Semua Bab HIDDEN LOVE ไม่ควรรัก: Bab 31 - Bab 40

ฉันกับพี่คินทร์ใช้เวลากินข้าวประมาณสิบห้านาทีเพียงเท่านั้น ตอนนี้เราทั้งสองคนนั่งอ้อยอิ่งกันอยู่ที่ร้านอาหารมาสักพักแล้ว เพราะไม่รู้ว่าจะทำอะไรในระหว่างรอเวลาหนังเข้าฉาย เลยนั่งเล่นมองนั่นมองนี่ไปเรื่อยเปื่อยแทน“…”“…”บรรยากาศระหว่างฉันกับพี่คินทร์ไม่ได้ตึงเครียดเหมือนที่ผ่านมา อย่างน้อยเราก็ผ่อนคลายใส่กันมากขึ้น พี่คินทร์กำลังนั่งเล่นเกมในโทรศัพท์อยู่ ตอนที่เขาทำปากยู่หน้าย่นเพราะหงุดหงิดกับเกมก็ดูน่ารักไปอีกแบบเหมือนกัน อายุก็ยี่สิบกว่าแล้ว ทำไมถึงยังติดเกมอยู่อีกนะ“น้ำ...” ในระหว่างที่ลอบสังเกตใบหน้าพี่คินทร์อยู่เงียบๆ จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งเรียกชื่อฉันขึ้นที่ด้านข้าง พร้อมกับแรงสะกิดเบาๆที่หัวไหล่“อ้าวคิว!” ฉันหันไปมองผู้มาใหม่ ก่อนจะเบิกตากว้างทักเขาออกไปเสียงดัง‘คิว’ คือเดือนโรงเรียนฉันเอง เราเรียนอยู่ห้องเดียวกันมาตลอดเลย และเขายังได้รับการคัดเลือกเป็นหัวหน้าห้องทุกปีอีกด้วย คิวเป็นคนเรียนเก่ง หล่อ และมีความสามารถรอบด้านมากๆ ไม่แปลกใจเลยที่สาวๆในโรงเรียนกรี๊ดกร๊าดเขากันยกใหญ่ หล่อแถมยังนิสัยดีแบบนี้ เป็นใครก็ต้องชอบเป็นธรรมดา“เราไม่นึกว่าจะเจอน้ำที่เชียงใหม่นะ” คิวเอ่ยแซวฉันย

‘อึดอัด’ คำนี้วกวนอยู่ภายในหัวสมองฉันมาสักพักแล้ว ไม่รู้ว่าตัวเองจะอึดอัดอะไร ในเมื่อมันควรจะชินได้แล้วที่ถูกพี่คินทร์เมินแบบนั้นตอนนี้เราทั้งสี่คนนั่งเรียงกันอยู่ในโรงหนังห้องที่สอง หนังที่กำลังฉายอยู่คือเรื่องดิอเวนเจอร์อินฟินิตี้วอร์ที่ฉันอ่านสปอยล์มาว่ามันสนุกมาก แต่พอมาดูจริงๆแล้วฉันกลับรู้สึกเบื่อ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรฉันปรายตาไปมองพี่คินทร์กับพี่ครีมที่นั่งเรียงไปฝั่งทางซ้าย พี่คินทร์นั่งขอบสุด ส่วนฉันกับพี่ครีมนั่งติดกัน ฉันชวนคิวมานั่งดูหนังด้วยกัน เพราะคิวบอกฉันว่าพี่ครีมเป็นพี่สาวแท้ๆของเขาเอง ถึงว่าทำไมชื่อตัวอักษรเดียวกัน ตอนนี้คิวนั่งอยู่ทางด้านขวาของฉัน เขาดูจอตาไม่กะพริบเลย“…” ไม่มีการสนทนาใดๆเกิดขึ้นทั้งสิ้น มีเพียงแค่สายตาเท่านั้นที่เคลื่อนไหวพี่คินทร์หันมามองพี่ครีมเป็นระยะ ส่วนฉันก็หันไปมองพี่คินทร์เป็นระยะเช่นเดียวกัน พี่คินทร์มองพี่ครีม ฉันมองพี่คินทร์อีกที สภาพฉันตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับคนที่รอคอยความรักจากพี่คินทร์อยู่เพียงฝ่ายเดียว คิดแล้วมันก็น่าน้อยใจนะว่าไหม ทำไมฉันต้องเป็นฝ่ายไล่ตามพี่คินทร์อยู่ฝ่ายเดียวด้วย“น้ำ...” ฉันหันไปมองตามเสียงเรียกของคิว“ฮึ...”

