ตราบาปรักอสูร Precious Love のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

Physically and Emotionally Healed I: รักษาแผลกาย เยียวยาแผลใจ 1 -5ร่างเล็กไม่ได้สติโดนวางลงบนเตียงใหญ่ที่มันเคยเป็นเตียงของเขา ด้วยกลัวว่าหญิงสาวจะกลัวถ้าจะต้องพักอาศัยอยู่ในห้องที่เขาเคยขังเธอเอาไว้ในอดีต อนรรฆวีจึงสั่งให้ป้าอิ่มจัดการย้ายข้าวของของตัวเองเข้าไปอยู่ในห้องนอนเล็กแทน เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบเมื่อสักครู่ขึ้นทว่าเขาก็ห้ามไว้ไม่ได้อนรรฆวีรู้สึกปวดหัวใจเกินจะกล่าว หญิงสาวหวาดกลัวต่ออดีตที่เกิดขึ้นจนเขาเกรงว่าจะไม่สามารถลบรอยแผลใจให้กับเธอได้ เขาใช้มือลูบไปบนหน้าสวยซีดเซียวด้วยความรักและห่วงใยเขาจะต้องทำอย่างไรถึงจะลบล้างความผิดครั้งนี้ให้หมดไป ต้องทำอย่างไร ถึงจะเยียวยาแผลในใจของเธอให้หายขาด...แล้วมือหนาเย็นฉ่ำแสนซุกซนที่ลูบไล้บนใบหน้านวลก็ปลุกให้หญิงสาวรู้สึกตัว พร้อมกับสะบัดหน้าหนีในเชิงระวังภัยโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตเบิกโพลงด้วยความตื่นตกใจเมื่อเห็นว่าคนต้นเหตุแห่งความกลัวในใจนั่งอยู่บนเตียงที่เคยเป็นลานประหารของเธอที่สำคัญ เขามีแค่ผ้าเช็ดตัวปกปิดร่างกายกำยำของเขาอยู่เท่านั้น“กรี๊ด ไปให้พ้นนะ ฉันกลัว อย่าทำอะไรฉันอีกเลย” ร่างเล็กเด้งตัวขึ้นจากเตียง แล้วกระถดหนี

Physically and Emotionally Healed II: รักษาแผลกาย เยียวยาแผลใจ 2 -2ไม่น่าเชื่อว่าเป็นเวลาสองเดือนเต็มแล้วที่หญิงสาวมาใช้ชีวิตอยู่ที่สวนรัมภา ชีวิตประจำวันของเธอก็ไม่มีอะไรมาก ออกจะซ้ำซากจำเจด้วยซ้ำ นอกจากงานบ้านที่เธอคอยช่วยแบ่งเบาภาระป้าอิ่มบ้างแล้ว ก็มีงานในสวนผลไม้ซึ่งเธอก็เข้าไปช่วยเหลือเป็นประจำเพราะช่วงนี้เป็นช่วงงานบุฟเฟ่ต์ทุเรียน ที่สวนจึงคึกคักและมีนักท่องเที่ยวมาเยี่ยมชมและใช้บริการจำนวนมาก เธอจึงอาสาเข้าไปช่วยทำงานทั่วๆ ไปเพื่อช่วยผ่อนแรงคนงานของสวนที่ต้องทำงานหนักกันมากเป็นพิเศษและหญิงสาวก็ต้องเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เป็นครั้งคราวเพื่อติดต่อดำเนินเรื่องขอวีซ่า ซึ่งมีเอกสารที่ต้องยื่นมากมาย โชคดีที่อนรรฆวีจ้างทนายมือดีช่วยจัดการเรื่องให้ ขั้นตอนทั้งหลายเลยดูไม่ยุ่งยากสำหรับเธอมากนักและทุกครั้งที่ไปกรุงเทพฯ เธอก็จะนัดเจอกับมารดาสุดที่รัก ถึงแม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่กชมนก็รับรู้ความเป็นไปและข่าวสารของบ้านเสนานุรักษ์ผ่านมารดาตลอดและมันก็ยังเป็นเช่นเดิม บิดายังคงจงเกลียดจงชังลูกชังอย่างเธอไม่เคยเปลี่ยน และนี่คงเป็นสาเหตุหลักที่เธอไม่เคยคิดจะกลับไปเยือนบ้านหลังนั้นอีกเลยตั้งแต

Physically and Emotionally Healed II: รักษาแผลกาย เยียวยาแผลใจ 2 -4เมื่อกลับมาถึงบ้าน กชมนรีบไปหยิบชุดปฐมพยาบาลมาทำแผลให้คนเจ็บอย่างอ่อนโยนและด้วยความรู้สึกผิดเต็มหัวใจ หญิงสาวจัดการเอาแอลกอฮอล์เช็ดรอบแผลและใช้น้ำเกลือล้างแผล ก่อนจะใช้ผ้าก๊อซซับให้แห้งอย่างแผ่วเบา ทว่าไม่ว่ากชมนจะใช้อะไรแตะไปที่แผล ก็จะได้ยินเสียงโอดโอยอย่างเจ็บปวดออกมาทุกครั้ง“โอ๊ย โอ๊ยๆ เจ็บจังครับ”“ทนหน่อยนะคะ ขอบัวทาเบตาดีนอีกนิดเดียวก็เสร็จแล้วละค่ะ” เธอบอก ก่อนจะใช้สำลีจุ่มยา แต่ยังไม่ทันที่เธอจะทายาลงไปบนแผล ก็ได้ยินเสียงโอดครวญออกมาแล้ว“โอ๊ย เจ็บคร้าบ” ใบหน้าคมฉายแววปวดร้าว ทว่าดวงตาคมทอประกายวิบวับนัก“ยังไม่ทันทายาเลยค่ะ” กชมนว่า พลางขมวดคิ้วสงสัย “นี่คุณแกล้งเจ็บหรือเปล่าคะนี่” ก่อนคาดคั้น“เปล่าครับ เจ็บจริงๆ” คนเจ็บจริงๆ รีบยืนยัน “โดนทุเรียนหล่นใส่หลังก็ต้องเจ็บจริงๆ สิครับ” ก่อนรีบอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจังไม่ขี้เล่น ไม่อย่างนั้นได้อดอ้อนสาวแน่ๆกชมนฮึ่มฮั่มในลำคอ แต่ก็ไม่อยากจับผิดเขามากนัก เลยตั้งหน้าตั้งตาแตะแต้มสำลีตามรอยแผลอย่างเบามือจนเสร็จ ขณะเดียวกันก็ต้องข่มความเขินไว้สุดฤทธิ์ เพราะแผ่นหลังแ

