Sun sets to rise | สภาวะรักต้องเยียวยา

เสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วพื้นที่ห้องสี่เหลี่ยม หยาดน้ำใสแห่งความผิดหวังและเศร้าโศกไหลรินออกจากดวงตาคู่สวยหยดแล้วหยดเล่า เธอเอาแต่เฝ้าถามตัวเองมาตั้งแต่ช่วงบ่ายที่ผ่านมาว่าตนเองทำความผิดอะไร ผู้เป็นคนรักถึงเลือกที่จะบอกเลิกกันทั้งที่ระยะเวลาที่คบกันนั้นนานถึง 5 ปี ไม่ว่าสมองจะคิดหาเหตุผลสักเท่าไหร่ก็ไม่มีเหตุผลใดไขข้อสงสัยให้เธอได้เลยมือเล็กคว้ากระป๋องเบียร์และขวดเหล้าขาวรินใส่แก้วผสมกัน ยังมีโซจูรสหวานที่ถูกเทผสมเข้าไปเพื่อให้ดื่มง่ายขึ้นอีกด้วย น้ำมึนเมาในแก้วถูกผสมจนเข้ากัน ก่อนจะถูกเจ้าของดวงหน้าแสนงดงามยกขึ้นจรดริมฝีปาก เรียวคิ้วขมวดยามที่แอลกอฮอล์ไหลผ่านลำคอลงสู่กระเพาะอาหาร กลิ่นของแอลกอฮอล์ที่ผสมกันนั้นช่าง...“แย่สัส...” เสียงเล็กพึมพำหลังจากกลืนน้ำมึนเมาลงคอไม่รู้ว่า ‘แย่สัส’ ในความหมายของคนตัวเล็กนั้นหมายถึงรสชาติของแอลกอฮอล์ที่ผสมปนเปจนแยกรสชาติไม่ได้ หรือหมายถึงความรู้สึกจมดิ่งในจิตใจของเธอกันแน่Rrr!เสียงริงโทนจากโทรศัพท์ทำให้มือเล็กที่กำลังถือแก้วแอลกอฮอล์ขึ้นจรดริมฝีปากเป็นรอบที่สองต้องชะงัก เธอวางมันลงบนพื้น ก่อนจะใช้มือควานไปบนโซฟาที่ตนพิงอยู่ทางด้านหลัง เมื่อคว้าโ

“พระคุณที่สาม งดงามแจ่มใส”“ค่าน้ำนมบ้านพ่องร้องงี้เหรอวะ” ถึงจะเป็นเสียงที่เหมือนจะบ่นพึมพำกับตัวเอง แต่มันกลับดังเข้ามาในโสตประสาทการรับฟังของผมอย่างชัดเจน“ไหนลองร้องให้ฟังหน่อย เพลงค่าน้ำนมร้องยังไง”ก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนเมาจะไปสุดที่ตรงไหน นี่นับว่ายังดีนะที่เธอคุยกับผมรู้เรื่อง ถึงจะดูพูดเยอะจนน่ารำคาญมากก็เถอะ“แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง” แล้วเธอก็ดันร้องออกมาจริง ๆ แถมยังแผดเสียงดังลั่นห้องผมอีกด้วย “โอ้ว่าแม่จ๋า ลูกคิดถึงค่าน้ำนม”“ก็ข้ามท่อนไปไกลเกิน”คนบ้าอะไรร้องท่อนแรกแล้วกระโดดข้ามไปร้องท่อนสุดท้ายของเพลงเลยวะ จะจ้อจี้ไปไหน ผมกลั้นขำเอาไว้จนปวดหน้า“รำคาญว่ะ”บ่นว่ารำคาญกันเสร็จก็คลายวงแขนที่โอบรอบเอวผมออก ก่อนจะเอนหลังลงไปนอนราบบนเตียง ผมขมวดคิ้วมองการกระทำอันไร้ซึ่งความสมเหตุสมผลของเธออย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก ปกติคนที่นัดเอากันไม่ค่อยมีใครเป็นแบบนี้เท่าไหร่ เธอเป็นคนแรกเลยที่ทำให้ผมรู้สึกแปลกใจว่าโลกใบนี้ยังมีคนไม่บ้าที่เหมือนคนบ้าอยู่ด้วยเหรอ“สบายใจยัง ไม่ร้องไห้แล้วนี่”“ร้อน ได้เปิดแอร์มั่งปะ” แทนที่จะตอบคำถามผม แต่เธอดันปัดตกประโยคคำถามของผมทิ้งอย่างไม่ใยดี แถมยังจุ

