All Chapters of HIDDEN LOVE ไม่ควรรัก: Chapter 61 - Chapter 70

KINN Talks.สามสิบนาทีผ่านไปผมเดินออกมาจากห้องน้ำ ก่อนที่สายตาของตัวเองจะเบนไปมองยัยอุ๋งที่นั่งหน้าดำคร่ำเครียดกดโทรศัพท์ของผมยิกๆอยู่ที่เตียง ที่มุมปากของตัวเองยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว สั่งอะไรก็ทำ ว่าง่ายเหมือนกันนี่“เป็นไงบ้างยัยอุ๋ง!” ผมขึ้นเสียงใส่จนเธอสะดุ้งเล็กน้อยแต่ถึงอย่างนั้นความสนใจของยัยอุ๋งก็ไม่ได้พุ่งตรงมาที่ผมเลย เธอเอาแต่จดจ่ออยู่กับเกมที่ผมบังคับให้เล่นก่อนจะไปอาบน้ำ ก่อนที่เสียงเล็กจะตอบกลับมาด้วยความจริงจัง“พี่คินทร์อย่าเพิ่งกวนน้ำได้ไหมคะ น้ำกำลังตีป้อมอยู่!”“…”เล่นไปแค่แป๊บเดียว รู้จักคำว่าตีปงตีป้อมกับเขาด้วย?“ป้อมด้านนอกเหลือแค่ป้อมเลนกลางป้อมเดียวแล้วค่ะ เดี๋ยวก็ตีป้อมใหญ่ได้แล้ว”เป็นเอามากจริงๆ นี่ผมไม่ได้กำลังชักนำยัยอุ๋งให้กลายเป็นเด็กติดเกมใช่ไหมครับ“กดออกได้แล้วน่า... ช่างหัวเกมมันเถอะ” ผมว่าพลางเดินไปพาดผ้าเช็ดตัวที่เปียกน้ำหมาดๆตากไว้ที่ไม้แขวนเสื้อหน้าตู้เสื้อผ้าหลังโต“ไม่ได้ค่ะ ใกล้จะชนะแล้วนะคะ” ยัยอุ๋งหันมาพูดกับผมด้วยท่าทางจริงจัง สีหน้าของเธอบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าตอนนี้ซีเรียสกับเกมมากแค่ไหน“…”“ชนะแล้วค่ะ!” พอกำลังจะก้าวเท้าเข้าไปหา ยัย

‘น้ำเหงา...’ เหรอ ผมผละออกมาเมื่อหูของตัวเองได้ยินชัดเจนแล้ว ยิ่งเพ่งมองใบหน้าของเธอยามหลับมันก็ยิ่งรู้สึกสงสาร ผมยอมรับว่าก่อนหน้านี้ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลย และยังมองเธอว่าเป็นตัวซวยอีกด้วย แต่กับตอนนี้มันแตกต่างจากตอนนั้นไปอย่างสิ้นเชิง ผมรู้สึกสงสารยัยอุ๋งที่เธอต้องมาทนอยู่กับผม ชีวิตวัยรุ่นของเธอถูกจำกัด... ในที่สุดผมก็ตัดสินใจไม่ปลุกเธอ ขืนปลุกให้ตื่นขึ้นมาก็จะเป็นการรบกวนการนอนของเธอเปล่าๆ ในจังหวะที่กำลังจะขยับกายลุกขึ้นเพื่อจะไปเอาผ้าห่มบนเตียงมาห่มให้เธอ แต่ทว่าแขนผมก็โดนคนตัวเล็กคว้าเอาไว้ซะก่อน “อื้อ...” แถมเธอยังเอามือผมไปวางกับแก้ม แล้วยังถูไถแก้มนุ่มไปมาบนฝ่ามือผมอีกด้วย “…” สัมผัสอุ่นๆตรงฝ่ามือทำให้ผมพูดไม่ออก ผมกะพริบตาถี่ๆเพื่อเรียกสติของตัวเองกลับมา และพยายามจะดึงมือออกจากการเกาะกุมของยัยอุ๋ง แต่ทว่ายิ่งดึงเท่าไหร่ ยัยอุ๋งก็ยิ่งกระชับแน่นขึ้นเท่านั้น “ฮื่อ...” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันและครางออกมาคล้ายกับหงุดหงิด แต่... หงุดหงิดอะไร! ผมต่างหากล่ะที่ควรต้องหงุดหงิด “ปล่อยได้แล้วน่า... ฉันจักจี้นะเว้ย” “ไม่เอา...” นอกจากจะไม่ปล่อยให้ผมเป็นอิสระ ยัยอุ๋งยังส่

