Semua Bab HIDDEN LOVE ไม่ควรรัก: Bab 41 - Bab 50

“…” ฉันพยักหน้ารับสองที ได้ยินสิ... ได้ยินทุกอย่างเลย“พี่คินทร์เป็นห่วงน้ำมากนะ”“น้ำเข้าใจค่ะ แต่น้ำขอเวลาได้ไหมคะ น้ำคิดว่าอารมณ์ตอนนี้ของตัวเองไม่คงที่เลย”ฉันคิดว่าตอนนี้ตัวเองยังไม่พร้อมที่จะคุยกับพี่คินทร์ เพราะถ้าเกิดคุยกันไป ฉันอาจจะทำตัวงี่เง่าใส่เขาอีกก็ได้ แล้วพอเขาโมโห ฉันก็จะโมโหตามเขาไปด้วย“พี่เข้าใจ งั้นน้ำพักผ่อนก่อนนะ พี่มีติวแคลตอนเย็น จะกลับมาอีกทีก็สองทุ่มเลย”“ค่ะ” ฉันตอบรับพี่ฟิล์มเสียงหนักแน่น“ดูแลตัวเองดีๆนะอุ๋งๆ” พี่ฟิล์มยื่นมือมายีผมฉันเบาๆ ก่อนที่เธอจะยิ้มทิ้งท้ายไว้แล้วเดินออกจากห้องไป แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ลืมที่จะล็อกประตูให้ฉันฉันปรายตาไปมองพวกถุงอาหารที่พี่ฟิล์มซื้อขึ้นมาให้ ก่อนจะลอบถอนหายใจออกมายืดยาว วันนี้ฉันไม่หิวอะไรเลยจริงๆ ฉันกินอะไรไม่ลงเลยKINN Talks.20 : 25 น.ผมนั่งถอนหายใจอยู่ที่เตียงติดต่อกันหลายชั่วโมงแล้ว สายตาก็จับจ้องอยู่แค่ที่ประตูห้องเพราะหวังว่าใครบางคนจะเปิดมันเข้ามา แต่ก็ไม่มี่วี่แวว ผมบอกให้เคทกลับไปที่ห้องของตัวเองแล้ว เพราะยัยอุ๋งอาจจะกลับไปรอเธอที่ห้องแล้วก็ได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีการติดต่อกลับมาจากน้องสาวของผมอยู่ด

ตึกตัก... ตึกตัก...เสียงหัวใจฉันเต้นระทึกด้วยความตื่นเต้น มันไม่ได้ตื่นเต้นเพราะถูกพี่คินทร์อุ้ม แต่มันตื่นเต้นเพราะเขาแสดงท่าทีอ่อนโยนต่อฉันต่างหาก หัวใจฉันทำงานหนักเพราะใบหน้าของพี่คินทร์อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนต์เท่านั้น ทุกจังหวะการก้าวเดิน มันทำให้ใบหน้าของเราใกล้แล้วก็ไกลออกจากกัน เขากำลังจะพาฉันไปโรงพยาบาล...พี่คินทร์บอกว่าฉันป่วย ตัวฉันร้อนจี๋เลย แต่ฉันไม่เห็นจะรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองร้อนเท่าไหร่เลย ตรงกันข้ามฉันกลับรู้สึกว่าใบหน้าของฉันในตอนนี้ร้อนฉ่ายิ่งกว่าร่างกายที่อ่อนแอของตัวเองซะอีก“หนีมาป่วยห้องคนอื่นแบบนี้คิดว่าเขาจะเดือดร้อนไหม เดินเองก็ไม่ได้ ลำบากฉันอุ้มอีก” พี่คินทร์หลุบตามองฉัน แถมยังบ่นยาวเป็นหางว่าวให้ฟังอีกฉันก้มหน้างุด หันหน้าเข้าหาแผ่นอกแน่นปึ้กของเขาแทน “…”“ไม่ต้องมาทำเงียบเลยนะ ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีที่เธอทำฉันหัวหมุนตามหาทั้งวันเลย”“น้ำไม่ได้อยากให้พี่คินทร์ตามหาสักหน่อย...” ฉันตอบเสียงอู้อี้มันจริงนะ ฉันไม่ได้อยากให้เขาต้องมาเหนื่อยตามหาหรอก“เรื่องของครีม...” ฉันเงยหน้าขึ้นมองพี่คินทร์ทันทีที่คนตัวสูงเอ่ยปาก เขาพูดถึงเรื่องพี่ครีมอีกแล้ว แล้วก็ไ

