หวามข้ามปี

หวามข้ามปี

last updateLast Updated : 2026-07-11
By:  แพรสีนิลCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
27Chapters
421views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

นาน ๆ จะได้ออกมาชมแสงสีกับเขาสักที แต่ปรากฏว่ายังไม่ทันพ้นเที่ยงคืนดี เธอก็ถูกเขาล่อลวงแล้วลากไปเคาท์ดาวน์ด้วยกันต่อที่บนเตียงเสียแล้ว

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1

—¡Es mi hijo! ¡denmelo! 

Mientras Isabel manoteaba y gritaba histérica, la enfermera con una expresión de preocupación,  se acercó con el pequeño bebé envuelto en una pequeña sábana. El pequeño era hermoso, pero no se movió.

Isabel quedó completamente fuera de sí, y en completo silencio tomó al pequeño y al momento sintió el cuerpecito frío.  —No… no, no, no. mi… bebé… ¡mi bebé! ¡aaaaah! 

Los gritos desgarradores de Isabel casi llegaron a todos los rincones del hospital. Mientras un hombre que fumaba cerca en un balcón de la zona vip, miró en silencio la vista panorámica, arrojó el cigarrillo al suelo y con una mirada sin el más mínimo atisbo de emoción hizo una llamada. 

—Llama a Zedillo, que comience con su plan, pero no puede tocar a Isabel, ni al bastardo de Mariano y Jezabel. Ellos son nuestros…

 Apagó su teléfono y entró a la habitación de Isabel. Ella que estaba completamente envuelta en su dolor. No le importó siquiera que se le quitara la canalización ni el dolor después de dar a luz, solo abrazaba con fuerza el pequeño cuerpo entre sus brazos, mientras John la abrazaba con inmenso cuidado pero con firmeza, a pesar de la rabia e impotencia.

Besó su cabeza mientras las lágrimas se retenían tercamente en sus ojos. —Sin importar en qué me convierta, te juro que no los dejaré ir…

—No los quiero muertos, quiero que sufran mil veces más de lo que yo he pasado. —mientras escupía todo su odio con los dientes apretados, John de alguna manera sintió alivio al escucharla. Sabía que era alguien despreciable debido al hecho de sentirse frustrado o mal cada que su tolerancia estúpida y bondad innecesaria salían a flote; trató de hacer todo lo posible por ella, pero esos actos “bondadosos” de ella en ocasiones lo enfermaban. 

—Está bien, convirtámonos en demonios juntos. 

Mientras tanto, entre el personal que salía del hospital a esa hora, una mujer hermosa y curvilínea sonreía de una manera casi maniática después de escuchar los desgarradores gritos de Isabel.  

—Jajajaja eres la más miserable sucia perra, no te preocupes, que esto no acabará pronto. —Mientras veía al hermoso bebé en sus brazos, se percató del gran parecido que tenía con Mariano.  —Tsk, por lo menos no molestará mucho por esas estúpidas pruebas, por un momento creí que serías lo suficientemente zorra como para meter al bastardo de John con los Ruiz, eres una tremenda decepción tras otra. 

Después de subir a su auto extasiada por la emoción, se alejó perdiéndose entre la tormenta de nieve que azotaba esa noche la ciudad.  

Dos años antes en ciudad Magnolia...

«Adivina en dónde está tu esposo»

Por tercera vez en esa semana llegaba el mismo mensaje de un número desconocido. Isabel suspiró  profundamente mientras juntó sus manos como si estuviera rezando y apretó fuertemente. 

Sentia una impotencia terrible debido a la humillación constante de las amantes de su esposo, ahora no solo se trataba de una burla cualquiera, desde hacía semanas ese mismo número comenzó a molestarla con persistencia, trató de ignorarlo como las ocasiones anteriores, bloqueó el número en ése momento, pero no mucho después, de un número bastante conocido llegó un mensaje con fotografía. 

«¿Crees que le guste?»

El color se le fue del rostro mientras sentía que se le nublaba la vista. Le costó trabajo respirar pero no quiso pasar la humillación aún más grande de desmayarse de la rabia, vergüenza, impotencia y odio por la mujerzuela de su hermanastra. 

El mismo lunar de nacimiento que tenía su padre en el cuello lo tenía Jezabel, así que no había margen de error, ya podía entender el porqué de la insistencia. 

