All Chapters of Sun sets to rise | สภาวะรักต้องเยียวยา: Chapter 11 - Chapter 20

“อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ” อดไม่ได้ที่จะถามที่ผมมีไอศกรีมรสมินต์ช็อกอยู่ในห้องก็เป็นเพราะ ‘อ้าย’ เพื่อนรุ่นน้องในกลุ่มชอบกิน มันชอบซื้อไอศกรีมมาทิ้งไว้ในตู้เย็นที่ห้องผมเพราะทุกครั้งที่มาเยือนห้องจะต้องกินไอศกรีมรสมินต์ช็อกเป็นประจำ นี่ก็ปาไปสัปดาห์หนึ่งแล้วมั้งที่เพื่อน ๆ ในกลุ่มยังไม่ได้มาสังสรรค์ที่ห้องของผม ช่วงนี้คงติดเรียนติดงานกันแหละ“อร่อยนะ ไม่ชอบกินมินต์ช็อกเหรอ” เสียงหวานเอ่ยตอบพร้อมยิงคำถามกลับในขณะที่กำลังตักไอศกรีมเข้าปากแต่พอได้ยินคำถามนี้จากปากเธอ ความทรงจำหลายอย่างเกี่ยวกับพี่แก้มก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวผมอีกครั้ง พี่แก้มเคยถามคำถามแบบนี้กับผมในตอนที่เรายังคบกัน เธอนั่งกินไอศกรีมมินต์ช็อกอยู่ที่โต๊ะกลางสวนสาธารณะ ตอนนั้นผมนึกอยากแกล้งก็เลยแย่งไอศกรีมเธอมากิน แต่พอลิ้นรับรสชาติของมินต์ช็อกเข้าไปก็เบ้หน้าทำท่าจะร้องไห้“ทำไมทำหน้าแบบนั้น ไม่ชอบกินมินต์ช็อกเหรอ”“ก็มันเหมือนยาสีฟันอะ พี่กินเข้าไปได้ไง”“อย่าบู้บี้มินต์ช็อกได้ปะ”“มินต์ช็อกแม่งไม่ใช่เซฟโซนของผมเลยอะ แหวะ!”เพราะงั้นทุกครั้งที่เปิดตู้เย็นแล้วเจอไอศกรีมมินต์ช็อกของอ้าย ผมก็จะนึกถึงความทรงจำเก่า ๆ ที่มีพี่แก้มอย

“หวานรู้จักจารย์ซุนด้วยเหรอ”จะตอบว่าไงดีล่ะ ก็รู้จัก แต่ดันรู้จักในสถานการณ์ที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จะให้บอกสายหมอกไปตามตรงว่า อ๋อ... นัดเย็ดกันก็เลยรู้จักกันแบบนี้เหรอ แล้วสายหมอกจะมองฉันเป็นคนยังไง“ก...ก็”“รู้จัก” เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยขึ้นทางด้านหลัง ฉันรีบหันกลับไปมอง ในที่สุดซุนก็เสร็จกิจทันเวลา แต่ไวขนาดนี้ไม่ใช่ว่ายังไม่เสร็จเลยเลิกทำหรอกใช่ไหม “ตาหวานอยู่หอเดียวกับกู บังเอิญเจอกันที่ลิฟต์ก็เลยทักทายกัน”ช่างเป็นคำแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ แต่ก็เป็นการแก้ไขสถานการณ์ล่วงหน้าได้ดี“ใช่อ่อจารย์ อย่างมึงเนี่ยนะทักทายชาวบ้าน” สายหมอกหรี่ตามองซุนคล้ายกับกำลังหาทางจับพิรุธ“กูจะทักทายชาวบ้านบ้างไม่ได้เลยเหรอ”“อา ๆ ๆ เชื่อก็ได้”“แล้วมานี่มีธุระอะไร”“ไอพี่แจ้ให้มาบอกว่าเย็นนี้มีเตะบอลที่สนามกีฬามอ ให้มึงไปด้วย และอย่าคิดจะปฏิเสธ เพราะถ้าปฏิเสธมึงเตรียมตัวใช้เงินพ่อมึงได้เลย” สายหมอกชี้หน้าคนที่ยืนอยู่ด้านหลังฉันเหมือนกำลังข่มขู่แต่ข่มขู่อะไรไม่เห็นจะน่ากลัวเลย ปฏิเสธแล้วต้องเตรียมใช้เงินของพ่อตัวเองเนี่ยเหรอ ปกติลูกก็ใช้เงินที่พ่อแม่ให้ตอนมาเรียนอยู่แล้วนี่Zoon talks.‘ไชยเชษฐ์ พิชัยยุทธ’ ชื่อพ

