All Chapters of ตราบาปรักอสูร Precious Love: Chapter 41 - Chapter 50

Unexpected Reunion: พบเจอ ผูกพัน บีบคั้น เจ็บร้าว - 1ร่างสูงใหญ่ปานหินผาที่โดดเด่นและหล่อเหลาอยู่ในกางเกงสแล็กสีดำคู่กับเสื้อเชิ้ตเนื้อดีสีครีมแอบหลบไปยืนอยู่ใต้ต้นปาล์มต้นใหญ่บริเวณข้างๆ ตัวบ้าน พลางกอดอกทอดสายตามองผู้คนที่มาร่วมแสดงความยินดีกับงานแต่งงานครั้งนี้อย่างอุ่นหนาฝาคั่ง พร้อมๆ กับปล่อยอารมณ์ที่คุกรุ่นอัดแน่นและความคิดที่ตีรันพันตูอยู่ในหัวใจไปกับสายลมเย็นๆ ที่พัดมาพาดผ่านตัวระลอกแล้วระลอกเล่า...มันนานเหลือเกินแล้วที่เขาไม่กลับมาเจอญาติๆ ที่ใต้ เพราะตัวเขาย้ายไปใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศสหรัฐอเมริกาอย่างถาวร และไม่เคยได้กลับมาเมืองไทยอีกเลย จนเมื่อสี่ปีที่แล้ว...จะมีก็แค่มารดาที่ยังแวะเวียนกลับมาเยี่ยมญาติที่ทางใต้นี่แทบทุกปีนี่ถ้าเขาไม่อยู่เมืองไทยช่วงนี้ มารดาก็คงบินกลับมาร่วมงานแต่งงานครั้งนี้โดยเฉพาะเป็นแน่และแม้ว่าจะยุ่งกับการพบปะสังสรรค์กับญาติผู้ใหญ่ที่ให้การต้อนรับเขาอย่างอบอุ่น รวมทั้งช่วยเตรียมงานแต่งงานเท่าที่เขาจะช่วยได้ ทว่าจิตใจอันเต็มไปด้วยบาปของเขาก็ยังไม่เคยหยุดคิดถึงเรื่องกชมนได้แม้สักเสี้ยววินาทีเดียวเหมือนกับว่าหญิงสาวกลายเป็นลมหายใจที่ไม่ว่าจะตื่นจะหลั

Ripping the Old Wound: ฉีกทึ้งแผลเป็น บีบเคล้นดวงใจ - 1โชคดีที่ผู้คนส่วนใหญ่มัวแต่ให้ความสนใจกับพิธีแต่งงาน และต่อให้มีใครถามถึงสาเหตุที่เขาต้องอุ้มหญิงสาวแนบอกเช่นนี้ ก็จะมีลูกน้อยที่เดินนำหน้าอยู่คอยตอบคำถามอย่างฉะฉาน เขาจึงสามารถพากชมนเข้ามาวางบนเตียงเล็กภายในห้องของเธอได้โดยไม่ตกเป็นเป้าสายตาผู้คนมากนักอนรรฆวีรีบจัดการหาผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำแล้วนำมาเช็ดทำความสะอาดบนใบหน้านวลซีดเซียวให้อย่างอ่อนโยน ดวงตาคมกริบฉายแสงแห่งความปีติยินดียิ่งใครจะไปคิดว่างานแต่งงานของญาติที่เขาไม่คิดอยากมาร่วมงานด้วยครั้งนี้จะกลายเป็นพรหมลิขิตให้พ่อแม่ลูกกลับมาพบกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาร่างใหญ่ที่นั่งอยู่บนขอบเตียงยื่นมือใหญ่ไปประคองหน้าหวานที่เขาเฝ้าคิดถึงทุกช่วงลมหายใจเอาไว้ด้วยรัก และเขาต้องหักห้ามใจไว้อย่างสุดชีวิต ไม่ให้ก้มลงขโมยจูบหวานล้ำเอาจากกลีบปากอิ่มซึ่งเขาไม่เคยลืมรสชาติความหอมหวานนั่นเลยเพราะสถานะของทั้งคู่ยังคลุมเครือนักหญิงสาวเป็นน้องสาวของเขาหรือเปล่า เขายังไม่รู้แต่จากการได้พบหน้าพูดคุยกับบุตรชายตัวน้อยที่น่ารักน่าชัง และไม่มีร่างกายส่วนใดแสดงความผิดปกติทางพันธุกรรมออกมาเลยสักนิดน