Las lágrimas de impotencia, dolor, humillación, odio y resentimiento, cayeron en silencio mientras se cubría la boca y hacía hasta lo imposible para no gritar y destrozar todo en el lugar; como siempre, sería peor si todos en la empresa se volvieran a dar cuenta de lo “celosa” que era. 

Estaba harta de esa “vida” pero lo único que le daba fuerza era su orgullo de no querer volver a la casa de su desgraciado padre. Lo único que haría él si se fuera, sería arrastrarla de nuevo a esa m*****a casa así fuera del cabello o rompiéndole las piernas. Y en cuanto a su madre…

Solo podía poner los ojos en blanco debido a que solo lloraba, le pedía que la dejara en paz, pero jamás hacía nada con el pretexto de que la “familia debe estar unida sin importar qué” quería ser fuerte, lo suficiente como para que su suegra, Mariano y su padre jamás pudieran volver a tocarla o molestarla. 

Y eso solo podía hacerlo solamente con su propia empresa la cual iba bastante bien, pero aun no podía dejar de depender del apoyo de su suegra. 

Pero eso no podía menguar todo el sufrimiento por el que estaba pasando debido al “entretenimiento” del hombre que amó en algún momento, aquél con el que en algún momento imaginó que lograría la felicidad que tanto había añorado desde su infancia. 

 Estaba tan furiosa e indignada, que quería salir corriendo de ese repulsivo lugar, no obstante, el amor a su "bebé" le recordó su tan anhelado sueño, por lo que rechinó los dientes, suspiró profundamente y caminó hacia la sala de juntas.

****************************

Casi en shock, Isabel miró al hombre frente a ella, una cara muy familiar y que le despertaba emociones meláncolicas y dolorosas de su feliz infancia. 

—Cuanto tiempo sin verte.

Dijo John mientras le daba un fraternal abrazo. Él había querido verla desde hacía mucho tiempo, sin embargo, su orgullo y la gran resistencia a dejarla ir se lo impedían, estaba seguro de que si se reunían, le sería imposible alejarse de ella de nuevo.

 Sabía gran parte de lo que sucedía en su vida hasta ese momento, y, al enterarse de los deslices de Mariano, su paciencia se agotó.

Isabel que hasta ese momento se dió cuenta de que estaba sudando frío, trató por todos los medios de contener su incomodidad y respondió con una sonrisa. 

—Demasiado, ¿cómo has estado? 

 El dolor en su pecho se convirtió en un triste vacío, su vida era un desastre y él tenía que llegar justo a tiempo para verlo. ¿Qué tan miserable quería verla el destino?