“…”หลังจากเสียงสบถของผมจบลง เสียงของไอ้เฟียตก็เงียบไป ผมเหลือบตาไปมองมัน ไอ้เฟียตเลิกคิ้วขึ้นมองผมนิ่งๆ สีหน้าฉายชัดถึงความสงสัย มันคงกำลังงงแหละว่าผมเป็นอะไร ผมยิ้มแหยๆให้มัน ก่อนจะตอบกลับไป“กูหัวร้อนกับเกม แหะๆ” ก่อนที่เสียงหัวเราะ ‘แหะๆ’ จะถูกส่งไปให้มันด้วยอีกที“แล้วน้องเป็นยังไงบ้าง ฟิล์มแชทมาบอกกูว่าน้องป่วย” ไอ้เฟียตถามขึ้นในขณะที่กำลังไล่สายตาอ่านหนังสือในมืออยู่“ก็ดี” ผมตอบกลับไปเสียงเรียบ พยายามเพ่งสายตาโฟกัสแค่เกมในจอมือถือของตัวเองยัยอุ๋งน่ะสบายดีทุกอย่าง มีแค่ผมเนี่ยแหละที่ดูจะไม่สบาย มานั่งคิดมากกับการกระทำอันอุกอาจของตัวเองอยู่นี่ไง ผมไม่เข้าใจจริงๆนะว่าทำไมถึงได้จูบไปแบบนั้น รู้ตัวอีกทีมันก็จูบไปแล้ว“มึงพาน้องไปหาหมอมาแล้วเหรอ”“พาไปแล้ว” ผมตอบกลับคำถามที่สองของไอ้เฟียตไม่พาไปได้ไงล่ะ ตัวร้อนอย่างกับไฟขนาดนั้น“งั้นมึงกลับห้องไปอยู่กับน้องเถอะ กูว่าน้องอาจจะไข้ขึ้นอีกก็ได้” ผมหันขวับไปมองไอ้เฟียตทันทีที่มันพูดจบก่อนจะส่ายหน้ารัวให้มัน ก็ผมยังไม่อยากกลับห้องตอนนี้ “…”“ทำไมมึงถึงไม่อยากกลับห้อง” ไอ้เฟียตขมวดคิ้วถาม“กูยังเล่นเกมไม่จบ” ผมอ้างตอบกลับไปจะให้โพล่งอ

ฉันนอนมองพี่คินทร์ที่เดินกลับไปกลับมาอยู่สองสามรอบ เขาเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ ดูจากหัวคิ้วที่ขมวดจนชนกันยุ่งนั้นก็น่าจะเดาออกว่าคงเป็นเรื่องที่น่าซีเรียสพอตัวอยู่เหมือนกัน“พี่คินทร์เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” ฉันลองถามหยั่งเชิงไป เผื่อว่าตัวเองอาจจะช่วยอะไรได้บ้าง“…” เขาหันขวับมาจ้องฉันเขม็งฉันหลุบตาลงมองผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่ทันที จ้องขนาดนี้ไม่ถามแล้วก็ได้ปึง!“ไอ้น้ำ...” เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงเรียกชื่อฉันฉันหันไปมองผู้มาใหม่ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นเคท “เคท...”“แกไปไหนมาเนี่ย! ฉันเป็นห่วงนะเว้ย!” เคทเดินเข้ามาทรุดตัวนั่งลงที่ปลายเตียง ขมวดคิ้วถามฉันเสียงเครียด“น้ำขอโทษ” ฉันก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตากับเพื่อนสนิทของตัวเองฉันรู้ตัวว่าตัวเองก่อเรื่องไว้มากมายแค่ไหน หนีออกไปโดยที่ไม่บอกใครล่วงหน้า ทำให้พี่คินทร์หัวหมุนตามหา แถมยังทำให้พี่ฟิล์มลำบากมาดูแลฉันอีก ความผิดครั้งนี้ดูเหมือนจะร้ายแรงอยู่เหมือนกัน“ไม่ต้องมาทำหน้าสลดใส่เลยนะ แกไปไหนทำไมไม่บอก ถ้าเกิดเรื่องเหมือนตอนที่ไปบาร์ครั้งนั้นจะทำยังไง!” เคทยังคงดุฉันต่อสมควรแล้วล่ะ ฉันนี่ตัวปัญหาชัดๆเลย“น้ำรู้ว่าน

ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง ฉันก็อาบน้ำเสร็จเรียบร้อย ในระหว่างที่หยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดน้ำตามร่างกายของตัวเอง จู่ๆฉันก็นึกถึงข้อความในหนังสือรุ่นของพี่คินทร์ รอยยิ้มน้อยๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าฉัน เขาหล่อจริงๆนั่นแหละ ฉันยังจำวันวาเลนไทน์ที่โรงเรียนวันนั้นได้เลย เขาได้ทั้งดอกกุหลาบทั้งช็อกโกแลตทั้งสติกเกอร์จนผู้ชายทั้งโรงเรียนหมั่นไส้แต่ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรพี่คินทร์อยู่ดี เพราะเขาเป็นเพื่อนกับพี่เฟียต แล้วพี่คินทร์ก็ไม่ใช่พวกที่ใครจะมาแหยมด้วยง่ายๆ“เฮ้อ...” ฉันถอนหายใจออกมายืดยาวไม่รู้ว่าสามเดือนที่ฉันต้องอยู่กับพี่คินทร์จะเป็นยังไง ถ้าฉันทำนายอนาคตได้ก็ดีสิ“เอ๊ะ!” ฉันอุทานออกมาเมื่อนึกอะไรขึ้นได้ รีบหันขวับไปมองราวแขวนที่อยู่ด้านหลังทันที “แย่แล้ว”แย่จริงๆซะด้วย ดันลืมหยิบชุดติดมือออกมาจากตู้เสื้อผ้าด้วยฉันรีบห่อตัวเองด้วยผ้าเช็ดตัวที่เปียกเป็นหย่อมๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูห้องน้ำออกนิดหน่อย แล้วกวาดสายตามองว่าพี่คินทร์กลับมาหรือยังหลังจากกวาดสายตามองรอบๆห้องแล้วไม่เห็นพี่คินทร์ ฉันก็ค่อยๆก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำอย่างเงียบเชียบ สองเท้าของตัวเองจ้ำอ้าวตรงไปยังตู้เสื้อผ้า แล้วหยิบชุดนอ