All Chapters of Sun sets to rise | สภาวะรักต้องเยียวยา: Chapter 1 - Chapter 10

142 Chapters

บทนำ

เสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วพื้นที่ห้องสี่เหลี่ยม หยาดน้ำใสแห่งความผิดหวังและเศร้าโศกไหลรินออกจากดวงตาคู่สวยหยดแล้วหยดเล่า เธอเอาแต่เฝ้าถามตัวเองมาตั้งแต่ช่วงบ่ายที่ผ่านมาว่าตนเองทำความผิดอะไร ผู้เป็นคนรักถึงเลือกที่จะบอกเลิกกันทั้งที่ระยะเวลาที่คบกันนั้นนานถึง 5 ปี ไม่ว่าสมองจะคิดหาเหตุผลสักเท่าไหร่ก็ไม่มีเหตุผลใดไขข้อสงสัยให้เธอได้เลยมือเล็กคว้ากระป๋องเบียร์และขวดเหล้าขาวรินใส่แก้วผสมกัน ยังมีโซจูรสหวานที่ถูกเทผสมเข้าไปเพื่อให้ดื่มง่ายขึ้นอีกด้วย น้ำมึนเมาในแก้วถูกผสมจนเข้ากัน ก่อนจะถูกเจ้าของดวงหน้าแสนงดงามยกขึ้นจรดริมฝีปาก เรียวคิ้วขมวดยามที่แอลกอฮอล์ไหลผ่านลำคอลงสู่กระเพาะอาหาร กลิ่นของแอลกอฮอล์ที่ผสมกันนั้นช่าง...“แย่สัส...” เสียงเล็กพึมพำหลังจากกลืนน้ำมึนเมาลงคอไม่รู้ว่า ‘แย่สัส’ ในความหมายของคนตัวเล็กนั้นหมายถึงรสชาติของแอลกอฮอล์ที่ผสมปนเปจนแยกรสชาติไม่ได้ หรือหมายถึงความรู้สึกจมดิ่งในจิตใจของเธอกันแน่Rrr!เสียงริงโทนจากโทรศัพท์ทำให้มือเล็กที่กำลังถือแก้วแอลกอฮอล์ขึ้นจรดริมฝีปากเป็นรอบที่สองต้องชะงัก เธอวางมันลงบนพื้น ก่อนจะใช้มือควานไปบนโซฟาที่ตนพิงอยู่ทางด้านหลัง เมื่อคว้าโ
last updateLast Updated : 2026-07-11
Read more

ตอนที่ 1 คุณผมปิดหน้ากับคุณตาสวย

Zoon talks.ไม่รู้เป็นใครมาจากไหน ไม่รู้ว่าชื่ออะไร ไม่รู้ว่าทำไมถึงตกอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้แบบนี้ ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคนที่กำลังโอบกอดตัวเองอยู่เลยแม้แต่น้อย รับรู้เพียงว่าคนที่กำลังกระชับอ้อมกอดโหยหาความอบอุ่นตรงหน้านี้คงกำลังต้องการที่พึ่งทางใจอย่างหนักนัดเพื่อจะเอากัน แต่สภาพแบบนี้ใครจะไปทำลงผมกระชับวงแขนกอดคนตัวเล็กกว่าเอาไว้แน่น ก่อนจะเอียงตัวเบี่ยงร่างเล็กให้เข้ามาในห้อง ใช้มือข้างที่ยังว่างอยู่ดึงประตูให้ปิดลงตามเดิมแบกน้ำหนักอันน้อยนิดของเธอตรงไปยังเตียงนอน เมื่อบังคับให้เธอนั่งลงบนเตียงได้สำเร็จ ผมจึงผละตัวเองออกมายืนมองใบหน้าของอีกฝ่าย สายตาปะทะเข้ากับดวงตาสีดำใสเปล่งประกายราวกับดวงตากวาง มันงดงามจนนึกเสียดายขึ้นมาทันทีเลยว่าไม่น่าต้องมาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส ๆ แบบนี้เลย“มีอะไรจะเล่าให้ฟังมั้ยครับ” เอ่ยถามคนตรงหน้าอย่างระมัดระวังคำพูดเพราะไม่รู้ว่ายามนี้เธอเปราะบางมากแค่ไหน กลัวพูดอะไรไปแล้วกระทบกระทั่งจิตใจเดี๋ยวจะร้องไห้ไปกันใหญ่“มีดิ เยอะแยะ ฮึก...” เสียงหวานเอ่ยตอบพร้อมเสียงสะอื้น มือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าออกลวก ๆกลิ่นแอลกอฮอล์ไม่ทราบชนิดลอยโชยออกมาจากตัวเธอจ
last updateLast Updated : 2026-07-11
Read more