พิมพ์ตอบข้อความเสร็จก็หันไปถลึงตามองไอ้เด็กตัวแสบที่กำลังนอนหัวเราะคิกคักอยู่บนเตียงด้วยความสนุก ก่อนที่สายหมอกจะรีบลุกออกจากเตียงเดินตรงมาทางผม มันปรายตาไปมองตาหวานแวบหนึ่ง จากนั้นก็หันกลับมายิ้มกรุ้มกริ่มใส่ผมอีก นี่ถ้าไม่ติดว่าตาหวานยังอยู่ในห้อง ผมจะสกายคิกใส่ก้านคอมันสักยก โทษฐานกวนตีนเกินหน้าเกินตา“งั้นเดี๋ยวกูกลับแล้วนะจารย์” สายหมอกรีบเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋าสะพายในขณะที่เอ่ยบอก มันเดินเข้ามาตบบ่าผมเบา ๆ โน้มหน้าลงกระซิบที่ข้างหูเป็นการทิ้งท้ายไว้อีกว่า “จะเย็ดก็รีบ ๆ นะ ตอนนี้โอกาสมาถึงแล้ว”ผมตวัดสายตาแข็งกร้าวไปมองมันทันที แต่ไอ้เด็กเหี้ยนี่ดันขยิบตาส่งวิงค์กวนตีนมาให้แทน“มึงรีบออกจากห้องกูไปเลยนะ ก่อนที่กูจะได้กระโดดถีบปากมึงจริง ๆ”“ครับพี่คร้าบ ไปแล้วคร้าบ”มันละฝ่ามือออกจากบ่าผม จากนั้นก็เดินตรงไปหาตาหวาน ก่อนจะโน้มใบหน้าลงกระซิบบางอย่างที่ข้างหูคนตัวเล็ก เสียงเบามากจนผมจับใจความไม่ได้เลยว่าไอ้เด็กแก่แดดนั่นพ่นอะไรไร้สาระออกมาให้ตาหวานฟังบ้าง แต่สิ่งที่สังเกตได้ชัดเจนที่สุดก็คือการที่ตาหวานเบิกตากว้างหลังจากที่ได้ฟังเสียงกระซิบของสายหมอกนี่แหละสังหรณ์ใจไม่ดีเลย ไอ