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
27 Chapters
ตอนที่ 1
สำหรับบางคนความรักอาจอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมมือและบางคนความรักก็มาทักทายในวันที่ไม่ทันได้ตั้งตัวไม่เว้นแม้แต่กับเธอ …+++++++++เสียงเพลงดังกระหึ่ม ผู้คนมากมายกำลังสังสรรค์เฮฮา บางโต๊ะตะโกนคุยกันวุ่นวาย บางโต๊ะออกมาวาดลวดลายแข่งกันอย่างไม่มีใครยอมใครแถมยังแต่งกายให้เข้ากับเทศกาล มีคาดผมบ้าง สวมแว่นตาที่เพิ่มความเก๋ไก๋ด้วยไฟกะพริบหลากสีบ้าง มองแล้วพลอยทำให้คนไม่ค่อยได้ออกมาเที่ยวอย่างกิติมารู้สึกสนุกตามไปด้วย“อะ อย่ามัวแต่เหม่อค่ะ มา ๆ ชนค่ะชนนน”คำเชียร์หลุดออกมาจากปากของสาวที่นั่งทำหน้าระรื่นเป็นหนที่เท่าไรก็ไม่อาจนับได้ ขณะที่มือก็ดันก้นแก้วของผู้เป็นอีกหนึ่งในสามข้ออ้างของการออกมาท่องราตรีในคืนข้ามปีเป็นเชิงบังคับให้ยกดื่ม“อื้อ ดะ..เดี๋ยวสิ”กิติมาครางประท้วง หากแต่สุดท้ายก็พ่ายให้แก่แรงยุยง ยอมอ้าปากรับเอาเครื่องดื่มสีสวยเข้าปากจนหมดทุกหยาดหยด“เก่งมากค่ะเพื่อนรัก~”ทั้งที่เป็นคำชมทว่าคนฟังกลับไม่รู้สึกภาคภูมิใจเลยสักนิด กิติมา กลอกตาใส่ธัญญ่า เพื่อนสนิทพลางใช้หลังมือปาดเอาคราบของเหลวออกมาจากขอบปากหญิงสาวสะบัดข้อมือ ตบพวงแก้มของตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติ ความร้อนระอุที่เคลือบอ
last updateLast Updated : 2026-07-08
Read more
ตอนที่ 2
มุมปากของชายหนุ่มคล้ายโค้งตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนขยับขึ้นนั่งบนเก้าอี้ที่หมายตา นัยน์ตาทอประกายวาววับเมื่อได้รับความสนใจหลังสั่งเครื่องดื่มให้ตัวเองได้จึงหันมาแนะนำตัวแม้อีกฝ่ายจะไม่เปิดปากถามไถ่ก็ตาม“ผมดนตร์ครับ คุณ...?”ชายหนุ่มเงียบเสียงลงพร้อมมองนิ่ง หัวคิ้วขมวดมุ่นนิดเมื่อแววตาของหญิงสาวฉายแววประหลาดใจ แต่เพียงครู่เดียวก็จางหายไป“อ้อ ปะ...ปิ่น ชื่อปิ่นค่ะ”“ผมคุ้นหน้าคุณปิ่นจัง มาที่นี่บ่อยเหรอครับ?”“ไม่เลยค่ะ คือปิ่นไม่ค่อยเที่ยวเท่าไร วันนี้ที่มาเพราะเพื่อนชวน ไม่สิ เรียกว่ามัดมือชกให้มาด้วยกันน่าจะถูก”กิติมาตอบไปแล้วก็ยิ้มแห้ง ยกเครื่องขึ้นจิบแก้เก้ออย่างไม่รู้จะต่อบทสนทนาอย่างไร เพราะโดยปกติแล้วยามมาเที่ยว คนมักเข้าหาเพียงธัญญ่า ส่วนเธอรับหน้าที่เป็นเด็กเฝ้าโต๊ะและสัมภาระเพราะมักมาในชุดทำงานเว้นแต่วันนี้ที่ถูกเพื่อนจับแปลงโฉมเสียจนเธอเองยังแทบจำตัวเองไม่ได้ นาน ๆ จะมีคนมาทำเหมือนสนใจ เธอเลยรู้สึกไม่คุ้นชินเอาเสียเลย“ดูท่าว่าแก้วของคุณปิ่นจะอร่อยมากเลยสินะครับ ถึงได้จิบไม่หยุดเลย”คำกระเซ้ามาพร้อมแววตาหยอกเย้า เรียกรอยยิ้มขันให้ผุดขึ้นที่มุมปากอิ่มสวย วางมือที่ถือแก้วลง“ถ้
last updateLast Updated : 2026-07-08