Reestablishing the Bond: สานรัก ถักทอสายใย - 1หัวใจคนเป็นแม่เต้นกระหน่ำจนแทบกระเด็นกระดอนออกมานอกอก ระหว่างยืนรอบุตรชายอยู่หน้าบ้าน ร่างเล็กชะเง้อคอมองตรงทางอย่างจดจ่อรอคอย จนเห็นรถยนต์บีเอ็มดับเบิลยูสีดำมันปลาบปรากฏต่อสายตากชมนตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น เพราะวินาทีที่เธอเฝ้ารอคอยมาถึงแล้ว วินาทีที่เธอจะได้กอดบุตรชายให้สมความคิดถึงที่อัดแน่นอยู่ในอกมาสามกว่าปีน้ำตาแห่งความปลาบปลื้มดีใจไหลอาบแก้มนวลของคนเป็นแม่ เมื่อเห็นร่างบุตรชายก้าวลงมาจากรถ แล้วค่อยๆ เดินตรงมายังตัวบ้าน โดยมีร่างสูงใหญ่ของผู้เป็นพ่อซึ่งยิ้มหวานให้เธอเดินตามหลังมา“สิงโตลูกแม่” คนเป็นแม่ครางด้วยรอยยิ้มเกลื่อนใบหน้าที่ยังนองน้ำตาเด็กชายปณรรฆโตขึ้นอย่างผิดหูผิดตา ใบหน้าที่เคยอวบอ้วนตอนนี้ดูเรียวลง ฉายแววหล่อเหลาอย่างที่ยศนนท์เคยเปรียบไว้ไม่มีผิด กชมนปล่อยโฮพร้อมกับโผเข้ากอดบุตรชายด้วยรักสุดหัวใจ ทว่าต้องหยุดชะงัก เพราะบุตรชายกลับหลุบไปหลบอยู่ด้านหลังบิดาแทนคนเป็นแม่หัวใจสลายกับท่าทีราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อนของลูก น้ำตาที่ไหลด้วยความดีใจแปรเปลี่ยนเป็นความเสียใจ และมันก็ไหลทะลักยิ่งกว่าเขื่อนแตกกชมนแปลกใจ ก็ใน

Reestablishing the Bond: สานรัก ถักทอสายใย - 3“เวียนหัวจังครับ ขอพี่พักสายตาแป๊บนะครับ” ชายหนุ่มขออย่างออดอ้อน แล้วก็จัดการเอนตัวลงนอนบนตักนุ่ม โดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต กชมนหน้างอ แต่ก็ยอมนั่งนิ่งให้เขานอนหลับตาอยู่บนตักอย่างเต็มใจไร้การขัดขืนแก้มสาวร้อนวูบ ส่วนหัวใจนั้นเต้นโครมครามราวกับแผ่นดินไหว ยามพิศมองใบหน้าหล่อเหลาที่วางอยู่บนตักด้วยท่วงท่าแสนใกล้ชิดเยี่ยงนี้ ไม่อยากจะเชื่อตัวเองว่าเธอจะยอมมอบความสนิทขั้นนี้ให้กับเขา โดยไม่มีความกลัวถาโถมกระหน่ำขึ้นในใจ แล้วผลักร่างสูงออกจากตัวอย่างรังเกียจอย่างที่เคยทำ...หรือมันเป็นเพราะเธอจะเลิกเกลียดและกลัวเขาไปแล้วเสียจริงๆ กชมนเฝ้าถามคำถามนี้ในใจหลายครั้งหลายคราแล้วจู่ๆ ดวงตาคมที่ปิดอยู่ก็เปิดขึ้น สบเข้ากับดวงตาของเธอที่จ้องสำรวจใบหน้าคมแสนหล่อเหลาจนเธอรู้สึกว่าเข่าอ่อนเป็นวุ้นได้อย่างง่ายๆ แค่ได้เห็น กชมนสะดุ้งตกใจ รีบเงยหน้าหลบดวงตาคมคุกรุ่นไปด้วยไอร้อนนั่นทันที...อนรรฆวีหัวเราะในลำคอ ก่อนคว้ามือน้อยมากุมไว้ แล้วยกขึ้นหมายจะจุมพิต ทว่าครานี้เขาไม่ได้จูบบนมือนุ่มของเธอ เขากลับกดเรียวปากร้อนลงบนรอยแผลตรงข้อมืออย่างแผ่วเบาอ่อนโยนสลับไป