ตราบาปรักอสูร Precious Love のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

The Calm Before The Storm: คลื่นลมมักสงบ ก่อนพบเจอมรสุม - 4“ทำไมบัวไม่นอนห้องเดียวกับสามีล่ะครับ แล้วยังปล่อยให้สามีไปนอนห้องผู้ชายคนอื่น” ถึงจะค่อนข้างมั่นใจกับสิ่งที่ตนเห็น แต่เขาก็ควรสืบให้ถี่ถ้วนก่อน และนี่ก็เป็นแค่คำถามหยั่งเชิงเท่านั้นดวงตาสวยเบิกโพลง เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอไม่ได้นอนห้องเดียวกับติณณภพ แย่แล้ว เขาเห็นอะไรบ้าง เธอคิดอย่างตื่นตกใจ“ปกติก็นอนห้องเดียวกัน ก็สามีภรรยากันนี่” เธอเชิดหน้าตอบหากแววตาวิบไหว ไม่อยากเสวนาเรื่องความสัมพันธ์ของตัวให้เขาฟัง แต่ก็ไม่ต้องการให้ความลับต้องหลุดออกไปเช่นกัน“แต่พอมานอนต่างที่แบบนี้ ลูกสาวของเราชอบตื่นมาร้องกลางดึก เลยกลัวจะรบกวนพี่ติณเขา แล้วพี่นนท์ก็ไม่ใช่ใครอื่น เขาเป็นผู้ช่วยของสามีฉันมานานแล้ว” ก่อนแถลงไขไปตามที่ตัวเองคิดหาทางออกมาได้“แต่ไม่ว่าฉันจะนอนห้องเดียวกับสามีหรือไม่ มันก็ไม่เกี่ยวกับอะไรกับคุณ” พร้อมกับตอกกลับไปเสียจนคนฟังหน้าแทบหงาย“แล้วทำไมพี่เห็นเขากอดจูบกับพี่เลี้ยงนั่นด้วยล่ะ” อนรรฆวียังรุกไม่เลิก แล้วคำพูดของเขาก็ทำให้คนฟังใจสั่นไปหมด“ฉันว่าคุณคงตาฝาดมากกว่าค่ะคุณเสือ สามีฉันจะไปจูบกับพี่นนท์ได้ยังไง” เธอปฏิเ

Undeniable offer: ข้อเสนอแห่งรัก มักมิอาจปฏิเสธได้ - 1อนรรฆวีตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อเฟซไทม์ไปหาบุตรชายและอธิบายถึงเหตุผลที่เขายังไม่สามารถกลับไปเจอลูกได้อย่างที่สัญญาไว้ก่อนหน้า โดยที่คนเป็นพ่อยังไม่กล้าเอ่ยปากบอกเหตุผลที่แท้จริงของการอยู่เมืองไทยต่อ เพราะหากเขาง้อแม่ของลูกไม่สำเร็จ มันอาจจะเป็นการสร้างบาดแผลทางใจให้บุตรชายอีกครั้งหนึ่งก็ได้“พ่อขอโทษนะครับคนเก่ง” อนรรฆวีเอ่ยขึ้นมาอย่างรู้สึกผิดอีกหน หลังจากกล่าวคำนี้มาหลายครั้งหลายคราแล้ว ตั้งแต่เริ่มคุยกันมา และตลอดเวลาที่นั่งอ่านหนังสือจากไอแพดในมือ โดยที่บุตรชายก็มีหนังสือเรื่องเดียวกันอยู่บนตัก“ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจว่าพ่อต้องทำงาน” ปากบอกว่าเข้าใจแต่ใบหน้าเล็กที่ฉายแววหล่อนั้นงองุ้ม คนเป็นพ่อเห็นก็ใจหายวาบ จึงต้องกล่อมต่อ“ถึงเราจะห่างกัน แต่พ่อก็จะอ่านหนังสือให้สิงโตฟังก่อนนอนทุกคืนเหมือนเดิมนะครับ”“โอเคครับ ผมเข้าใจแล้วครับ” เด็กชายปณรรฆรับคำแบบจำยอมไร้ความตื่นเต้น การอ่านหนังสือก่อนนอนเป็นกิจกรรมที่สำคัญของสองพ่อลูกมาก และถึงจะอ่านผ่านวิดีโอคอลกัน แต่มันก็ไม่สนุกและได้อารมณ์เหมือนนั่งอ่านด้วยกันเท่าใดนักทว่าความคิดถึงบิดาต่า

