Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

ร่างใหญ่ทรุดฮวบลงบนทรวงอกอวบอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง แต่ไม่ได้มีความรู้สึกอิ่มเอมเพียงพอกับร่างน้อยในอ้อมกอดเพียงสักนิด ณภัทรที่ยังหอบหายใจถี่อย่างเหนื่อยล้า กอดรัดร่างเล็กไว้อย่างแน่นหนาจนเธอแทบจมหายไปในอ้อมอกอบอุ่นของเขา พลางเฝ้าวนเวียนจุมพิตปลอบขวัญไปทั่วๆ ดวงหน้าหวานแดงเปล่งปลั่งด้วยความรักใคร่และทะนุถนอมพลอยไพลินที่เหนื่อยหอบไม่แพ้กันหลับตาพริ้มรับจูบของเขาอย่างเต็มอกเต็มใจ พลางซึมซาบความหฤหรรษ์ครั้งแรกในชีวิตสาวที่เธอไม่ได้เคยเรียนรู้หรือรับรู้กับมันมาก่อน…อย่างน้อยก็ในตอนที่เธอยังมีสติพอ ร่างน้อยที่โดนแรงพิศวาสพัดพายังลอยล่องอยู่บนปุยนุ่นเบาหวิว ก่อนจะค่อยๆ ร่วงหล่นกลับมาอยู่ในโลกของความเป็นจริงอีกครั้ง…มันเป็นอย่างนี้นี่เอง…พลอยไพลินกะพริบตาปริบๆ อย่างมึนงงทว่าซาบซ่านไปตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า มือน้อยที่เกาะแขนแข็งแรงไว้แน่น เพื่อไม่ให้วิญญาณตัวเองหลุดจากร่างยามที่เขาพาร่างน้อยเดินทางไปถึงจุดแตกดับนั้นค่อยๆ คลายลงแล้ววางลงข้างตัวอย่างไร้เรี่ยวแรงจะขยับตัว“น้องพลอยของพี่ภัทร พี่ภัทรทำน้องพลอยเจ็บมากไหมคะ”ณภัทรกระซิบถามเสียงนุ่มโหยอย่างห่วงใย กดจุมพิตไปตรงขมับชื้นเหงื่ออย่างอ่อนโ

“พี่ภัทรเป็นไงบ้างคะ” พลอยไพลินตกใจแทบเป็นลมเพราะเป็นคนกลัวเลือดกลัวเข็มเป็นทุนเดิม แต่ความรู้สึกเป็นห่วงเขานั้นมีมากกว่า จึงลืมความโกรธของตัวเองและความผิดของเขาไปชั่วขณะ ลนลานคว้ามือเปื้อนเลือดของเขามาดูใกล้ๆ แล้วเธอก็แทบเสียสติกับสิ่งที่ติดอยู่ในแผล“มีเศษแก้วติดอยู่ที่แผลด้วยน่ะค่ะ” มือน้อยทำท่าจะไปดึงเศษแก้วออกจากแผลเขา แต่ก็กลัวทั้งใจตัวเองและกลัวว่าเขาจะเจ็บด้วยสารพัด จึงบอกให้คุณหมอที่มีประสบการณ์มากกว่าเธอดึงออกเอง“พี่ภัทรดึงเศษแก้วออกเองนะคะ พลอยไม่กล้าดึงหรอก”ณภัทรยิ้มกับท่าทีคนกลัวแผลกลัวเลือดก่อนจัดการดึงเศษแก้วออกด้วยความรวดเร็ว“เจ็บมากไหมคะพี่ภัทร” พลอยไพลินถามเสียงเครือ น้ำตาไหลรินเพราะสงสารเขาที่ต้องมาเจ็บตัวก็เพราะเธออีกครั้งแล้ว“หายเจ็บเป็นปลิดทิ้ง ตั้งแต่รู้ว่าน้องพลอยเป็นห่วงพี่แล้วล่ะค่ะ” คนขี้อ้อน ยังอ้อนไม่เลือกเวล่ำเวลา รู้สึกเจ็บแปล๊บๆ ที่แผลเหมือนกัน แต่มันห่างไกลหัวใจตั้งเยอ ะอีกอย่างมีน้องน้อยกุมมืออยู่แบบนี้ต่อให้เจ็บหนักกว่านี้เขาก็ยอมพลอยไพลินจึงค้อนขวับให้คนขี้อ้อน ก่อนพยุงร่างใหญ่ขึ้นแล้วชวนกันกลับมาทำแผลที่บ้าน โดยคนทำแผลก็ทำไปน้ำตาไหลพรากไป รู้

