All Chapters of ตราบาปรักอสูร Precious Love: Chapter 1 - Chapter 10

“เสือหลานรัก...ไอ้โกมุทมันเลวแค่ไหน...แกจำไว้...อย่าลืมเป็นอันขาด...แกต้องสัญญาว่าจะทวงคืนความยุติธรรมให้ลุง...แย่งเอาทุกอย่างที่เป็นของเรากลับคืนมา...แก้แค้นให้น้องของแกที่ไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลก...แกต้องตอบแทนความแค้นนี้ให้สาสมกับความเลวของไอ้โกมุท...แกสัญญากับลุงสิ...สัญญา...หรือว่าแกอยากจะให้ลุงนอนตายตาไม่หลับ...”ชายร่างสูงใหญ่ที่นอนกระสับกระส่ายราวกับได้รับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสจากสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ในความฝันแสนโหดร้ายต่อความทรงจำสะดุ้งตื่นขึ้นพร้อมลืมตาโพลงคำสั่งเสียที่เสียดแทงไปถึงขั้วหัวใจยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ประหนึ่งว่าเจ้าของคำพูดเหล่านั้นกำลังคร่ำครวญอยู่ตรงหน้าเขา...ร่างกำยำชุ่มไปด้วยเหงื่อผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนหลังใหญ่ในชั้นบนสุดของเพนต์เฮาส์สุดหรู สมราคาหลายล้านดอลลาร์ซึ่งตั้งอยู่บนเกาะแมนฮัตตัน ณ มหานครนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกามือหนาชื้นเหงื่อกำเข้าหากันจนเจ็บแปลบ ไม่ต่างกับวันที่มือแห้งเหี่ยวของเจ้าของเสียงแหบแห้งได้กำมือเขาเอาไว้ในวาระสุดท้ายของชีวิตอยู่บนเตียงผู้ป่วยของโรงพยาบาลรัฐบาลราคาถูก และแน่นขนัดไปด้วยผู้ป่วยอาการหนักรอคอยความตาย ไม่ต่างจ

“แม่ภูมิใจในตัวบัวที่สุดจ้ะ ลูกสาวแม่เก่งจริงๆ” เสียงจรรยาเอ่ยชมอย่างตื้นตันล้นหัวใจ เมื่อบุตรสาวคนเดียวก้มลงกราบบนตัก พร้อมทั้งยื่นใบปริญญาให้นางได้ชื่นชมด้วยดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาแห่งความปลาบปลื้ม“ขอบคุณค่ะแม่” บัณฑิตป้ายแดงน้ำตาไหลพรากไม่ต่างกับผู้เป็นมารดา “บัวจะตั้งใจทำงาน เก็บเงินให้ได้เยอะๆ เราจะไม่ต้องลำบากกันแบบนี้แล้ว”ต่อจากนี้ไปเธอจะทำงานดูแลตอบแทนพระคุณมารดาด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องพึ่งใบบุญของบิดาอีกต่อไป...กชมนสาวน้อยผู้อาภัพวาดฝันสวยงามอย่างคนหน้าชื่นอกตรมถึงจะเกิดมาในตระกูลเก่าแก่มีเงินมีทอง และเป็นบุตรจากภรรยาตบแต่ง หากเธอกลับเป็นได้แค่ลูกชังที่ผู้เป็นบิดาไม่เคยคิดมอบความรักให้ เพราะท่านคิดว่าเธอเป็นลูกของชายชู้ที่เกิดกับจรรยากชมนสะอื้นในอกตรม วัยเด็กที่แสนขื่นขมยังฝังแน่นอยู่ในใจอันร้าวรานกับคำว่า ‘พ่อไม่รัก’“ใครไม่รักบัวก็ช่าง แต่แม่รักลูกของแม่สุดหัวใจ”คนเป็นแม่ให้กำลังใจด้วยน้ำเสียงแห่งความเสียใจอย่างแรงกล้าต่อตัวนายโกมุท สามีตีทะเบียนที่หมดรักในตัวนางตั้งแต่กชมนถือกำเนิดมา มือแห้งเหี่ยวก็ยกขึ้นลูบหลังบางสั่นสะท้านของบุตรสาวซึ่งโผเข้ากอดมารดาและร้องไห้ด้วยความน

“ร้อยไม่เชื่อ พันไม่เชื่อ หนูนิจะฟ้องคุณพ่อ งานนี้พี่บัวโดนตีตายแน่” นิลุบลยังขู่เสียงกร้าว ถลึงตาใส่และยิ่งได้เพ่งมองพี่สาวร่วมสายเลือด หล่อนก็ยิ่งเกลียดชังความสวยงามน่ารักของอีกฝ่าย ผิวพรรณของกชมนขาวเปล่งปลั่งและหล่อนก็อิจฉาริษยามาแต่ไหนแต่ไรนิลุบลไม่เข้าใจ...ในเมื่อหล่อนก็เป็นบุตรของโกมุทและมารดาของตัวเองก็มีผิวขาว แต่หล่อนกลับมีผิวสีน้ำผึ้ง รูปร่างก็ไม่ได้เล็กบอบบางน่าทะนุถนอมเหมือนคนตรงหน้าสักนิด...“ตะ แต่พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดนะหนูนิ” กชมนหน้าตาตื่น ก่อนรีบปฏิเสธความหวาดกลัวถาโถมรุนแรงไม่ต่างกับพายุร้าย ไม้เรียวจากบิดาเปรียบเสมือนหนึ่งในปัจจัยสำคัญที่เธอเจริญเติบโตมาด้วยกัน และมันก็ยังทิ้งร่องรอยความเจ็บแสบปวดร้าวไปทั่วทั้งกาย...“ก็คอยดูละกัน ว่าคุณพ่อจะตัดสินยังไง มากับหนูนิเลยนะพี่บัว” คนที่ต้องการแกล้งพี่หมายมั่น พลางคว้าหมับที่ข้อมือเล็กของอีกฝ่ายเอาไว้ แล้วทั้งกระชากทั้งดึงไปยังเรือนใหญ่ซึ่งถูกก่อสร้างไว้อย่างสวยงามตระการตาด้วยไม้สักทรงไทยอันเป็นสถานที่ที่ลูกในไส้อย่างกชมนไม่ได้มาเยือนบ่อยครั้งนัก นอกจากจะแวะเข้ามาทำงานบ้านซึ่งได้รับมอบหมาย ไม่ใช่ในฐานะทายาทเสนานุรักษ์ขา