Read more
ตอนที่ 3
และชั่วโมงถัดมากิติมาก็ได้รู้ซึ้งว่า ‘การชิม’ ของเขานั้นเป็นอย่างไรเสียงครางดังผะแผ่วยามสองร่างกอดรัดนัวเนียกันอยู่บริเวณมุมอับสายตาของทางเชื่อมระหว่างห้องน้ำกับลานจอดรถการดูดดึงของเขาร้อนแรงเสียจนเธอสั่นสะท้าน เบี่ยงหน้าหลบเพื่อหาจังหวะหายใจ ทุกอณูของร่างกายร้อนผะผ่าวซึ่งแยกไม่ออกเลยว่ามันเกิดขึ้นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์หรือเพราะฝ่ามือสากระคายที่กำลังลูบไล้เคล้นคลึงกันแน่“ฮื่อ พะ..พอก่อนค่ะ ชิมแบบนี้ ปิ่นเสียเปรียบกันพอดี”“ไหนปิ่นบอกว่าตัวเองไม่ใช่คนขี้งก”คนความจำดีท้วง กิติมาเลยหัวเราะออกมาเบา ๆ เขาเล่นชิมค็อกเทลแก้วนั้นจากปากของเธอ กลืนกินมันทุกหยาดหยดจนไม่หลงเหลือรสชาติไว้ให้เธอเลย ยังจะกล้าเรียกร้องอีก“ถ้าปิ่นงก คุณดนตร์ไม่ได้ชิมแก้วของปิ่นจนหมดแบบนี้หรอกค่ะ”“ยังครับ ยังไม่หมดเลย”ว่าจบดนตร์ก็โน้มใบหน้าลงมาประกบริมฝีปากอีกหน ทั้งที่ปกติแล้วเขาไม่ใคร่จูบกับใคร หากกับเธอคนนี้ ... คล้ายว่าเป็นข้อยกเว้นรสชาติซาบซ่าน เปรี้ยวนำหวานล้ำตามหลัง พอได้ลิ้มลองก็ถูกใจเสียจนไม่อยากหยุดยิ่งเมื่อมีเสียงครางผะแผ่วแว่วมาให้ได้ยินอยู่เนือง ๆ ยามเขาย้ำริมฝีปากลงตามผิวนุ่ม ไฟปรารถนาในกายก็พลั
last updateLast Updated : 2026-07-08
Read more
ตอนที่ 4
“อื้อ งั้นขอปิ่นอาบน้ำก่อน ได้ไหมคะ”กิติมาพยายามต่อรองเสียงหวาน เมื่อแรงขยำหนักหน่วงขึ้น ทำกระโปรงเดรสเลิกขึ้นมากองที่เอว ส่วนท่อนบนนั้นหลุดลุ่ย เปิดเปลือยเต้าอวบไปแล้วกว่าครึ่ง“ผมไม่อยากเสียเวลา”“แป๊บเดียวเองค่ะ นะคะ”ดนตร์แทบไม่อยากปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เขาอยากจับร่างนี้กลืนกินให้หมดในคำเดียวเต็มแก่ ทว่าพอเจอน้ำเสียงหวาน ๆ ที่มาพร้อมสายตาออดอ้อน เขาก็ใจอ่อนยวบ“เอางั้นก็ได้ครับ”ดวงตาคู่คมหลุบมองนาฬิกาข้อมือเพียงนิด ครั้นเห็นว่ายังเหลือเวลาพอสมควรจึงช้อนร่างนุ่มขึ้นอุ้มแนบอก ทำเอากิติมาหวีดเสียงหลงเพราะไม่ทันตั้งตัว“คุณดนตร์ ทำอะไรคะเนี้ย!”“ก็ปิ่นบอกว่าอยากอาบน้ำนี่ครับ ผมเลยจะช่วยไง”ช่วยให้มันยากขึ้นน่ะสิ!นี่เขาไม่รู้หรือไงว่าที่เธออยากอาบน้ำ นอกจากจะอยากล้างคราบเหงื่อก่อนลงสังเวียน คือยื้อเวลาเพื่อทำใจด้วยแล้วดูเขาทำสิ รีบอุ้มกระเตงเธอเข้าห้องน้ำไม่พอ ยังบริการถอดเสื้อผ้าให้อีกด้วยไม่ทันได้ปัดป้อง พริบตาเดียวทั้งชุดเดรสตัวสวยที่เพื่อนยัดเยียดให้ใส่ ทั้งซิลิโคนปิดจุกอันจิ๋วก็ปลิวไปกองอยู่บนเคาน์เตอร์ ก่อนจะตามด้วยเสื้อผ้าสีเข้มของชายเจ้าของห้อง“นมปิ่นโคตรสวยเลย”คำชมแสนตร
last updateLast Updated : 2026-07-08
Read more
ตอนที่ 5
แบบนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าเสร็จ?คนเพิ่งไปถึงจุดหมายอันแสนหวานเป็นครั้งแรกในชีวิตครุ่นคิด ตัวสั่นระริกไม่หายเมื่อกระแสเสียวซ่านยังแล่นพล่านไปทั่วร่างเธอหอบหายใจกระชั้นถี่ ยกมือขึ้นค้ำยันกับผนังกันตัวเองล้มคะมำแล้วเอี้ยวหน้ามาเผยอปากหมายจะขอพักและอาบน้ำให้เสร็จก่อนทว่าเพียงแค่ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาทาบทับ สอดความใหญ่โตเข้าถูไถกับร่องระหว่างกลีบอวบ เธอก็เผลอกระดกก้นขึ้นตอบรับ ถ้อยคำทั้งหลายแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางกระเส่าดนตร์ยิ้มพอใจกับปฏิกิริยาร่านร้อนของสาวตรงหน้า สองมือยื่นเข้ากอบกุมเต้าอวบแล้วขยำเต็มแรง ขณะที่สะโพกสอบขยับส่งแรงกระแทกให้ท่อนลำเสียดสีกับติ่งเนื้อสีสด เร่งเร้าให้เสียงครวญครางดัง ก้องกว่าเก่า“อะ อา คุณ~”“น้ำแรกของปิ่น ส่วนน้ำสอง ของผม”“ดะ..เดี๋ยวสิคะ อ๊า”มือเรียววาดมาด้านหลัง จิกท่อนแขนแกร่งแน่นเป็นเชิงปราม เธอเพิ่งเสร็จไปเองนะ ขาสั่นจนจะล้มอยู่แล้วแต่มีหรือที่คนด้านหลังจะฟัง มือหนาประคองท่อนลำที่ปวดหนึบให้จ่อประชิดร่องรักฉ่ำเยิ้ม ทว่าเพียงแค่ดันส่วนปลายเข้าไป แรงบีบรัดก็ตรงเข้าทักทายจนดนตร์คำรามลั่นความประหลาดใจฉายวาบขึ้นในแววตาครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นภาคภูมิใจ
last updateLast Updated : 2026-07-08
Read more
ตอนที่ 6
“คะ..คุณดนตร์ อะ อา~”เสียงหวานครางกระเส่า พร่ำเรียกชื่อชายหนุ่มไม่ขาดปาก เรียวขาสั่นระริกพาดอยู่บนบ่ากว้างของร่างสูงใหญ่ที่กำลังกระหน่ำโถมแรงเข้าใส่จนเธอโยกคลอนเกิดเสียงเนื้อกระทบหน้าขาในจังหวะหยาบโลนระคนไปกับเสียงเฉอะแฉะของจุดเชื่อมต่อที่เสียดสีกันรัวเร็ว เรียกร้องให้เธอร่อนสะโพกขึ้นรับ“ฮืม ไม่น่าเชื่อเลยว่านี่จะเป็นครั้งแรกของปิ่น”ดนตร์อดกระเซ้าไม่ได้ บางคราหญิงสาวดูเหนียมอาย หากบางครากลับร้อนแรงยั่วเย้า แต่ไม่ว่าเธอจะเป็นแบบไหน เขาก็ชื่นชอบทั้งนั้นมือหนาจับเรียวขาให้งอพับแล้วแหกกว้าง เปิดทางให้เขากระแทกได้ถนัดถนี่ ทอดมองร่างแดงเถือกของคนใต้ร่างที่กำลังครางสะอื้นราวจะขาดใจด้วยแววตาวาวหวาม“เสียวดีใช่ไหม เวลาผมที่กระแทกปิ่นแรง ๆ แบบนี้ ลึกถึงตรงนี้ อาส์”ดวงตาหวานฉ่ำหลุบตามองมือที่กดลงมาบนหน้าท้องแบนราบเพื่อชี้ตำแหน่งแล้วหน้าร้อนวูบ ร่องรักกระตุกตอดแน่นจนเขาครางพร่า“จะยั่วผมเหรอปิ่น”“ฮื่อ ปิ่นเปล่าทำ” ตรงนั้นมันทำเอง!ดนตร์หัวเราะในลำคอ “ตอดแรงขนาดนี้ ยังจะกล้าเถียงอีก เป็นเด็กนิสัยไม่ดีนะเราอะ สงสัยต้องทำโทษ”ว่าแล้วก็ส่งปลายนิ้วสากไปบดขยี้ยอดติ่งสีสด ทำเอาหญิงสาวหวีดร้องลั่น
last updateLast Updated : 2026-07-08
Read more
ตอนที่ 7
