All Chapters of หวามข้ามปี: Chapter 21 - Chapter 27

ย้อนกลับไปเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน ณ งานวิชาการของโรงเรียน ดนตร์ได้รู้จักหน้าค่าตาของเด็กสาว ผ่านการชี้ตัวของครูประจำวิชาชีววิทยา‘นู้นไงกิติมา เด็กมอสี่ที่ครูเคยเล่า เป็นไงหน่วยก้านพอใช้ได้ไหมถ้าครูจะส่งไปเป็นตัวแทนโรงเรียนแบบดนตร์’‘ก็ดีครับ’ดนตร์กลับไปสั้น ๆ ไม่นึกสนใจอะไรเพราะเขาอยู่คนละทีมกับเธอ กระทั่งมาถึงวันฝนตกที่คนทางบ้านมารับช้ากว่าเวลาปกติ วันนั้นเขานั่งหลบฝนอยู่หน้าโรงยิม มองหยาดน้ำที่แย่งกันพรั่งพรูลงมาจากฟากฟ้าจนเป็นสายพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจู่ ๆ ก็มีเสียงหมาเห่าดังลอยมาจากทางด้านหลังตึก คราแรกเขาไม่คิดสนใจกระทั่งมีเสียงวี๊ดว้ายของใครคนหนึ่งดังตามหลังทั้งที่บอกตัวเองว่าอย่าเข้าไปยุ่ง ทว่าจิตใต้สำนึกแย้งว่าอาจมีคนต้องการความช่วยเหลือ สองขาจึงพาเขาไปทางทิศของเสียงเหล่านั้น และนั่นก็ทำให้เขาพบกับเธออีก‘โอ๋ ๆ ไม่เป็นอะไรนะ รอพี่แป๊บหนึ่งเดี๋ยวพี่ไปหา’ภาพเด็กสาวพยายามปีนรั้วข้ามเข้าไปในเขตแท้งค์น้ำ เพียงเพื่อเข้าไปอุ้มเจ้าลูกหมาตัวน้อยที่หลงคลานเข้าไปด้านในแล้วหาทางกลับออกมาเจอและนำมันกลับมาคืนให้แก่แม่หมาที่กำลังวิ่งพล่านด้วยความกระวนกระวายใจ เพราะมันตัวโตเกินกว่าจะลอดช่

‘พี่ดนตร์ ไหน ๆ วันนี้ก็ว่างแล้ว เราไปเดตกัน~’คำชักชวนมาในเช้าของวันที่พวกเขาบังเอิญได้หยุดพร้อมกัน ซึ่งแน่นอนว่าดนตร์ไม่คิดปฏิเสธแฟนสาวเลยสักครั้งหากมันไม่เหลือบ่ากว่าแรง เว้นเพียงหนนี้ที่เขาอยากขัดใจเธอเหลือเกินเอาซะกูเหมือนเป็นพวกตาแก่นิยมกินเด็กเลยคนกลัวโดนตำรวจรวบตัวไปก่อนกลับถึงบ้านลอบถอนหายใจไปเหล่ตามองคนที่กำลังเดินทอดน่องข้าง ๆ กันไป ไม่รู้เธอนึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรถึงได้หยิบชุดนักเรียนสมัยมอปลายมาใส่ซึ่งมันก็เข้ากับสถานที่อยู่หรอกเพราะวันนี้เธอชวนมารำลึกความหลังกัน ณ โรงเรียนเก่าที่พวกเขาเคยเรียนด้วยกันครั้งยังเด็กเพียงแต่ ‘เธอในวันนั้น’ กับ ‘เธอในวันนี้’ ช่างแตกต่างแม้ว่าช่วงเอวนุ่ม ๆ จะลดขนาดลงไปหลายนิ้ว ทว่าบางส่วนมันก็เติบใหญ่ขึ้นตามอายุหลายนิ้วเช่นกัน ชุดที่ใส่เลยดูรัดแน่นบางจุดเป็นพิเศษแต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย มือข้างที่เกาะกุมกันแกว่งไปตามแรงเหวี่ยง แววตาสุกใสทอประกายระยับระยับ กวาดมองโรงเรียนที่เปลี่ยนแปลงไปจากสมัยนู้นพอสมควรด้วยความตื่นเต้น“โหว ตึกห้าตึกหกปรับเป็นห้องแอร์เกือบหมดเลยค่ะ แถมใต้ตึกที่เคยโล่ง ๆ ก็เอามาทำเป็นห้องสมุดใหม่ด้วย ใหญ่ดีจ

