All Chapters of อุบัติรักกับดักซาตาน: Accidentally in Love: Chapter 71 - Chapter 80

“ใช่สิ ผมมันก็แก่แล้วจริงๆ นี่” คนแก่ขี้น้อยใจหน้างออนามิกาหัวเราะร่วนกับท่าทีบึ้งตึงกับคำต้องห้ามที่เธอเอ่ยออกมา เพราะอายุอานามที่มากกว่าเธอเกือบรอบหนึ่งพอดี จึงทำให้เขาค่อนข้างกังวลใจ และทุกครั้งที่เธอเย้าเขาเรื่องนี้คนแก่ก็ออกอาการน้อยอกน้อยใจขึ้นทันตาเห็น“แก่ แต่ยังมีไฟไม่ใช่หรือคะ”เสียงหวานซุกซน“ไฟน่ะมี แต่มันกำลังเผาผมให้ตายทั้งเป็น เพราะอยู่ใกล้คนสวยแต่ก็ได้แค่มอง” นาซิมเอ่ยอย่างน้อยใจ ไฟแห่งรักและไฟพิศวาสของเขามันโหมแรงมากขึ้นทุกวัน และเขาเองก็กำลังจะไหม้เกรียมตายอยู่ใต้ไฟแห่งแรงสิเน่หาต่อตัวหญิงสาว“สุมไว้เยอะๆ ก็ดีไม่ใช่หรือคะ พอถึงเวลามันจะได้…”อนามิกาหยอกเย้าด้วยน้ำเสียงวาบหวิว ซึ่งมันก็ยิ่งทำให้นาซิมโดนคลื่นความร้อนในตัวเล่นงานเข้าอย่างหนัก ความเร่าร้อนพุ่งตัวไปอยู่ตรงจุดศูนย์กลางของลำตัวอย่างห้ามไว้ไม่อยู่“โอ ที่รักอย่าพูดเรื่องล่อแหลมอย่างนี้สิครับ ไม่งั้นผมลงจากรถไม่ได้แน่ๆ เลย”คนรู้สึกร้อนไปทั้งตัวจนบางสิ่งบางอย่างตื่นตัวครางเสียงพร่า พลางเบียดตัวเองแนบชิดร่างน้อยมากขึ้นพิสูจน์ถึงเหตุผลของการลงจากรถยนต์ไม่ได้ อนามิกาหน้าแดงแปร๊ด เมื่อเข้าใจความหมายของเขาแจ่มแจ้ง

ท้องฟ้ายามดึกสงัดคืนนี้ไร้แสงดาว ดวงจันทราซ่อนตัวอยู่ในหมู่เมฆสีเทา และเริ่มก่อตัวตั้งเค้าดำครึ้มฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่ตรงปลายฟ้า เป็นสัญญาณว่าสายฝนกำลังจะโปรยปรายลงมาในไม่ช้า ทว่ามันไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อร่างเล็กซึ่งกำลังก้าวเร็วๆ ผ่านม่านรัตติกาลภายในสวน ที่ถูกตกแต่งไว้อย่างดีของอัครศกุลไพศาลร่างเล็กที่อยู่ในเสื้อยืดแขนยาวตัวหลวมโคร่งกับกางเกงยีนและมีแจ๊คเก็ตสวมทับไว้อีกชั้น หยุดซ่อนตัวอยู่ด้านหลังพุ่มไม้ใกล้ๆ ประตูรั้ว ดวงตากลมโตมองตามร่างพนักงานรักษาความปลอดภัยที่วิ่งผ่านหน้าไปอย่างเร่งรีบเมื่อได้ยินเสียงหวีดร้องขอความช่วยเหลือของผู้อาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ลับหลังเหล่าชายร่างสูงใหญ่ ร่างเล็กหลังพุ่มไม้จึงวิ่งไปที่ประตูและผลุบตัวเองออกมานอกรั้วหรูราคาแพง ก่อนจะสาวเท้าเล็กวิ่งห่างจากตัวคฤหาสน์ให้ไกลที่สุดแล้วไปหยุดรอเรียกรถแท็กซี่อยู่ตรงหน้าปากซอย หากกลับถูกปฏิเสธคันแล้วคันเล่า…สายฝนที่ตั้งเค้าไว้ก็เริ่มโปรยปรายและตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา จนร่างเล็กเปียกปอนและหนาวสะท้าน หากไม่ได้ทำให้หญิงสาวท้อแท้แต่อย่างใด รออยู่อย่างอดทนจนเธอสมหวังได้ขึ้นไปนั่งอยู่หลังรถแท็กซี่และมุ่งหน้าไปยังจุดหมา