ตอนที่ 1 คุณผมปิดหน้ากับคุณตาสวย /2

“พระคุณที่สาม งดงามแจ่มใส”“ค่าน้ำนมบ้านพ่องร้องงี้เหรอวะ” ถึงจะเป็นเสียงที่เหมือนจะบ่นพึมพำกับตัวเอง แต่มันกลับดังเข้ามาในโสตประสาทการรับฟังของผมอย่างชัดเจน“ไหนลองร้องให้ฟังหน่อย เพลงค่าน้ำนมร้องยังไง”ก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนเมาจะไปสุดที่ตรงไหน นี่นับว่ายังดีนะที่เธอคุยกับผมรู้เรื่อง ถึงจะดูพูดเยอะจนน่ารำคาญมากก็เถอะ“แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง” แล้วเธอก็ดันร้องออกมาจริง ๆ แถมยังแผดเสียงดังลั่นห้องผมอีกด้วย “โอ้ว่าแม่จ๋า ลูกคิดถึงค่าน้ำนม”“ก็ข้ามท่อนไปไกลเกิน”คนบ้าอะไรร้องท่อนแรกแล้วกระโดดข้ามไปร้องท่อนสุดท้ายของเพลงเลยวะ จะจ้อจี้ไปไหน ผมกลั้นขำเอาไว้จนปวดหน้า“รำคาญว่ะ”บ่นว่ารำคาญกันเสร็จก็คลายวงแขนที่โอบรอบเอวผมออก ก่อนจะเอนหลังลงไปนอนราบบนเตียง ผมขมวดคิ้วมองการกระทำอันไร้ซึ่งความสมเหตุสมผลของเธออย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก ปกติคนที่นัดเอากันไม่ค่อยมีใครเป็นแบบนี้เท่าไหร่ เธอเป็นคนแรกเลยที่ทำให้ผมรู้สึกแปลกใจว่าโลกใบนี้ยังมีคนไม่บ้าที่เหมือนคนบ้าอยู่ด้วยเหรอ“สบายใจยัง ไม่ร้องไห้แล้วนี่”“ร้อน ได้เปิดแอร์มั่งปะ” แทนที่จะตอบคำถามผม แต่เธอดันปัดตกประโยคคำถามของผมทิ้งอย่างไม่ใยดี แถมยังจุ
last updateLast Updated : 2026-07-16
Read more

ตอนที่ 2 คุณคนนั้นเมื่อคืนนี้

Tawan talks.“ตาหวาน”เสียงร้องเรียกด้วยความแตกตื่นลอยเข้ามาในหูพร้อมแรงเขย่าเบา ๆ ที่หัวไหล่ปลุกฉันให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล หัวคิ้วของตัวเองเคลื่อนตัวเข้าหากันเมื่อถูกอาการปวดหัวตรงเข้าเล่นงานฉับพลันหลังตื่นนอน“อา...” ครางออกมาพร้อมเปลือกตาที่เปิดขึ้นพอดวงตาปะทะกับแสงสว่างก็เป็นอันต้องปิดเปลือกตาลงตามเดิมเพราะแสงที่แยงตานั้นสว่างจ้ามากเกินไป แต่สิ่งที่ทำให้สมองเกิดอาการสับสนปนงงงวยจนจับจุดไม่ถูกก็คือห้องฉันแขวนแต่ผ้าม่านทึบแสง ดังนั้นมันจะมีแสงสว่างจ้าเล็ดลอดเข้ามาในห้องได้ยังไง“เป็นไงบ้าง” เสียงของท้องฟ้ายังดังวนเวียนอยู่ข้างกาย แต่เธอไม่ได้เขย่าร่างกายฉันอีกต่อไปแล้ว“ปวดหัวฉิบ” ยกมือข้างหนึ่งขึ้นกุมขมับของตัวเอง ออกแรงนวดคลึงให้อาการปวดนั้นทุเลาลง เปลือกตายังคงปิดรับความมืดมิดอยู่แบบนั้น จนกระทั่งพยายามพยุงร่างกายอันหนักอึ้งให้ลุกขึ้นนั่งได้สำเร็จ จึงพยายามเปิดเปลือกตามองหน้าท้องฟ้าอีกครั้ง พร้อมเอ่ยถามเพื่อนถึงสถานที่ที่ตนเองกำลังนั่งอยู่ในตอนนี้ “ที่ไหนวะ”“หอเราไง”โดยปกติแล้วคำตอบที่ท้องฟ้าบอกควรจะเป็น ‘ห้องเราไง’ แบบนี้มากกว่าหรือเปล่า ทำไมเธอถึงเลือกตอบว่า ‘หอ’ แทนที่จะเป
last updateLast Updated : 2026-08-15
Read more

