All Chapters of ตราบาปรักอสูร Precious Love: Chapter 21 - Chapter 30

A Devastated Heart: ฤๅโศกจะสลาย แล้วสุขจะหวนคืน -2แสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านช่องของผ้าม่านเพียงเล็กน้อยนั่นปลุกให้ดวงตาคมกริบสีน้ำตาลอ่อนของร่างใหญ่บนเตียงนอนเปิดขึ้นอย่างง่ายดาย ตามนิสัยตื่นง่ายและด้วยความเคยชินของเขา สิ่งแรกที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าคือศีรษะเล็กของคนที่นอนหนุนลำแขนแกร่งซึ่งสอดผ่านลำคอเล็กของเธอไปนั่นเองร่างนุ่มนิ่มทางด้านหลังที่แนบไปกับลำตัวด้านหน้าของเขาอย่างแนบสนิท และกลิ่นหอมของกายสาวที่ลอยมาเตะจมูกโด่งระลอกแล้วระลอกเล่านอกจากจะทำให้เลือดในกายแกร่งเดือดพล่านราวกับน้ำในกาต้มน้ำเดือดแล้ว ยังส่งผลให้เขาตื่นตัวกระชุ่มกระชวยเป็นพิเศษในเช้าวันนี้ด้วยอนรรฆวีคลี่ยิ้มเล็กน้อยกับปฏิกิริยาของตัวเอง ก่อนจรดจุมพิตแผ่วเบาลงบนกลุ่มผมนุ่มสลวยหอมกรุ่นของคนตรงหน้าเขารั้งร่างเล็กซึ่งนอนคุดคู้ห่างจากตัวเขาจนแทบตกเตียงฝั่งตรงข้ามเข้ามาไว้ในอ้อมกอดตั้งแต่เมื่อคืน และยังไม่ปล่อยให้ห่างกายจวบจนถึงเช้า ยังไม่อยากจะผละออกจากร่างนุ่มนิ่มนี้ไปเลยสักนิดท่าจะไปกันใหญ่แล้วไอ้เสือ เขาด่าตัวเองอย่างอดไม่ได้“ฉันคงจะคิดถึงเธอแย่เลย”คนที่สับสนในหัวใจกระซิบแผ่วเบา พลางกระชับอ้อมกอดรอบร่างเล็กแน่นขึ้น

All hell breaks loose: หนีเสือปะจระเข้ ร่อนเร่ไปตามกรรม - 1แม้เวลาจะผ่านมาสองสัปดาห์แล้วที่กชมนกลับมาอยู่ภายใต้อ้อมอกแสนอบอุ่นและเต็มไปด้วยรักของมารดา ทว่าความทุกข์ทรมานและความโศกเศร้าในห้วงหัวใจของเธอไม่ได้ลดลงแม้เพียงสักเสี้ยวเดียวหญิงสาวยังคงฝังตัวอยู่กับฝันร้ายที่ไม่ว่าเธอจะหลับตาลงครั้งใด ภาพแห่งความโหดเหี้ยมอำมหิตที่ตัวเองได้ประสบเจอมาก็สะท้อนเข้ามาในโสตประสาทไม่ต่างกับการฉายภาพสไลด์...ซ้ำแล้วซ้ำเล่าน้ำตาแห่งความอาดูรไหลบ่านองหน้าสวยราวกับสั่งได้เมื่อนึกถึงเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้น มันเป็นเวรกรรมอะไรของเธอ...กชมนสะท้านเยือกไปถึงขั้วหัวใจ ขนในตัวลุกเกรียว จนต้องกระชับวงแขนเรียวเล็กที่โอบอยู่รอบเข่าตัวเองให้แน่นขึ้น เพื่อสร้างปราการความปลอดภัยให้กับหัวใจที่ยังอ่อนแอจนไม่อาจลุกขึ้นยืนตัวตรงไปทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันได้อีกเลยตั้งแต่กลับมาและหญิงสาวผู้โชคร้ายก็ยังหาคำตอบกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้ เขาต้องการอะไรกันแน่ถึงได้มาทำร้ายเธออย่างเหี้ยมโหดทั้งร่างกายและจิตใจแบบนี้แล้วในยามที่เธอหมดสิ้นความหวังในการจะมีชีวิตรอดกลับมาหามารดาอีกครานั้น เขากลับปล่อยตัวเธอกลับมาอย่างไม่มีปี่ม

All hell breaks loose: หนีเสือปะจระเข้ ร่อนเร่ไปตามกรรม - 3“แม่คะ บัวไม่ทราบจริงๆ ค่ะแม่ บัวไม่รู้จักเขา บัวขอโทษ ฮือๆ”กชมนก้มลงกราบแทบเท้ามารดาเมื่อฟื้นขึ้นมาบนเตียงนอนในบ้านหลังน้อยของตัวเอง หลังจากร้องไห้จนเป็นลมหมดสติไปในห้องรับแขกและถูกคนขับรถประจำตัวโกมุทอุ้มมาส่งหญิงสาวร่ำไห้ปิ่มจะขาดใจตาย เพราะความเสื่อมเสียที่เธอนำพามาสู่ผู้มีพระคุณอย่างน่าละอายยิ่งเยี่ยงนี้“หยุดร้องไห้เถอะจ้ะ แม่รู้...แม่รู้จักลูกสาวของแม่ดีว่าเป็นเด็กดีแค่ไหน” ผู้เป็นแม่ที่เข้าใจบุตรสาวตัวเองดีปลอบเสียงอ่อนโยน ก่อนพยุงร่างอ่อนปวกเปียกของบุตรสาวขึ้นมากอดแนบอกด้วยความรักไม่มีความโกรธปะปนอยู่ในความรู้สึกของนางเลยสักนิด จึงยิ่งทำให้อีกฝ่ายร้องไห้โฮด้วยความละอายใจหนักยิ่งขึ้นไปอีก“เล่าให้แม่ฟังซิ ว่าเรื่องราวมันเป็นยังไง” มารดาที่มีสีหน้าแสนห่วงใยและหนักใจในคราเดียวกันซักไซ้ไล่เลียง มือเหี่ยวย่นก็ลูบหลังบางที่สั่นสะท้านอย่างอ่อนโยน“บัวโดนเขาจับตัวไปค่ะ แล้วเขา...เขาก็...ฮือๆ เขาบอกว่าเพราะบัวเป็นลูกคุณพ่อ ฮือๆ บัวไม่รู้ว่าเรื่องอะไร บัวกลัวมาก” กชมนเล่าเสียงอู้อี้ปนสะอื้นจนแทบออกมาไม่เป็นคำ และก็ไม่อาจจะก