Physically Scarred: มลทินอสูร - 1สองชั่วโมงต่อมา รถตู้คนเดิมซึ่งลัดเลาะอยู่บนถนนลาดยางสายหนึ่งก็เลี้ยวผ่านป้าย ‘สวนรัมภา’ ใน อำเภอวังจันทร์ จังหวัดระยอง อันเป็นจุดหมายของผู้โดยสารในรถคันนี้ยกเว้นสาวน้อยผู้เคราะห์ร้ายซึ่งยังสลบไม่ได้สติอยู่ตรงเบาะที่นั่งเดิมดวงตาคมกริบของอนรรฆวีละจากศีรษะเล็กที่โงนเงนไปมาบนพนักพิงเพราะเขาก็จดจ้องเอาไว้ตลอดการเดินทาง กวาดตามองไปนอกตัวรถเพื่อชื่นชมบรรยากาศของสวนที่อุดมไปด้วยผลไม้ผลนานาพรรณที่รถตู้เคลื่อนตัวผ่านไปอย่างช้าๆ ไม่ว่าจะเป็นทุเรียน เงาะ มังคุด ลองกอง กระท้อน บนพื้นที่กว่าสามร้อยไร่ และถูกดูแลจัดแต่งไว้อย่างสวยงามร่มรื่นเมื่อห้าปีก่อน มารดาของเขาซื้อสวนผลไม้แห่งนี้มาจากเจ้าของเดิมซึ่งทนพิษราคาผลไม้ตกต่ำไม่ไหว โดยจ้างพิเชษฐ์ หัวหน้าคนงานคอยดูแลฟื้นฟูจากนั้นก็พลิกสวนผลไม้แห่งนี้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร ซึ่งเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้ารับประทานผลไม้สดๆ ในแบบบุฟเฟ่ต์ โดยเก็บค่าเข้าต่อคน รวมทั้งมีสาธิตการเก็บผลไม้อย่างถูกวิธี และขายผลไม้ในราคาถูกรวมทั้งมีบริการบ้านพักในรูปแบบโฮมสเตย์ สำหรับผู้สนใจจะพักค้างคืนอีกด้วยส่วนบ้านพักสองชั้นหลังใหญ่ทร

Physically Scarred: มลทินอสูร - 3“กรี๊ดดด อย่า”กชมนกรีดร้องลั่นราวกับคนเสียขวัญ เมื่อร่างใหญ่กระโจนขึ้นมาบนเตียงแล้วโถมทับเธอเอาไว้ทั้งตัว พร้อมกอดรัดร่างเล็กเอาไว้ใต้ร่าง และเก็บกักเธอไว้ใต้อาณัติ ไร้หนทางหลบหนีร่างเล็กที่ยังอ่อนแรงทั้งดิ้นทั้งทุบทั้งข่วนร่างใหญ่เป็นพัลวัน ทำทุกวิถีทางให้หลุดพ้นจากพันธนาการร้ายของเขาให้ได้“อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ”ร่างสั่นระริกพยายามสลัดตัวหนีฝ่ามือคีมเหล็กของเขาสุดชีวิต ทว่าไร้ผล เพราะวงแขนแข็งแรงกอดรัดร่างเล็กแน่นราวกับกรงเหล็กชั้นดี และเขาก็ลงแรงบีบรัดเธอเสียจนหายใจไม่ออกกชมนสะอื้นฮัก ตัวสั่นยิ่งกว่าลูกนกตกน้ำที่กำลังจะจมน้ำตาย เมื่อนึกถึงชะตาชีวิตอันน่าอดสูของตัวเองที่ต้องมาพบเจอเรื่องราวเช่นนี้ ต้องมาเจอผู้ชายโหดเหี้ยมร้ายกาจเช่นดั่งผีห่าซาตานเยี่ยงเขา“ยอมฉันดีๆ...อย่าให้ฉันต้องใช้กำลังเลยกชมน...เพราะเธอจะเจ็บตัวเสียเปล่าๆ” น้ำเสียงทุ้มของเขาช่างเยือกเย็นใบหน้าคมถมึงทึงดูไร้ความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น ทว่าคงมีแค่เจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ว่าเลือดในร่างใหญ่เดือดพล่านเพียงใดกับความสดสวยทุกหยาดหยดของคนใต้ร่าง และแรงเสียดสีของร่างเล็กที่ปลุกเร้าจนเขาลุกโช