ร่างเล็กเกาะแขนสรวิศไม่ต่างกับปลิงไปนั่งโต๊ะตัวที่พนักงานต้อนรับเลือกไว้ให้ ซึ่งดันเป็นโต๊ะที่อยู่มุมเดียวกับโต๊ะของผู้ชายซึ่งกำลังทำหน้าถมึงทึงมองเธออยู่ อนามิกาเลือกที่นั่งหันหลังให้เขา โดยไม่ลืมลากไม้กันหมาของตัวเองไปนั่งข้างๆ ตัวด้วย และก็รับรู้ถึงกระแสความร้อนแรงแสนแผดเผามาจากด้านหลังได้เป็นอย่างดีหากเธอไม่ยี่หระ นอกจากพูดคุยกระซิบกระซาบกับสรวิศอย่างใกล้ชิดแล้ว เธอยังคอยดูแลพี่ชายร่วมบ้านตลอดเวลารับประทานอาหาร ดูแล้วไม่ต่างกับคู่รักในสายตาของผู้พบเห็นทุกคน โดยเฉพาะคนเห็นที่เลือดแห่งความหึงขึ้นมาขังอยู่บนใบหน้าคมสันจนมันแดงเถือกไปทั้งหน้านาซิมนั่งกัดฟันกรอดจนกรามแทบหัก ตั้งแต่ได้เห็นผู้หญิงของเขากระโดดเกาะผู้ชายไทยหน้าตาคมเข้มที่เขาเองก็รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างไรก็ไม่รู้ แล้วยิ่งได้เห็นท่าทีที่แสนสนิทสนมกันของทั้งคู่แล้วก็ยิ่งทำให้อารมณ์โกรธตีวนอยู่ข้างในร่างใหญ่จนกลายเป็นพายุทอร์นาโดที่พร้อมจะถล่มเป้าหมายได้ทุกเมื่อ ถ้าจามาลไม่ห้ามเอาไว้เขาคงลุกขึ้นมาคว้าหญิงสาวให้ออกไปจากร้านกับเขาแน่นอน“อาจจะเป็นญาติๆ ของคุณอนามิกาก็ได้นะครับ” จามาลคิดไปในทางที่ดี เห็นท่าเจ้านายแสนเอาแต่ใจข

ผู้ชายที่กำลังใช้วิดีโอฉาวโฉ่แบล็กเมล์เธอวางหูไปได้สักพักแล้ว หากอนามิกายังแน่นิ่งอยู่กับที่ร่ างเล็กแข็งทื่อตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความหวาดวิตกแล่นเข้ามาเกาะกุมตรงขั้วหัวใจดวงน้อยที่เต้นระทึกอยู่ทันที…เขามีมันจริงหรือ ไอ้วิดีโอประจานความชั่วของตัวเขาเอง…ดีสิ! ถ้าเขาเผยแพร่มันออกไปก็จะเป็นการทำให้ตัวเองเสื่อมเสียชื่อเสียงด้วย ใครๆ ก็จะได้รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นไม่ได้เกิดจากความเต็มใจของเธอสักนิด ทว่าเมื่อตระหนักถึงความเป็นจริงแล้วเธอดันโอนอ่อนผ่อนตามไปกับเขาได้ง่ายดายเสียเหลือเกิน แล้วใครมันจะเชื่อว่าเธอถูกเขาข่มขืน…แล้วชื่อเสียงของตัวเองและวงศ์ตระกูลล่ะ เธอจะยอมให้มันป่นปี้ไปโดยไม่ลงมือทำอะไรเลยหรืออนามิการะทมทุกข์น้ำตารินไหล เธอจะต้องรับมือกับผู้ชายร้ายกาจคนนี้ตามลำพังจริงๆ หรือเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนถ้าเขาทำอย่างที่เขาขู่เอาไว้ และเธอมั่นใจว่าเขาต้องทำอย่างที่ขู่เธอเอาไว้แน่ๆ เพราะผู้ชายคนนี้ดูเหมือนจะทำตามใจตัวเองไปได้เสียทุกอย่าง มือน้อยกรีดน้ำตาแห่งความอ่อนแอและความเศร้าโศกทิ้ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกทว่าเสียงเรียกนั้นดังอยู่นานหากไม่มีคนรับ…เสียงโทรศัพท์และชื่

“ปล่อยค่ะ เกดจะกลับแล้ว” การอยู่ในห้องเดียวกันกับเขาเป็นสิ่งอันตรายที่สุดในยามนี้“พรุ่งนี้มาที่นี่อีกนะ” คนใจร้ายขอเสียงนุ่มใบหน้าคมก็ยิ้มแย้มจนคนเห็นใจสั่น อนามิกาสะบัดหน้าหนีไม่อยากมอง ไม่อยากตอบพร้อมกับข่มความรู้สึกหวิวไหววูบวาบของตัวเองด้วย“ถ้าไม่พูด จะจับเลียปากอีกนะ”“ค่ะ จะมาอีกค่ะ” เสียงหวานตอบทันที“เรียกชื่อด้วยสิ” อนามิกาหน้างอแต่ก็กลัวโดนคนใจร้ายจับเลียปาก “จะมาอีกค่ะนาซิม”“ดีมากพูดง่ายๆ น่ารักที่สุด” นาซิมชมเปาะก่อนจรดจมูกโด่งลงบนพวงแก้มนุ่มที่เกิดสีเรื่อขึ้นทันที“งั้นฉัน...เอ่อ...เกดกลับนะคะนาซิม” อนามิกากัดฟันพูดเพราะๆ เธอต้องการหว่านพืชหวังผลเสียคำหวานๆ ยังดีกว่าเสียตัวให้คนเอาแต่ใจอีกครั้งและหญิงสาวก็ไม่ได้ลาด้วยคำหวานเท่านั้นอนามิกายังข่มความกลัวและความอายจรดจมูกเล็กลงบนแก้มสากของเขาเร็วๆ แล้วลุกขึ้นวิ่งหนีออกจากห้องไปทันที ก่อนไปหยุดยืนพิงผนังหน้าห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัว ก่นด่าความบ้าบิ่นของตัวเองตั้งแต่เรื่องออกมาที่นี่คนเดียว จนดันไปลาเขาด้วยหอมนั่นอีกอนามิกาผ่อนลมหายใจยาวเหยียดก่อนเดินตรงไปยังลิฟต์ อย่างน้อยเธอก็ยังกลับบ้านด้วยร่างกายที่ครบสามสิบสองแล้วก็ไม่