Ripping the Old Wound: ฉีกทึ้งแผลเป็น บีบเคล้นดวงใจ - 3“ไม่ใช่ ฉันไม่ใช่เมียคุณ” กชมนตวาดกลับอย่างสุดจะทน “ฉันก็แค่ผู้หญิงที่คุณฉุดกระชากไปกักขังแล้วขืนใจครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างเลือดเย็นต่างหาก”ก่อนจะตอกย้ำความชอกช้ำในหัวใจใส่หน้าเขาเสียงเขียวขุ่น น้ำตาที่เพิ่งจะเลือนหายไหลทะลักไม่ต่างกับเขื่อนแตกอีกหน เมื่อต้องนึกถึงสิ่งที่ตนต้องเผชิญมา แล้วเขายังมีหน้ามาพูดว่าทวงสิทธิ์ต่อตัวเธออย่างหน้าไม่อายอีก“พี่ขอโทษ” คนโดนความผิดในอดีตพุ่งเข้าเล่นงานที่ตรงหัวใจเอ่ยอย่างรู้สึกผิดเขาจะอธิบายและไถ่โทษสิ่งที่เขาทำกับเธออย่างไรดี ลำคอแกร่งมันจุกแน่นไปหมด ราวกับมีหนามแหลมๆ ทิ่มแทงอยู่ในคอ พูดอะไรไม่ออก“ไปให้พ้นนะคนเลว” กชมนเชิดหน้าไล่ ไม่สน ไม่ใส่ใจคำขอโทษจากผู้ชายที่ทำหน้ารู้สึกผิดอย่างคำพูด มือน้อยยกขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลนองหน้าทิ้งป้อยๆ“ได้ครับ” คนยอมทุกอย่างพยักหน้ารับ ก่อนหันหลังเดินตรงไปที่ประตูห้อง แต่ก่อนที่เขาจะเปิดประตู ร่างใหญ่ก็หันกลับมามองร่างเล็กที่ยังนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนั่นอีกครั้ง“แต่พี่ขอบอกบัวไว้ตรงนี้เลยนะครับ ว่าบัวไม่มีวันหนีพี่ไปได้อีกครั้ง และต่อให้บัวหนีพี่ไปได้จริงๆ พี่

Building a Bond: สานรัก...สัมพันธ์หัวใจ - 2เธอจะสลัดเขาให้หลุดจากชีวิตลูกได้อย่างไรกันนี่ผู้ชายป่าเถื่อนที่การกระทำโหดเหี้ยมดุร้ายไม่ต่างกับชื่อเสียงเรียงนามของเขาสักนิด“เราค่อยชวนแม่ไปวันอื่นก็ได้ครับสิงโต” อนรรฆวียอมล่าถอย เพราะเห็นดวงตางามนั่นเอ่อคลอด้วยน้ำใสๆ ซึ่งพร้อมไหลบ่าออกมาได้ทุกเสี้ยววินาที“เยาจะไปกินไก่เอฟซีกันอีกเหยอฮับ” เด็กน้อยตาโตอย่างมีความหวัง เมื่อได้ยินว่าตัวเองจะมีโอกาสได้ไปกินของโปรดอีกครั้ง“ครับคนเก่ง” คนเป็นพ่อยืนยันเสียงยาว พลางก้มหน้าคมลงมาอยู่ในระดับเดียวกับดวงหน้าป้อมที่มีความคล้ายคลึงกับเขาอย่างเหลือเชื่อ“สิงโตอยากจะไปกี่ครั้ง ลุงก็จะพาไปทุกครั้งครับ” เขาสัญญา พลางยกมือจับแก้มยุ้ยนั่นอย่างมันเขี้ยวและรักสุดหัวใจ“เย้ ขอบคุงฮับยุงเฉือ” ร่างป้อมกระโดดกอดร่างใหญ่อย่างถูกอกถูกใจ “ยุงเฉือใจดีจังเยยฮับแม่” ไม่พอยังหันหน้ามาชื่นชมเขาให้คนเห็นได้ปวดหัวใจยิ่งขึ้นไปอีกกชมนที่เจ็บในอกระทมได้แต่ฝืนยิ้มรับ พลางลอบส่งสายตาวาววับให้คนตามใจลูกของเธอเกินไปของแบบนี้กินบ่อยๆ ดีเสียที่ไหน แต่ก็ไม่อยากจะมีปากเสียงกับเขาต่อหน้าบุตรชายเธอจึงได้กัดฟันอย่างฮึดฮัดขัดใจ แล้

Building a Bond: สานรัก...สัมพันธ์หัวใจ - 4คนเดินตามหลังกัดฟันข่มอารมณ์ไว้แน่น เพราะหนักอกหนักใจกับท่าทีเกลียดเขาเข้าไส้ของเธอ แต่ก็ก้าวเท้าตามมาไม่ห่าง จนมาถึงหน้าประตูห้องพักเป้าหมาย“ถึงแล้ว กลับไปสิ” กชมนหันหน้าไล่อย่างไม่เกรงใจ สายตาก็จ้องเขาอย่างไม่รับแขก พลางหยิบคีย์การ์ดจากในกระโปรงมาถือเตรียมพร้อมเปิดประตูหนีเข้าห้อง“พี่จะไม่กลับ จนกว่าจะส่งบัวเข้าห้องไปก่อน” อีกครั้งที่เขาตอบด้วยสีหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว ตามด้วยรอยยิ้มตรงมุมปาก“บ้าที่สุด” กชมนทำเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างโกรธเคืองนิสัยกวนประสาทของเขา ก่อนจัดการเสียบการ์ด เปิดประตู แล้วรีบผลุบร่างเล็กหนีเข้าห้องไปทันทีทว่ายังไม่ทันที่เธอจะปิดประตูใส่หน้าเขาให้สาแก่ใจ เสียงร้องไห้จ้าของบุตรชายตัวน้อยที่น่าจะหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงในห้องก็ดังลั่นเข้าในโสตประสาทของทั้งคู่ซึ่งพากันตกใจหน้าตาตื่นพอกัน...“สิงโตเป็นอะไร ขอพี่เข้าไปดูลูกหน่อยนะครับ” อนรรฆวีรีบดันประตูที่กำลังจะปิดลงไว้ แล้วขอด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยเหลือล้น“ไม่นะ ไปให้พ้นเลย” คนกลัวสุดขีดปฏิเสธเสียงเขียว ห่วงลูกก็ห่วงเพราะคงจะฝันร้ายสะดุ้งตื่น แล้วพอไม่เจอเธอนอนอยู่ข้าง