กว่าไฟราคะจะมอดดับลง ร่างกิติมาก็แทบแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน เธอนั้นแสนอ่อนเปลี้ยเพลียแรง รู้สึกเมื่อยขบไปทุกส่วนสัด กระนั้นความเคยชินก็ทำให้เธอรู้สึกตัวตั้งแต่เช้ามืดอยู่ดี“ฮื่อ”คิ้วเรียวขมวดมุ่น ครางในลำคอด้วยความหงุดหงิดเมื่อไอร้อนและความอึดอัดที่พาดทับคือสิ่งแรกที่เธอพบเจอครั้นพอหลุบตาลงมามองต้นเหตุ มุมปากของเธอก็ยกตัวโค้ง แววตาเจือด้วยความขบขันระคนเอ็นดูใบหน้าคมคายครึ่งหนึ่งแนบสนิทไปกับเต้าอวบ ขณะที่อีกเต้าถูกจับจองด้วยฝ่ามือราวกับเสน่หามันนักหนาทว่าพอมีเสียงกรนของชายหนุ่มผู้แบ่งเตียงนอนให้เธอในคืนที่ผ่านมานั้นลอยแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะ ๆ บวกกับสีหน้าไร้เดียงสา เขาก็ดูเหมือนเด็กน้อยเวลาติดเต้าแม่มากกว่าฮึ้ย ทำไมน่ารักจัง~ยิ่งมองกิติมาก็ยิ่งกลั้นยิ้มไม่อยู่ เธอไล้ปลายนิ้วไปตามข้างแก้มเกลี้ยงเกลา ไร้ตอเคราผุดให้รู้สึกระคายของคนที่สามารถตรึงความสนใจเธอได้ตั้งแต่แรกเห็นแผ่วเบากี่ปีแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน สักสิบปีได้ไหมนะนึกถึงช่วงเวลาในอดีตดวงตาคู่สวยก็ทอประกายระยิบระยับ เขาอาจจำเธอไม่ได้ แต่สำหรับเธอ ... ไม่เคยมีอะไรลบเลือนไปจากหัวใจ ราวกับมันสลักฝังรากลึกเขาคนนี้คือรุ่นพ
last updateLast Updated : 2026-07-08
Read more
ตอนที่ 8
กิติมาตื้นตันจนพูดอะไรไม่ออกเลยได้แต่พนมมือไหว้แล้วรับถุงยามากอดแนบอก ดวงตาฉ่ำรื้นไปด้วยน้ำตาเธอเหม่อแผ่นหลังของรุ่นพี่ที่พอให้ของเสร็จก็วิ่งข้ามถนน ไปขึ้นรถยนต์ซึ่งแล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทในเวลานั้นพอดิบพอดีเธอไม่รู้ว่าเรื่องนี้มันเรียกว่าพรหมลิขิตได้ไหม รู้เพียงแต่ว่ามันได้กลายเป็นช่วงเวลาพิเศษที่ทำให้ความประทับใจแปรเปลี่ยนเป็นคำว่า ‘รักแรก’แต่เพราะหลังจากนั้นไม่กี่เดือนรุ่นพี่ก็จบการศึกษา จากชายในฝันจึงย้ายไปเป็นชายในความทรงจำ ที่ไม่ว่านึกถึงทีไรก็ทำให้เธออมยิ้มได้เสมอและเป็นหนึ่งในเหตุผลให้เธอเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองไปในทางที่ดีขึ้น ด้วยหวังว่าเมื่อเธอสอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกันกับเขาวันนั้นจะเป็นวันที่เขาหันมามองเธอในฐานะ ‘ผู้หญิงคนหนึ่ง’ ไม่ใช่แค่ ‘รุ่นน้องคนหนึ่ง’เพียงแต่โอกาสนั้นมันมาไม่ถึง เพราะหลังเขาเข้าเรียนได้หนึ่งปี ข่าวก็แว่วมาให้ได้ยินว่าเขาย้ายไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ“อื้อ”เสียงครางอื้ออ้าและแรงขยับของท่อนแขนที่พาดทับดึงให้กิติมาหวนกลับมาอยู่กับปัจจุบันเธอหลุบตาลงมามองคนที่เบียดหน้าเข้าหาเต้าอวบของเธอมากขึ้น ขณะที่มือก็เคล้นคลึง พึมพำอะไรไม่รู้ครู่หนึ่งก็ผ่อนลมหาย
last updateLast Updated : 2026-07-08
Read more
ตอนที่ 9