ฉันใช้เวลาเดินมาร้านข้าวประมาณห้านาทีเห็นจะได้ ก่อนจะกวาดตามองเมนูอาหารที่จะกิน หลังจากนั้นก็หยิบกระดาษมาเขียนชื่อ ‘ข้าวผัด’ ลงไป และยื่นให้ป้าเจ้าของร้านพร้อมกับส่งยิ้มจริงใจไปให้ ตอนนี้เป็นเวลาเช้า ปกติร้านข้าวจะไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ เพราะแถวนี้มีแต่คนที่เรียนมหาวิทยาลัยอาศัยอยู่ พวกเขาจะไม่นิยมกินข้าวเช้ากัน ซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม ข้าวเช้ามีประโยชน์ต่อสมองมากเลยนะ วันไหนที่ฉันไม่ได้กินข้าวเช้ามันจะรู้สึกสมองตื้อๆตันๆคิดไม่ออก แต่อาจจะเพราะพวกเขาเรียนหนักหรือเปล่า ดังนั้นจึงอยากจะนอน ไม่อยากลุกขึ้นมากินข้าวเช้ากัน ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูยูทูปตามปกติ เพราะที่ห้องพี่คินทร์ไม่มีทีวี ดังนั้นกิจวัตรประจำวันของฉันก็เลยเป็นการเช็คข่าวจากเฟสบุ๊คและทวิตเตอร์ ส่วนดูหนังก็ต้องดูจากยูทูปตามชาแนลต่างๆแทน ในจังหวะที่กดเข้ามาหน้ายูทูป จู่ๆก็มีคลิปหนึ่งสะดุดตาฉันเข้าอย่างจัง เพราะความน่ารักจากปกคลิปทำให้นิ้วของฉันกดเข้าไปดูอย่างไม่รู้ตัว มันเป็นคลิปของสุนัขพันธุ์ซามอยด์ตัวสีขาวเหมือนหิมะที่กำลังอ้อนเจ้าของด้วยกิริยาท่าทางน่ารักๆจนฉันอดอมยิ้มตามอย่างห้ามไม่ได้ อยากเลี้ยงจังเลย...

ผมยกมือขึ้นโบกไปมาต่อหน้าเธอ “คุณครับ” “คะ?” “ผมถามว่าเงินเข้าหรือยังครับ” “สักครู่นะคะ” เหมือนเธอจะเพิ่งรู้ตัว จึงเดินไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่วางอยู่ตรงโต๊ะขึ้นมาตรวจสอบยอดเงิน “เข้าแล้วค่ะ” “ครับ” เมื่อทำการซื้อเสร็จเรียบร้อย ผมก็เดินไปหยิบถุงอาหารเอาไปใส่รถไว้ก่อนเป็นลำดับแรก จากนั้นก็เดินมาถือกรงทั้งสองกรงไปไว้ที่เบาะหลังเป็นลำดับสุดท้าย ก่อนจะขับรถกลับห้องเพื่อที่จะได้มอบเพื่อนเล่นสี่ขาให้ยัยอุ๋ง MAWNUM Talks. วันนี้พี่คินทร์สั่งห้ามไม่ให้ฉันออกไปเที่ยวกับเคท เพราะกลัวเคทจะพาฉันเถลไถลอีก ฉันก็เลยต้องนอนเล่นนั่งเล่นอยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมที่หันไปทางไหนก็เจอแต่โต๊ะ เตียง เก้าอี้ และอื่นๆ รู้สึกเหงาจังเลย... อย่างน้อยถ้าฉันอยู่ที่บ้านตอนนี้ ฉันก็ยังมีพ่อแม่ที่สามารถคุยเล่นด้วยได้ แต่พอมาอยู่ที่นี่ฉันไม่มีใครเลย เคทก็มัวแต่ง่วนอยู่กับเอกสารการเรียนต่อของเธอ ส่วนเอกสารของฉันจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว จะเหลือก็แค่เดินทางไปสอบเท่านั้น ซึ่งตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลาที่ฉันจะต้องสอบ ฉันนั่งถอนหายใจทิ้งไปอย่างไม่มีอะไรจะทำ ในจังหวะนั้นบานประตูห้องก็เปิดเข้ามาโดยใครบางคน บ๊อก บ๊อก! เสี

KINN Talks. โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย จึกๆๆ “โอ๊ย...” ผมแหกปากลั่นห้องปฐมพยาบาลเมื่อไอ้เฟียตจิ้มนิ้วลงบนเฝือกที่ผมเพิ่งจะเข้ามาสดๆร้อนๆเมื่อไม่กี่นาทีก่อน “จิ้มหาพ่อง!” ก่อนจะหันไปด่ามันที่เอาแต่ทำหน้ามึนยืนกอดอกมองผมด้วยท่าทีขำขันชนิดไม่มีห่วงเพื่อนที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาแม้แต่น้อย “กูให้มึงถ่ายงานให้แป๊บเดียว นึกไม่ถึงว่าอยากจะเป็นสไปเดอร์แมนกระโดดลงจากตึกด้วยการกลิ้งตกบันได” ไอ้เฟียตว่าเสียงกระท่อนกระแท่นเพราะมันกำลังหัวเราะเยาะผมอยู่ “ไอ้สัส! ใครแม่งจะไปรู้ว่าตรงนั้นมันเป็นบันได กูหันหลังถ่ายนี่หว่า...” ผมบ่นอุบ พลางลูบมือลงบนเฝือกสีขาวที่พันรอบขาตัวเอง “ดีนะไม่เอาหน้าลง ไม่งั้นใบหน้าอันหล่อเหลาราวเทพบุตรเดินดินของกูมีหวังเสียโฉม” “ซาตานสิมึง!” ไอ้เฟียตถลึงตาใส่ผมอย่างหมั่นไส้ “กูโทรบอกเคทให้บอกแมวน้ำแล้วนะว่ามึงตกบันได” “บอกทำไมวะ เดี๋ยวยัยนั่นก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งอีกหรอก จิตใจยิ่งอ่อนแอกว่ามนุษย์มนาเขาอยู่” “กูให้พยาบาลไปเอารถเข็นมาละ เดี๋ยวต้องพาไอ้เดี้ยงอย่างมึงไปรับยาอีก” มันหันซ้ายหันขวา เหมือนกำลังสอดส่ายสายตาหาของบางอย่าง “นั่นไง มาละ” แล้วมันก็ชี้ไปยังพยาบาลสาวสวยที่เด