Undeniable offer: ข้อเสนอแห่งรัก มักมิอาจปฏิเสธได้ - 3ถ้อยคำของเขาเป็นดั่งเหล็กแหลมที่พุ่งตรงเข้าทิ่มแทงหัวใจของกชมนให้ย่อยยับแหลกสลาย ร่างเล็กสะอื้นไห้จนตัวโยน น้ำตาไหลบ่านองหน้าสวยแดงก่ำ ความผิดในอดีตของตนเองย้อนกลับเข้ามากระหน่ำทำร้ายอย่างรุนแรง“กลับไปอยู่กับพี่กับลูกนะครับบัว พี่กับลูกต้องการบัวในชีวิต บัวไม่ต้องรักพี่ก็ได้ เราจะอยู่กันแบบพี่น้อง เป็นแค่พ่อกับแม่ให้ลูก แต่ถ้าวันไหนบัวจะเปิดใจให้ผู้ชายสักคน พี่ขอเป็นผู้ชายคนแรกที่บัวจะมองได้ไหม” น้ำเสียงแหบแห้งเว้าวอนขอความเห็นใจ ร่างใหญ่เดินเข้ามาคุกเข่าตรงหน้าร่างเล็กที่นั่งน้ำตาไหลพรากและไร้ซึ่งคำพูดใดๆอนรรฆวีกุมมือชื้นเหงื่อของเธอไว้ในอุ้งมือร้อนผ่าว โดยเจ้าของมือน้อยไม่คิดจะชักมือหนี ก่อนอ้อนวอนเสียงแหบโหย“พี่รู้ตัวดีว่าพี่ไม่ใช่คนดี ออกจะเลวด้วยซ้ำ พี่ทำร้ายบัวมามากมายทั้งทางตรงและทางอ้อม แต่พี่สัญญา ว่าพี่จะไม่มีวันทำร้ายบัวอีกเป็นอันขาด” มือน้อยๆ นั่นก็โดนยกขึ้นจุมพิตด้วยความรักล้นใจของเขา“และพี่จะรักบัวจนลมหายใจสุดท้าย” อนรรฆวีเผยความในใจด้วยหัวใจอันปวดร้าว ความรักที่เขามีให้เธอจนหมดใจ คงไม่ได้รักจากเธอกลับคืนมาในขณะ

Undeniable offer: ข้อเสนอแห่งรัก มักมิอาจปฏิเสธได้ – 5กชมนตกใจตัวแข็งทื่อทำตัวไม่ถูก อยู่ๆ เธอก็เจอเขาในห้องของตัวเองไม่พอ ตัวเองยังตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาโดยเธอไม่ขัดขืน แล้วเขาก็กำลังร้องไห้จนร่างกายใหญ่โตสั่นคลอนไปหมด ปกติมันต้องเป็นเธอต่างหากที่ร้องไห้ตัวโยนแบบนี้หญิงสาวรู้สึกสงสาร จนอยากจะยกมือขึ้นลูบหลังปลอบใจเขา แต่ก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะมองว่าเธอใจอ่อนยอมรับเขาแล้ว เธอจึงฝืนทำตัวแข็งทื่อยืนนิ่งๆ ราวกับคนไม่รู้สึกรู้สมอะไรกับแรงสะอื้นของเขา“บัวคนดี กลับไปอยู่กับพี่กับลูกเถอะนะครับ” อนรรฆวีอ้อนวอนเสียงโหยนี่คงเป็นโอกาสสุดท้ายของเขาแล้ว หากเธอยังไม่ใจอ่อน นั่นหมายความว่าพวกเขาจะต้องจากกันด้วยความทรมานหญิงสาวก็จะต้องนอนคิดถึงลูกไปตลอดชีวิต “บัวยังรักสิงโต คิดถึงลูกขนาดนี้ จะทรมานตัวเองไว้ทำไมครับ กลับไปอยู่กับพี่กับลูกเถอะ” เขาคร่ำครวญ สงสารหญิงสาวจับใจ“ถ้าบัวยังกลัวพี่เกลียดพี่ พี่สัญญาอีกครั้งว่าเราจะทำหน้าที่พ่อและแม่กันเท่านั้น เราสองคนจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องทางกายกัน”อนรรฆวีให้คำมั่นแบบยอมเทหน้าตักหมดตัวและหมดหัวใจ ไม่ว่าหญิงสาวจะให้เขาทำอะไร ไปบุกป่าฝ่าดง บุกน้ำลุยไฟ เขาก็จะย

Physically and Emotionally Healed I: รักษาแผลกาย เยียวยาแผลใจ 1 -2แม้มันจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ และผ่านมาเจ็ดแปดปีแล้ว แต่เธอก็ยังจำใบหน้าของบุคคลที่คอยดูแลเอาใจเธอระหว่างที่โดนอสูรร้ายจับขังไว้อย่างดี แล้วความจริงกระแทกเข้าโสตประสาทของกชมนเข้าอย่างจังความกลัวแล่นปราดไปตามไขสันหลังแล้วไปหยุดแน่นิ่งอยู่ตรงหัวใจหมายความว่า บ้านหลังนี้คือสถานที่ที่เขาจับเธอมาขังเอาไว้นั่นเอง...กชมนตัวแข็งทื่อ ท่อนขาเล็กที่ก้าวเดินตามเขามาในตัวบ้านหยุดลงราวกับมีสมอเรืออันใหญ่ถ่วงเอาไว้ ความกลัวถาโถมประหนึ่งว่าเธอกำลังเดินเข้าสู่ลานประหาร“คะ คุณพาฉันมาขังไว้ที่นี่ใช่ไหม” น้ำเสียงสั่นเพราะความกลัวถามออกมา ดวงตาหวานสั่นระริกมองอดีตอสูรร้ายด้วยความเจ็บปวดร้าวรวดในหัวใจอนรรฆวีตกใจ รีบโผเข้ามาหาหวังปลอบประโลมเรียกขวัญให้ ทว่าหญิงสาวสะบัดตัวหนีไม่พอ ยังหันหลังวิ่งหนีออกจากตัวบ้านด้วย เพราะไม่อาจทำใจก้าวเข้ามาในกรงขังที่เธอถูกจับมาทารุณไว้อย่างทรมานได้เท้าเล็กสาววิ่งจนไปหยุดที่ศาลาตรงสวนหย่อมบริเวณหน้าบ้าน กชมนหายใจหอบเร็วแรงๆ หลายครั้ง มือน้อยยกขึ้นกุมตรงทรวงอก ที่หัวใจดวงน้อยมันเต้นกระหน่ำยิ่งกว่ารัวปืนกลขน