บรรยากาศภายในห้องควบคุมกล้องวงจรปิดเต็มไปด้วยความตึงเครียด พนักงานทุกคนต่างปิดปากเงียบ ไม่กล้ากระทั่งจะหายใจแรงเนื่องจากหวั่นเกรงว่าจะไปกระตุ้นให้ชายผู้ยืนกอดอกทำหน้าถมึงอยู่กลางห้อง คอยจ้องกดดันไม่ห่างชนิดที่หากสายตานั้นคือปืนเลเซอร์ แผ่นหลังของพวกเขาคงพรุนเป็นรูนับสิบไปแล้วจะยิ่งอารมณ์เสียกว่าเดิม“เอ่อ ผมว่าผมเจอแล้วครับ”ผ่านไปราวยี่สิบนาที หนึ่งในบรรดาพนักงานก็เอ่อขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนจะรีบลุกออกจากเก้าอี้เพื่อหลีกทางให้ชายหนุ่มหน้าดุได้เข้ามาตรวจสอบในสิ่งที่ตนพบโดยละเอียดร่างสูงใหญ่โน้มเข้าไปใกล้หน้าจอ ดวงตาสีนิลจดจ้องภาพเคลื่อนไหวที่ปรากฏ แม้สีหน้าของเขาจะไม่เปลี่ยนแปลงทว่าทุกคนในห้องกลับรู้สึกตรงกันว่า จู่ ๆ ความกดดันของห้องเพิ่มขึ้น!“แม่ง!”ปึก!หลายชีวิตถึงกับสะดุ้งโหยง เว้นเพียงชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นสีเดียวกันซึ่งนั่งหลับตาคล้ายไม่ยินดียินร้ายนับตั้งแต่เข้ามาในห้องที่ปรือตาขึ้นมามองแล้วพ่นลมหายใจแรง ๆ“ไอ้ห่า ทุบอะไรดังนักวะ กูตื่นเลยเนี้ย”ดนตร์พ่นลมหายใจแรงพอกัน ปรายตาไปมองพศวัต เพื่อนรักที่เขาลากตัวให้มาช่วยอำนวยความสะดวกเพราะเจ้าตัวเป็นลูกชายของเจ
last updateLast Updated : 2026-07-11
Read more
ตอนที่ 10
แต่แล้วความหวังที่มีก็ค่อย ๆ ลดน้อยลงเรื่อย ๆ เมื่อผ่านมาร่วมอาทิตย์ดนตร์กลับไม่ได้ข้อมูลใด ๆ เพิ่มเติมจากพศวัต มิหนำซ้ำแม้เขาจะแวะเวียนไปนั่งที่บาร์ลับแห่งนั้นในทุกเย็น เขาก็ไม่พบตัวหญิงสาวอีกเลยซึ่งความจริงแล้วเขาควรจะยินดีที่สาวเจ้าไม่คิดวอแว ขอสานสัมพันธ์ต่อให้รำคาญใจแบบที่ประสบมาตลอดหลายปี แต่ไม่รู้ทำไมหนนี้ เขาถึงได้ ...“เฮ้อ”เสียงถอนหายใจดังเป็นหนที่เท่าไรเจ้าตัวเองก็ไม่ได้นับ เขาจดจ้องรอยลิปสติกสีแดงที่ปรากฏบนกระดาษทิชชูนิ่ง มันเป็นสิ่งเดียวที่ตอกย้ำให้รู้ว่าเธอมีตัวตน และเหตุการณ์หวามไหวในคืนนั้นเกิดขึ้นจริงแต่พูดก็พูดเถอะ ถ้ามีเวลาทิ้งรอยลิปสติกไว้ให้เขาขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ทิ้งเบอร์ไว้ให้ด้วย ฮึ้ย มาทำให้อยากแล้วก็จากไป!ก้อกก้อกก้อกเสียงเคาะประตูปลุกให้ดนตร์ได้สติ เขาเก็บกระดาษทิชชูแผ่นนั้นลงในกระเป๋าลับของเสื้อสูทก่อนจะร้องบอกอนุญาต อึดใจเลขาหน้าห้องก็ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร“ท่านรองคะ บริษัทอัลทิเมทมีเดียมาถึงแล้วนะคะ ตอนนี้รออยู่ที่ห้องประชุมเล็กค่ะ”“เข้าใจแล้ว”ดนตร์วางหน้าเฉย โคลงศีรษะเล็กน้อย เลขาสาวเลยวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะแล้วถอยหลบไปเงียบ ๆ อย่างรู้งาน ทว่าคล้
last updateLast Updated : 2026-07-11
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status