไปในทางที่ดีขึ้น ด้วยหวังว่าเมื่อเธอสอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกันกับเขาวันนั้นจะเป็นวันที่เขาหันมามองเธอในฐานะ ‘ผู้หญิงคนหนึ่ง’ ไม่ใช่แค่ ‘รุ่นน้องคนหนึ่ง’เพียงแต่โอกาสนั้นมันมาไม่ถึง เพราะหลังเขาเข้าเรียนได้หนึ่งปี ข่าวก็แว่วมาให้ได้ยินว่าเขาย้ายไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ“อื้อ”เสียงครางอื้ออ้าและแรงขยับของท่อนแขนที่พาดทับดึงให้กิติมาหวนกลับมาอยู่กับปัจจุบันเธอหลุบตาลงมามองคนที่เบียดหน้าเข้าหาเต้าอวบของเธอมากขึ้น ขณะที่มือก็เคล้นคลึง พึมพำอะไรไม่รู้ครู่หนึ่งก็ผ่อนลมหาย

แต่แล้วความหวังที่มีก็ค่อย ๆ ลดน้อยลงเรื่อย ๆ เมื่อผ่านมาร่วมอาทิตย์ดนตร์กลับไม่ได้ข้อมูลใด ๆ เพิ่มเติมจากพศวัต มิหนำซ้ำแม้เขาจะแวะเวียนไปนั่งที่บาร์ลับแห่งนั้นในทุกเย็น เขาก็ไม่พบตัวหญิงสาวอีกเลยซึ่งความจริงแล้วเขาควรจะยินดีที่สาวเจ้าไม่คิดวอแว ขอสานสัมพันธ์ต่อให้รำคาญใจแบบที่ประสบมาตลอดหลายปี แต่ไม่รู้ทำไมหนนี้ เขาถึงได้ ...“เฮ้อ”เสียงถอนหายใจดังเป็นหนที่เท่าไรเจ้าตัวเองก็ไม่ได้นับ เขาจดจ้องรอยลิปสติกสีแดงที่ปรากฏบนกระดาษทิชชูนิ่ง มันเป็นสิ่งเดียวที่ตอกย้ำให้รู้ว่าเธอมีตัวตน และเหตุการณ์หวามไหวในคืนนั้นเกิดขึ้นจริงแต่พูดก็พูดเถอะ ถ้ามีเวลาทิ้งรอยลิปสติกไว้ให้เขาขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ทิ้งเบอร์ไว้ให้ด้วย ฮึ้ย มาทำให้อยากแล้วก็จากไป!ก้อกก้อกก้อกเสียงเคาะประตูปลุกให้ดนตร์ได้สติ เขาเก็บกระดาษทิชชูแผ่นนั้นลงในกระเป๋าลับของเสื้อสูทก่อนจะร้องบอกอนุญาต อึดใจเลขาหน้าห้องก็ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร“ท่านรองคะ บริษัทอัลทิเมทมีเดียมาถึงแล้วนะคะ ตอนนี้รออยู่ที่ห้องประชุมเล็กค่ะ”“เข้าใจแล้ว”ดนตร์วางหน้าเฉย โคลงศีรษะเล็กน้อย เลขาสาวเลยวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะแล้วถอยหลบไปเงียบ ๆ อย่างรู้งาน ทว่าคล้