Zoon talks.พอได้ฟังคำตอบจากปากผม ใบหน้าสวยก็ถึงกับส่ายหน้าหันหนี คงเอือมระอาผมมั้ง แต่เธอเป็นคนบอกเองนะว่าให้ผมทำตัวตามสบายได้เลย อยากพูดหยาบคายก็พูด อยากทำอะไรก็ทำ ก็เนี่ยแหละตัวตนผม ผมก็เป็นคนพูดตรงแบบนี้แหละครับ“ทีงี้ทำเป็นไม่สนใจ ทีชวนผู้ชายนอนด้วยไม่เห็นเป็นงี้เลย”“หุบปากเลยซุน ถ้าพูดอะไรที่มีสาระไม่ได้ก็ไม่ต้องพูดเนอะ”“อายอะไร นมเธอพี่ก็เห็นมาแล้วนะ”คราวนี้คนตัวเล็กส่งสายตาเขียวปั๊ดกลับมาให้ พร้อมไดร์เป่าผมในมือที่ยกขึ้นชี้หน้าผม “ถ้าไม่อยากโดนไดร์เป่าผมฟาดไข่แตกก็อยู่เงียบ ๆ”“ดุจังครับ” แต่มันก็อดแซวไม่ได้ อย่างน้อยตาหวานในโหมดนี้ก็ดีกว่าตาหวานคนเจ้าน้ำตาแบบเมื่อเช้าเป็นไหน ๆ“หยิบไอแพดให้หน่อยดิ วางอยู่ตรงโต๊ะเขียนหนังสืออะ”“ใช้เป็นผัวเลยนะ เย็ดก็ยังไม่ได้เย็ด”“ไอซุน!”โห... ปีกกล้าขาแข็งแล้ว เดี๋ยวนี้ขึ้นองขึ้นไอ้ด้วยว่ะ ไม่เรียกผมว่าพี่ไม่พอ ยังกระโดดข้ามมาเรียกว่าไอ้ทั้งที่เราเพิ่งจะรู้จักกันได้แค่สองวันเท่านั้น ยังไม่เรียกว่าสนิทชิดเชื้อกันเลยด้วยซ้ำ“ทำไมเรียกพี่ไม่ได้ ศักดิ์ศรีค้ำคออยู่เหรอ”สงสัยเหลือเกินว่าทำไมเธอถึงไม่เรียกผมว่าพี่ ทั้งที่ผมอายุเยอะกว่าเธออีก

“…” คราวนี้คนตัวเล็กกลับเงียบเสียงไปโดยปริยายหลังจากนั้นก็ไม่มีบทสนทนาอะไรเกิดขึ้นอีก จนกระทั่งเช็ดผมให้ตาหวานจนหมาดแล้ว ผมจึงยื่นมือไปหยิบเอาไดร์เป่าผมที่เธอวางไว้บนโต๊ะขึ้นมากดเป่าผมให้เธอต่อ ทั้งที่เสียงไดร์ดังรบกวนการดูการ์ตูนของเธอแท้ ๆ แต่คนด้านหน้ากลับไม่ต่อว่าหรือบ่นอะไรออกมาสักคำ“เสร็จแล้ว” เมื่อผมเธอแห้งดีแล้วถึงปิดไดร์ และวางมันกลับลงที่เดิม“ขอบคุณนะ”“เรื่องเล็กน้อยครับ”“ซุน… ขอโทษนะที่ถาม จริง ๆ เราขี้เสือกเองแหละ ไม่รู้ว่าละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวแกมากเกินไปมั้ย แต่เราก็แค่อยากเป็นเพื่อนกับแก ก็เลยอยากรู้เรื่องราวส่วนตัวของแกบ้าง เพราะเรื่องของเราก็เล่าให้แกฟังหมดเปลือกแล้ว แต่ถ้ามันเกินขอบเขตไปก็ขอโทษด้วยนะ ทีหลังจะไม่ถามอีก”ประโยคยาวเหยียดจากคนตัวเล็กทำเอาหัวใจผมกระตุกวูบ ทำไมรู้สึกเหมือนโดนเธอประชดประชันอยู่เนือง ๆ เลยวะ แถมน้ำเสียงที่ตาหวานใช้พูดยังเหมือนคนน้อยใจไม่มีผิดอีก“ถามได้ครับ อันไหนที่พี่ไม่สะดวกตอบก็จะไม่ตอบ”“ไม่ล่ะ ไม่ถามแล้ว”“ตาหวาน…”“…”“พี่เรียกชื่อเธออยู่นะ” เมื่อเห็นว่าเธอไม่ขานตอบสักที เลยพูดย้ำไปอีกรอบ“ได้ยิน”“เธอเป็นเพื่อนกับพี่ได้ครับ แต