“พี่ดนตร์ขา พี่ว่าปิ่นใส่ชุดนี้ หรือว่าชุดนี้ดี”เสียงหวานใสเอ่ยถามขึ้นเป็นหนที่สามแล้วของเช้านี้ ดนตร์มองชุดเดรสตัวยาวสีครีมในมือซ้ายของเธอที มองชุดเดรสตัวสั้นครึ่งเข่าสีโอรสที่อยู่อีกมือของเธอที จากนั้นก็ชี้มือไปทางชุดด้านขวา“พี่ชอบตัวนี้ครับ”ทว่าหลังให้คำตอบไปแล้ว สีหน้าหญิงสาวกลับไม่คลายความกังวลลง ยิ่งเมื่อนำเดรสมาทาบบนตัว หมุนไปหมุนมาครู่หนึ่งเธอก็วางมันลงบนเตียงแล้วถอนหายใจเฮือก“ทำไงดีอะพี่ดนตร์ ปิ่นไม่มีชุดสวย ๆ เหมาะ ๆ เลย”คนกำลังจะได้เจอหน้าผู้ใหญ่ของแฟนเป็นครั้งแรกคิดไม่ตก ทั้งตื่นเต้นทั้งกังวลผสมปนเปกันไปหมด เพราะถึงเธอจะมีโอกาสได้คุยผ่านโทรศัพท์อยู่บ้าง มันก็ให้ความรู้สึกที่แตกต่างจากการนั่งคุยกันต่อหน้าอยู่ดี“โถว เด็กน้อย”ดนตร์ได้ยินแบบนั้นก็อมยิ้ม รั้งคนคิดมากมากอดแนบอกแล้วลูบแผ่นหลังเธอเบา ๆ อย่างปลอบประโลม“แม่พี่ท่านเป็นคนง่าย ๆ สบาย ๆ เพราะงั้นหนูแต่งตัวแบบไหนไปก็ได้ครับ ขอแค่เป็นตัวของตัวเองก็พอ แล้วไม่ต้องห่วงเลยว่าแม่พี่จะไม่ปลื้มหนู เพราะตั้งแต่พี่เปรย ๆ ว่าจะพาไปให้เจอนะ โทรมาจิกพี่ทุ๊กวัน ถามแต่ว่าเมื่อไรจะมา ถ้ามาจะมากี่โมง ตื่นเต้นซะจนพี่นี่เลิกตื่นเต้

ตลอดมื้ออาหารมีเสียงพูดคุยดังเป็นระยะ ๆ แทรกด้วยเสียงหัวเราะบ้างในบางคราที่มีคนเล่นมุกขบขัน บรรยากาศอบอวลด้วยความสุขชนิดที่ทำให้ทุกคนยิ้มไม่หุบโดยเฉพาะกิติมาที่วันนี้ได้รับการเอาใจใส่เป็นพิเศษ ทั้งจากแฟนหนุ่ม จากพี่ชายต่างสายเลือด และจากคนที่แทนตนว่าแม่ในทุกประโยคแต่หากถามว่าใครคือคนที่หน้าบานที่สุดคงเป็นคุณนายมาลินี แววตาอ่อนโยนทอดมองภาพเบื้องหน้าแล้วตื้นตันจนน้ำตารื้น นานมากแล้วที่เธอไม่ได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้ น่าจะนับตั้งแต่สะใภ้ใหญ่จากไปเหตุการณ์นั้นทำให้ดิษยะไม่คิดแต่งงานใหม่ ซึ่งเธอก็เข้าใจดี แต่กับดนตร์ ลูกชายอีกคนที่ไม่คิดแต่งงานเพราะไม่อยากผูกมัด เธอไม่ยอม!ดังนั้นในวันที่เธอบังเอิญไปเจอรูปถ่ายในหนังสือของลูกชาย แผนการตามหาตัวว่าที่ลูกสะใภ้จึงบังเกิดซึ่งหลังจากสั่งให้ดิษยะช่วยสืบเสาะ และได้ก้องภพมาช่วยวางสถานการณ์ให้ทั้งคู่ใกล้ชิดกัน ไม่นานวันที่เธอเฝ้าฝันก็มาถึง แบบนี้อีกไม่เกินปีเธอคงมีโอกาสได้อุ้มหลานแบบบ้านอื่นเขาแน่หลังจบมื้ออาหารที่เต็มไปด้วยความสุข ทุกคนก็พากันแยกย้ายไปตามภาระและหน้าที่ ส่วนกิติมาถูกพาตัวขึ้นมายังชั้นสอง รอยยิ้มยังติดอยู่บนใบหน้าหวานไม่จางช่างเ