“ยัยอุ๋ง!” ผมเรียกยัยอุ๋งเสียงดังเมื่อเธอเอาแต่เดินหนีผมหลังจากที่ไปส่งครีมกับคิวเสร็จ“…” เธอไม่ตอบ และเอาแต่เดินท่าเดียวโดยไม่สนใจเสียงที่ผมเรียก“เธอหยุดเดี๋ยวนี้นะอุ๋ง!” ผมสั่งเสียงเข้ม เริ่มมีน้ำโหขึ้นมาแล้วเหมือนกันทำไมดื้อด้านแบบนี้วะ น่าจับตีซะให้เข็ด!“…” เธอไม่หยุดฟังผม และเอาแต่เดินหนีท่าเดียวปฏิกิริยาต่อต้านอย่างชัดเจนของยัยอุ๋งทำให้ผมเริ่มหมดความอดทน ผมเดินเข้าไปกระชากข้อมือเล็กของเธอไว้จนยัยอุ๋งหันมาเผชิญหน้ากันตรงๆ ตาแดงๆของเธอที่เริ่มมีน้ำใสๆมาหล่อเลี้ยงช้อนขึ้นมองผม แก้มทั้งสองข้างของเธอเริ่มขึ้นสีระเรื่อ โดยเฉพาะส่วนจมูกที่แดงมากอย่างเห็นได้ชัด เพราะเธอเป็นคนที่ขาวมากๆ“จะคุยกันดีๆได้หรือยัง” ผมถามเสียงเรียบ ส่งสายตากดดันไปให้เธอ“น้ำไม่มีอะไรต้องคุย” ยัยอุ๋งตอบกลับมาเสียงสั่นเครือแม้กระทั่งข้อมือของเธอก็ยังสั่นจนผมสัมผัสได้ ยัยอุ๋งมองหน้าผมนิ่งๆ แต่ยิ่งผมเห็นน้ำตาที่เอ่อคลอของเธอ ผมกลับไม่กล้าที่จะมองหน้าเธอในแบบที่เธอมองผมเลย“กลับไปคุยกันที่ห้อง” ผมพยายามระงับโทสะของตัวเอง ก่อนจะเดินจูงมือเธอให้เดินไปที่ห้องด้วยกันพรึ่บ!แต่การกระทำของยัยอุ๋งกลับทำคิ้วผมขมวดด้

“ฮึก... ฮึก...” ฉันยังคงร้องไห้อยู่ที่เดิม สถานที่เดิม และเหตุการณ์ยังคงเป็นเหมือนเดิม“ไอ้น้ำ...” เสียงเคทเรียกฉันจากด้านนอก เธอเรียกฉันมาสิบกว่ารอบแล้วในเวลาสามชั่วโมงที่ผ่านมา “ออกมาเถอะ ไปกินข้าวกัน ฉันหิวแล้วนะ”“ฮึก... เคทไปกินเลย น้ำไม่หิว” ฉันตอบเคทกลับไปด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่นที่เกิดจากการสะอื้นของตัวเอง“แกเป็นอะไร บอกฉันได้ไหม” และเคทก็ยังจี้คำถามเดิมกลับมาถามฉันอีกเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้“ฮึก... ฮือ...” ฉันซุกหน้าลงบนเข่าอีกครั้ง อยากหยุดร้องแต่ก็ทำไม่ได้เลย“ฉันหิวข้าวนะ ออกมาเถอะ” เคทโอดครวญเสียงยาน“เคทไปกินเลย น้ำไม่หิว” ฉันก็ยังคงยืนยันคำเดิมตอนนี้ฉันกินอะไรไม่ลงหรอก และฉันก็ไม่อยากออกจากห้องน้ำด้วย เพราะถ้าฉันออกไปเจอพี่คินทร์อีก ฉันอาจจะโดนเขาทำอะไรสักอย่าง เพราะเขาโมโหมาก ตอนที่เขาใช้เท้าถีบประตูห้องน้ำมันทำให้ฉันผวาไปด้วยความกลัว“งั้นเดี๋ยวฉันจะซื้อขึ้นมาให้ รอไปก่อนนะ” สิ้นเสียงนั้น ดูเหมือนว่าเคทจะเดินออกจากห้องไปแล้วฉันนั่งรอเวลาอยู่ภายในห้องน้ำอยู่หลายนาที ก่อนจะตัดสินใจได้ว่าฉันต้องออกไปจากที่นี่ อย่างน้อยก็ออกไปให้ใครสักคนช่วยเหลือ แต่คนนั้นต้อง

ตึกตัก...เสียงหัวใจฉันกระหน่ำเต้นรัวเร็วเมื่อได้ยินเสียงทุ้มคุ้นหูที่คนคนนั้นเอ่ยขึ้นมา นั่นเป็นเสียงของพี่คินทร์ ร่างกายทุกส่วนของฉันเกร็งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันนั่งตัวแข็งทื่อ มองไปที่พี่ฟิล์มที่ยืนเงียบอยู่ที่หน้าประตูห้อง โชคดีที่ประตูที่พี่ฟิล์มเปิดออกมันแค่แง้มๆเท่านั้น พี่คินทร์เลยมองไม่เห็นว่าฉันนั่งอยู่ข้างในแบบนี้“อะ...อ้าวพี่คินทร์ ไม่มีเรียนเหรอ” พี่ฟิล์มเอ่ยทักพี่คินทร์ไป“มี แต่พี่ไม่ไป วันนี้พายัยอุ๋ง...” เสียงของพี่คินทร์ตอบกลับมา แต่ก็ขาดหายไป “พี่หมายถึงแมวน้ำ... วันนี้พาแมวน้ำไปดูหนังมา”“อ๋อ... โอเค งั้นหนูไปซื้อข้าวก่อนนะ” พี่ฟิล์มรีบพูดเร็วๆ ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง พร้อมกดล็อกลูกบิดและปิดประตูลงหลังจากนั้น“เดี๋ยวฟิล์ม... ฟิล์มยังไม่ตอบพี่เลยว่าเห็นแมวน้ำไหม” แต่พี่คินทร์ก็ยังคงจี้ถามพี่ฟิล์มอยู่เหมือนเดิม“ไม่เห็นนะ แมวน้ำหายตัวไปเหรอพี่คินทร์”“ใช่ ยัยนั่นหนีออกมาจากห้องเคท” ฉันเบะปากให้กับคำพูดของพี่คินทร์ที่ฉันต้องหนีออกมาแบบนี้มันเป็นเพราะใครล่ะ เพราะเขานั่นแหละ เขาคนเดียวเลย!“แล้ว...พี่ตามหาที่หอทั่วหรือยัง”“พี่ให้เคทตามหาอยู่ พี่มาตามหอนี้ เผื่อฟิ