ตอนที่ 2

มุมปากของชายหนุ่มคล้ายโค้งตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนขยับขึ้นนั่งบนเก้าอี้ที่หมายตา นัยน์ตาทอประกายวาววับเมื่อได้รับความสนใจ

หลังสั่งเครื่องดื่มให้ตัวเองได้จึงหันมาแนะนำตัวแม้อีกฝ่ายจะไม่เปิดปากถามไถ่ก็ตาม

“ผมดนตร์ครับ คุณ...?”

ชายหนุ่มเงียบเสียงลงพร้อมมองนิ่ง หัวคิ้วขมวดมุ่นนิดเมื่อแววตาของหญิงสาวฉายแววประหลาดใจ แต่เพียงครู่เดียวก็จางหายไป

“อ้อ ปะ...ปิ่น ชื่อปิ่นค่ะ”

“ผมคุ้นหน้าคุณปิ่นจัง มาที่นี่บ่อยเหรอครับ?”

“ไม่เลยค่ะ คือปิ่นไม่ค่อยเที่ยวเท่าไร วันนี้ที่มาเพราะเพื่อนชวน ไม่สิ เรียกว่ามัดมือชกให้มาด้วยกันน่าจะถูก”

กิติมาตอบไปแล้วก็ยิ้มแห้ง ยกเครื่องขึ้นจิบแก้เก้ออย่างไม่รู้จะต่อบทสนทนาอย่างไร เพราะโดยปกติแล้วยามมาเที่ยว คนมักเข้าหาเพียงธัญญ่า ส่วนเธอรับหน้าที่เป็นเด็กเฝ้าโต๊ะและสัมภาระเพราะมักมาในชุดทำงาน

เว้นแต่วันนี้ที่ถูกเพื่อนจับแปลงโฉมเสียจนเธอเองยังแทบจำตัวเองไม่ได้ นาน ๆ จะมีคนมาทำเหมือนสนใจ เธอเลยรู้สึกไม่คุ้นชินเอาเสียเลย

“ดูท่าว่าแก้วของคุณปิ่นจะอร่อยมากเลยสินะครับ ถึงได้จิบไม่หยุดเลย”

คำกระเซ้ามาพร้อมแววตาหยอกเย้า เรียกรอยยิ้มขันให้ผุดขึ้นที่มุมปากอิ่มสวย วางมือที่ถือแก้วลง

“ถ้าเป็นเพื่อนปิ่นมาถามแบบนี้ ปิ่นคิดว่าจะขโมยชิมนะคะ”

“แล้วได้ไหมละครับ?”

กิติมาเสหลบสายตาวูบ ทั้งที่บทสนทนาสื่อถึงเครื่องดื่ม แต่ทำไมสายตาวาววับของเขาถึงได้ทำเธอร้อนวูบวาบ ในหัวคิดไปว่าเขาอยากชิมอย่างอื่นได้ล่ะเนี้ย โอ๊ย

ทว่ายังไม่ทันที่กิติมาจะตอบรับหรือปฏิเสธ ใบหน้าสวยเฉี่ยวของใครคนหนึ่งก็โฉบเข้ามาในขอบเขตสายตา ก่อนที่เจ้าตัวจะพูดทะลุปล้องขึ้นมาอย่างไร้มารยาท

“คุณดนตร์ บังเอิญอีกแล้วนะคะ”

สายตาและรอยยิ้มประดิษฐ์สุดหวานหยดมีไว้ให้ชายหนุ่มคนเดียวราวกับว่ากิติมาเป็นเพียงธาตุอากาศ

แต่ที่ทำให้เธอถึงกับกับหมัด หงุดหงิดใจที่สุดเห็นจะเป็นตอนที่เจ้าหล่อนพยายามแอ่นเต้าอวบ ๆ บดเข้ากับต้นแขนแน่นหนันนั่น

“มาเคาท์ดาวน์เหรอคะ?”

“ครับ”

ดนตร์ตอบกลับอย่างสุภาพ เขานิ่งไปครู่ ครั้นพอนึกได้ว่าคนที่เข้ามาทักทายเป็นนางแบบสาวที่เคยร่วมงานกันเมื่อหลายเดือนก่อน เขาก็คลี่ยิ้มบาง ๆ

“แล้วคุณมี่ล่ะครับ”

“มาเคาท์ดาวน์เหมือนกันค่ะ ไม่ยักรู้ว่าคุณดนตร์จะชอบนั่งร้านแนวนี้ด้วย”

“ผมก็นั่งได้หมดแหละครับ ถ้าร้านนั้น มีอะไรน่าสนใจพอ”

สายตาคมเหล่มองไปทางหญิงสาวอันเป็นเป้าหมายของตนในช่วงท้ายประโยค กระตุ้นให้พวงแก้มนวลของเธอแดงซ่านยิ่งขึ้น ขาเรียวที่หย่อนลงพื้นคล้ายเตรียมจะลุกหนีถูกดึงกลับมาวางอยู่บนที่พักเท้าตามเดิม

ดนตร์ยิ้มพอใจกับภาพที่เห็นเพราะมันบ่งบอกได้ว่าเธอรับสาสน์จากเขา และพอใจที่จะสานต่อในบทสนทนาที่ยังค้างคำตอบ

ต่างจากแอมมี่ที่หน้าชาหนึบ รู้สึกเสียหน้าไม่น้อย เธออุตส่าห์เป็นฝ่ายบากหน้าเข้ามาทอดไมตรีก่อน ทว่าเขากลับเลือกจะเดินข้ามสะพานไม้ผุพังของยัยผู้หญิงหน้าตาธรรมดา ๆ แทนสะพานลอยฟ้าของดาราสาวสวยอย่างเธอ

หากจะเซ้าซี้ต่อก็ไม่ใช่นิสัย หนำซ้ำความทะนงในศักดิ์ศรีก็มีมาก สุดท้ายพูดต่ออีกสามสี่คำ ดาราสาวก็จากไปทิ้งไว้เพียงคำชวนแฝงความนัย

“โต๊ะมี่อยู่ทางนู้น ถ้าคุณดนตร์อยากมาจอยด้วยกันก็มาได้นะคะ เพราะคืนนี้มี่ว่าง คงอยู่ยาว ๆ ทั้งคืน”

ดนตร์ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาทำเพียงยิ้มและใช้สายตามองส่ง ครู่หนึ่งก็ดึงสายตากลับมาหาคู่สนทนา กิติมาเลยเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อรู้สึกตัวว่าถูกจ้อง

“คำตอบผมละครับ?”

อ้อ ก็นึกว่าอะไร

หญิงสาวก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม มือยกเครื่องดื่มขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน เหตุการณ์เมื่อครู่สอนบทเรียนให้เธออย่างหนึ่งว่า เสือตัวโตเต็มวัยตัวนี้ชอบล่า และยังชอบเหยื่อที่ยังเป็น ๆ

แล้วเธอก็ดันเป็นเหยื่อที่ถูกใจแล้วอยากลองเล่นกับเสือตัวนี้เข้าให้แล้วเหมือนกัน

กิติมาจิบเครื่องดื่มต่ออีกอึกสองอึก กระทั่งพอใจกับปฏิกิริยาตอบรับของคนรอจึงค่อยช้อนสายตาขึ้นมองสบกับอีกฝ่ายที่ยังจ้องเธออย่างไม่วางตา จิกยิ้มอย่างมีความหมาย

“ถ้าอยากชิมจริง ๆ ก็ได้ค่ะ ปิ่นไม่ใช่คนงกอะไร”