ไม่อยากจินตนาการเลยว่าฉันทำแบบนั้นลงไป เออ... ก็ไม่ต้องจินตนาการหรอก เพราะนี่มันคือความจริง นี่มันความเป็นจริงโว้ย ไม่จำเป็นต้องหยิกผิวหนังหรือตบหน้าตัวเองก็รับรู้ได้อย่างเต็มอกว่านี่คือโลกของความเป็นจริง ฉันนัดเย็ดกับผู้ชายแปลกหน้าเพราะอยากลืมไอ้กีตาร์เนี่ยนะ คนอย่างฉันเนี่ยนะ?ไม่สิ นั่นไม่ใช่ฉัน นั่นมันฉันอีกคน ฉันที่อวตารขึ้นจากการดื่มแอลกอฮอล์จนมึนเมาต่างหากล่ะ ไม่ใช่ฉันในตอนนี้สักหน่อย“แม่ง...”ชีวิตโคตรบัดซบ เหี้ยที่โดนแฟนที่คบกันมานานถึงห้าปีบอกเลิกยังไม่พอ ยังมาเหี้ยที่ตัวเองทักผู้ชายไปเพื่อขอมีเพศสัมพันธ์ด้วยอีกต่างหาก ถ้าเรื่องนี้ถึงหูพ่อกับแม่ อย่าหวังว่าฉันจะได้เชิดหน้าชูคออยู่อย่างสงบสุขเหมือนตอนนี้เลย“เป็นอะไรวะ หน้ามึงโคตรซีดเลยอะ แฮงค์เหรอ งั้นเข้าห้องก่อนมั้ย มึงยืนไหวปะเนี่ย ให้กูพยุงมั้ย”“…” ส่ายหน้าปฏิเสธความช่วยเหลือจากเพื่อน ก่อนจะรวบรวมแรงทั้งหมดที่มียืดตัวยืนขึ้นเต็มความสูงร่างกายเซไปทางขวาเล็กน้อย แต่ฉันก็ยังอุตส่าห์ก้าวขาเดินเฉียดร่างท้องฟ้าเข้าไปในห้องของตัวเองอย่างหยิ่งทะนงได้อีกต่างหาก ถ้าเป็นคนปกติป่านนี้อาจจะอ้วกพุ่งเนื่องจากอาการแฮงค์เหล้าไปแล้วก็ไ

สูดลมเข้าปอดเพื่อระงับอารมณ์ของตัวเองไว้ ใจจริงก็อยากสวนกลับไปว่ากวนตีนอยู่เหมือนกัน แต่คนตรงหน้ากลับตกอยู่ในสถานการณ์ที่เรียกว่าเข้าขั้นโคม่า ผมเลยไม่กล้าสวนกลับให้เธอเจ็บช้ำใจมากกว่าเดิม จมูกและดวงตาของเจ้าตัวแดงก่ำ เป็นเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก เมื่อคืนก็นั่งร้องห่มร้องไห้ระบายเรื่องเลิกกับแฟนให้ผมฟังทั้งคืน มาตอนนี้ก็ยังจะร้องไห้อีก ไม่รู้ว่าชีวิตของเธอมีเรื่องอะไรให้ทุกข์ใจนักหนา“มานี่เถอะคุณ อย่ากระโดดลงไปเลย ผมไม่รู้ว่าชีวิตคุณมันทุกข์อะไรขนาดนั้นนะ แต่ผมเชื่อว่าน่าจะยังมีอีกหลายคนที่ยังอยากให้คุณมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขนะ” แบมือออกไปตรงหน้าเพื่อหวังว่าเธอจะผละมือออกจากราวกั้นชั้นดาดฟ้ามาจับมือผมแทนดวงตากลมสวยหลุบมองฝ่ามือผม ก่อนจะส่ายหน้าเป็นพัลวัน “ไม่กล้ากระโดดอยู่ดี กลัวความสูง”เออ... ให้มันได้อย่างนี้เถอะ กลัวความสูงแต่ดันไปยืนเกาะราวกั้นซะไม่มีช่องว่างให้อากาศได้ลอดผ่านเลยเนี่ยนะ“งั้นก็รีบเดินออกมา”“จะเดินได้ไง ขาแข็ง”น้ำเสียงสั่นเครือน่าสงสารบวกกับหยาดน้ำใส ๆ ที่หลั่งไหลออกจากดวงตาคู่สวยไม่หยุดหย่อน ไหนจะยังมีอาการกลัวความสูงจนก้าวเท้าไม่ออกอีก ทำให้ผมอดที่จะ

“หวาน...” กีตาร์วางกระเป๋าในมือลงบนพื้น ทำท่าจะเดินเข้ามาหาฉัน แต่พอมันมองเลยไปทางด้านหลัง ขาที่เตรียมก้าวเดินก็ชะงักอยู่กับที่ “นั่นใครเหรอ”ถามทำไมวะ ถามเหมือนหวงแหนที่ฉันอยู่กับผู้ชายคนอื่น ถามเหมือนอยากรู้ที่มาที่ไปของผู้ชายที่ฉันอยู่ด้วย แล้วมันถือสิทธิ์อะไรมาถาม เป็นแฟนกันก็ไม่ใช่ อยู่ในสถานะอะไรยังไม่รู้เลย“ตาหวาน...” บุคคลที่สี่โผล่เข้ามาในสถานการณ์ตึงเครียดแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ท้องฟ้าถือกล่องกระดาษที่บรรจุของเยอะแยะอยู่ในมือ สงสัยคงเก็บของออกไปหมดแล้ว นี่คงเป็นของชุดสุดท้าย “หายไปไหนมา กูโทรหามึงตั้งหลายสาย ทำไมไม่รับโทรศัพท์กูเลย กูเป็นห่วงมึงนะ”ให้ตาย... ปากพูดว่าเป็นห่วง แต่กลับโทรเรียกแฟนตัวเองให้มาช่วยขนของย้ายออกจากห้องหลังจากที่สารภาพว่าร่วมกันสวมเขาให้ฉันมาตั้งนานแล้วเนี่ยเหรอ ต้องเป็นห่วงกันเบอร์ไหนวะ“จะย้ายออกเหรอ” บังคับให้น้ำเสียงเป็นปกติไม่ได้เลย มันสั่นเครือตั้งแต่ตอนคุยกับซุนที่ชั้นดาดฟ้าแล้ว“อื้อ...” ตอบแบบไม่ลังเลสักนิดเลยนะท้องฟ้า“เดินทาง อึก...” นอกจากจะบังคับน้ำเสียงไม่ได้ ฉันยังบังคับก้อนสะอื้นที่ยังไม่หายดีไม่ได้อีกด้วย รู้สึกแย่ชะมัด ไม่อยากพูดทั้งที