อนามิกาสะดุ้งเฮือก ความหวาดกลัวแล่นมาจับตรงหัวใจอย่างห้ามไม่อยู่ สิ่งที่เธอเห็นไม่น่าจะเข้าไปในตัวเธอหรือผู้หญิงคนใดในโลกนี้ได้สักนิด แล้วร่างเล็กที่สั่นสะท้านจนเขาสัมผัสได้เมื่อพาร่างใหญ่กลับมาทาบทับร่างเล็กอีกครั้งก็ทำให้เขารู้ว่าหญิงสาวอยู่ในอารมณ์เช่นใด“ที่รักไม่ต้องกลัวนะครับ ผมจะไม่มีวันทำร้ายคุณ”นาซิมปลอบประโลม ประคองดวงหน้าหวานที่แดงก่ำเอาไว้ ก่อนประทับจุมพิตลงบนกลีบปากอิ่มอย่างดื่มด่ำสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจโพรงปากหอมกรุ่นอย่างไม่มีเบื่อหน่าย จนหญิงสาวจูบตอบอย่างเร่าร้อนไม่แพ้กันคล้ายลืมความตื่นกลัวกับตัวตนของเขาไปกายสาวแสนหอมกรุ่นทำให้เขาเดือดพล่านไปด้วยไฟสวาท รสชาติแห่งรักที่ได้รับมันหวานล้ำกำซาบซ่านอย่างที่ไม่เคยได้รับจากหญิงใดมาก่อน ร่างใหญ่พร้อมระเบิดเลื่อนตัวขึ้นไปอยู่ระหว่างกายสาวเรียวขาสวยถูกจับให้แยกกัน ขณะเดียวกันก็ประคองชิ้นส่วนที่ร้อนแกร่งที่สุดของเขาในยามนี้ เข้าประชิดกายสาวเตรียมพร้อมสำหรับเป็นหนึ่งเดียวกับผู้หญิงที่เขารักหมดใจอีกครั้งใช่ เขารักและหลงผู้หญิงคนนี้จนโงหัวแทบไม่ขึ้น คิดถึงเธอในทุกๆ ลมหายใจเข้าออกของเขา แล้วจะต้องรีรออะไรอยู่เล่า เมื่อตัดสินใจ

เสียงเอะอะโวยวายของลูกค้าสาวชาวต่างชาติที่ดังมาจากเคาน์เตอร์เช็กอินนั้น ทำให้ชายหนุ่มที่มีตำแหน่งเป็นถึงผู้ช่วยท่านประธานใหญ่ที่ลงมาตรวจดูความเรียบร้อยของโรงแรม ต้องรีบรุดไปยังที่เกิดเหตุทันทีแล้วภาพของหญิงสาวสวยตาคมที่สรวิศมองปราดเดียวก็พอจะเดาได้ว่า ถ้าหล่อนไม่ได้เป็นสาวอินเดียก็คงหนีไม่พ้นสาวตะวันออกกลางเป็นแน่ กำลังต่อว่าพนักงานที่เคาน์เตอร์เช็กอินอย่างเผ็ดร้อนชายหนุ่มไม่รอช้ารีบปราดเข้าไปหาสาวนางนั้น พร้อมกับเหลือบตามองพนักงานที่เคาน์เตอร์อย่างตำหนิ ที่ทำให้ลูกค้าไม่พอใจกับการบริการของโรงแรมก่อนจะเสนอความช่วยเหลือ“ขอประทานโทษนะครับมิส ไม่ทราบว่ามิสมีอะไรให้ผมรับใช้ไหมครับ” สรวิศถามลูกค้าสาวอย่างสุภาพหญิงสาวที่กำลังต่อว่าพนักงานแบบไม่ลืมหูลืมตานั้น หันมาตามเสียงของผู้มาใหม่ทันทีและเตรียมจะอ้าปากต่อว่าเขาอีกคนด้วย ด้วยเพราะคิดว่าเขาก็เป็นพนักงานอีกคนหนึ่งของโรงแรมแห่งนี้เช่นเดียวกันกับสองสาวที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์แต่ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาและคมเข้มตามแบบฉบับไทยแท้นั้นก็ทำให้ยามีนาห์ชะงักงันไปชั่วอึดใจ และเมื่อได้สบตาคมหวานกับแววตาอบอุ่นของเขาโดยบังเอิญ ลำคอของหล่อนก็แห้งผากและต

“ขอบคุณมากๆ นะคะพี่นาซิมที่ออกมาทานข้าวกับน้อง” ยามีนาห์เอ่ยอย่างกระดี๊กระด๊าไม่ต่างกับปลากระดี่ได้น้ำ ขณะเดินควงแขนร่างใหญ่เข้าไปในร้านอาหาร ใบหน้างามหวานคมเปื้อนรอยยิ้ม เพราะพี่ชายของเพื่อนซึ่งหล่อนแอบมีใจให้ยอมออกมาเดินเที่ยวกับหล่อนในที่สุด หลังจากหมั่นโทรไปชวนตั้งแต่วันแรกที่หล่อนมาถึงเมืองไทย“ไม่เป็นไรครับ” นาซิมตอบอย่างสุภาพเขาเองรู้ดีว่าหญิงสาวตามเขามาที่ไทยด้วยเหตุผลอันใด แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่อาจแต่งงานกับผู้หญิงที่มารดาหมายตาไว้ได้ เพราะว่าเขามีว่าที่เจ้าสาวที่ตอบตกลงยอมแต่งงานกับเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“เมื่อไหร่พี่นาซิมจะกลับฮาฟาร์คะ” หล่อนแกล้งถามทั้งๆ ที่รู้มาจากคาร์รีมว่านาซิมจะไม่กลับ จนกว่าจะได้พาตัวคนรักกลับไปด้วย“อีกไม่นานครับ” เสียงทุ้มตอบด้วยน้ำเสียงยินดี เพราะเขาเองก็เข้าใจกันด้วยดีแล้วกับอนามิกาที่เหลือก็แค่ผ่านด่านบิดาของหญิงสาวให้ได้แค่คิดถึงสาวน้อยคนสวยแสนอ่อนหวานหากร้อนแรงไปกับเขาได้ทุกองศา นาซิมก็คลี่ยิ้มอย่างเป็นสุขหากแต่ยิ้มพิมพ์ใจของเขาก็ต้องหุบหายไปแทบไม่ทัน เมื่อเห็นผู้ชายที่เขาไม่ชอบหน้ามายืนหน้าตาถมึงทึงอยู่ตรงหน้าเขา แต่นั่นยังไม่ทำให้เขาเกิด