Maliciously Destroyed: ผูกใจพยาบาท อาฆาตบาดหัวใจ - 2อนรรฆวียกมือขึ้นกุมขมับ ปิดเปลือกตาคมลงอย่างคนบาปหนัก พลางนึกถึงเรื่องในอดีตที่มันตามมาหลอกหลอนเขาจนต้องกลับไปทำเรื่องเลวร้ายให้ตัวเองต้องปวดหัวใจยิ่งอยู่ในขณะนี้“ลุงกินอะไรสักหน่อยเถอะครับ” เด็กหนุ่มอนรรฆวีในวัยสิบห้าปีคะยั้นคะยอ พลางยกจานข้าวต้มมาไว้ในมือ แล้วตักข้าวต้มขึ้นจ่อปากคนป่วย ทว่าอีกฝ่ายส่ายหน้าหนีไม่พอ ยังยกมือผลักอาหารให้พ้นตัวอีกด้วยเด็กหนุ่มถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้มกับอาการของคนตรงหน้า ก่อนวางจานข้าวต้มบนโต๊ะข้างเตียงผู้ป่วย ผู้มีพระคุณนอนล้มป่วยอยู่กับที่มาหลายปีดีดักนัก ยิ่งช่วงหลังๆ มานี่ก็เดินเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น“เสือ มึงรู้ใช่ไหมว่าพ่อแม่มึงตายยังไง ทรมานแค่ไหน” เสียงแหบๆ ที่หลุดผ่านลำคอแห้งผากของพิสุทธิ์ถาม ดวงตาคมของคนป่วยที่แดงก่ำมองหลานอย่างคาดคั้น“รู้ครับ” คนเป็นหลานพยักหน้ารับ กรามของเขาบดเข้าหากันอย่างแรง“ไอ้โกมุทมันโกงทุกอย่างจากพ่อแม่ของมึง จนพ่อแม่มึงต้องจบชีวิตอย่างอนาถ แล้วมันยังมาโกงลุงอีกด้วย ทั้งๆ ที่ลุงเป็นเพื่อนกับมันมาตั้งแต่เด็ก ไอ้เลวโกมุท มันเลวชาติชั่ว” พิสุทธิ์ ชายที่โดนความแค้นสุ

Maliciously Destroyed: ผูกใจพยาบาท อาฆาตบาดหัวใจ - 4“เปล่า ไม่มีหรอกครับ” อนรรฆวีปฏิเสธไม่เต็มคำนักดวงตาคมเลื่อนลอยมองไปนอกกระจกอย่างไม่กล้าสบสายตาผู้เป็นแม่ นางรัมภาลอบถอนใจอย่างปลงๆ ก่อนเอ่ยในสิ่งที่คนฟังยิ่งรู้สึกผิดหนักเข้าไปอีก“แม่ก็ว่าอยู่ อย่างเราคงไม่ไข่ทิ้งเรี่ยราดและไม่รับผิดชอบหรอก จริงไหม”“ครับ...แม่” คนมีความผิดติดตัวได้แต่พยักหน้ารับอย่างไม่เต็มปากเต็มคำ“เออ พูดถึงเรื่องนี้แล้ว เมื่อไรเราจะแต่งงานกับหนูเจสสิก้าเขาสักทีล่ะ คบกันมานานหลายปีแล้วนะ ฝ่ายหญิงเขาก็รออยู่ไม่ใช่หรือ” คนที่อยากเป็นย่าถาม“ผมยังไม่พร้อมครับ” และชายหนุ่มก็ตอบไปด้วยคำตอบเดิมๆ ที่ตอบมารดาไว้ทุกครั้ง“เฮ้อ ก็พูดแบบนี้ทุกที คนที่รออุ้มหลานอย่างแม่ก็คงได้แต่รอน่ะสิ” คนอยากอุ้มหลานอดบ่นอุบไม่ได้ อนรรฆวีที่เห็นว่ามารดาเริ่มน้อยใจจึงผุดลุกขึ้นนั่ง แล้วกอดร่างมารดา พร้อมทั้งหอมแก้มอีกฝ่ายอย่างออดอ้อนด้วย“อีกไม่นานเกินรอหรอกครับ ผมจะมีหลานให้แม่อุ้มแน่ๆ” อ้อนเสร็จ คนช่างอ้อนที่ยังไม่หายวิงเวียนก็ลดตัวลงนอนบนตักผู้เป็นแม่ ปิดดวงตาคมที่พอเปิดขึ้นก็จะรู้สึกว่าโลกกำลังหมุนติ้วๆ และรู้สึกพะอืดพะอมจนแทบทานทนไ