ตอนที่ 2 คุณคนนั้นเมื่อคืนนี้ /2

ไม่อยากจินตนาการเลยว่าฉันทำแบบนั้นลงไป เออ... ก็ไม่ต้องจินตนาการหรอก เพราะนี่มันคือความจริง นี่มันความเป็นจริงโว้ย ไม่จำเป็นต้องหยิกผิวหนังหรือตบหน้าตัวเองก็รับรู้ได้อย่างเต็มอกว่านี่คือโลกของความเป็นจริง ฉันนัดเย็ดกับผู้ชายแปลกหน้าเพราะอยากลืมไอ้กีตาร์เนี่ยนะ คนอย่างฉันเนี่ยนะ?ไม่สิ นั่นไม่ใช่ฉัน นั่นมันฉันอีกคน ฉันที่อวตารขึ้นจากการดื่มแอลกอฮอล์จนมึนเมาต่างหากล่ะ ไม่ใช่ฉันในตอนนี้สักหน่อย“แม่ง...”ชีวิตโคตรบัดซบ เหี้ยที่โดนแฟนที่คบกันมานานถึงห้าปีบอกเลิกยังไม่พอ ยังมาเหี้ยที่ตัวเองทักผู้ชายไปเพื่อขอมีเพศสัมพันธ์ด้วยอีกต่างหาก ถ้าเรื่องนี้ถึงหูพ่อกับแม่ อย่าหวังว่าฉันจะได้เชิดหน้าชูคออยู่อย่างสงบสุขเหมือนตอนนี้เลย“เป็นอะไรวะ หน้ามึงโคตรซีดเลยอะ แฮงค์เหรอ งั้นเข้าห้องก่อนมั้ย มึงยืนไหวปะเนี่ย ให้กูพยุงมั้ย”“…” ส่ายหน้าปฏิเสธความช่วยเหลือจากเพื่อน ก่อนจะรวบรวมแรงทั้งหมดที่มียืดตัวยืนขึ้นเต็มความสูงร่างกายเซไปทางขวาเล็กน้อย แต่ฉันก็ยังอุตส่าห์ก้าวขาเดินเฉียดร่างท้องฟ้าเข้าไปในห้องของตัวเองอย่างหยิ่งทะนงได้อีกต่างหาก ถ้าเป็นคนปกติป่านนี้อาจจะอ้วกพุ่งเนื่องจากอาการแฮงค์เหล้าไปแล้วก็ไ
last updateLast Updated : 2026-08-15
Read more

ตอนที่ 2 คุณคนนั้นเมื่อคืนนี้ /3

เหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงในคราวเดียว ร่างกายชาจนไร้เรี่ยวแรงจะยืนล้มฟุบลงบนพื้นต่อหน้าต่อตาท้องฟ้า น้ำตาที่ควรจะไหลออกมากลับเหือดแห้งหายไป เพราะมันเจ็บปวดร้าวลึกจนข้างในไม่สามารถบีบบังคับร่างกายให้ตอบสนองต่อความเสียใจได้อีกแล้วเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่มันเวรกรรมอะไร ทำไมชีวิตฉันเป็นแบบนี้ท้องฟ้ากับสายรุ้งเป็นเพื่อนสนิทของฉันมาตั้งแต่สมัยยังเรียนประถมศึกษา เป็นเพื่อนสนิทที่รับรู้ความเป็นไปของฉันกับกีตาร์ทุกอย่าง ทุกครั้งที่ฉันทะเลาะกับกีตาร์หรือมีเรื่องไม่สบายใจก็จะมาปรึกษาเพื่อนตลอด ฉันบอกเพื่อนทุกอย่าง ฉันไว้ใจเพื่อนมากมากจนไม่คิดว่าเพื่อนที่ฉันไว้ใจจะหักหลังฉันได้ลงคอ“มึง...พูดว่าไงนะ” เสียงแผ่วลงในตอนท้ายของประโยคคล้ายคนพูดไม่ออก“กูขอโทษ กูขอโทษจริง ๆ หวาน กูผิดเอง กูเหี้ยเอง กูไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้” น้ำเสียงสั่นเครือของท้องฟ้าช่างจี้จุดเจ็บในใจฉันเหลือเกิน“ตั้งแต่เมื่อไหร่”“...”“ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มึงกับไอตาร์ร่วมกันสวมเขาให้กู ตั้งแต่เมื่อไหร่ฟ้า”“ตาหวาน กูขอโทษ”“กูถามว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ตอบ” กัดฟันเค้นเสียงถามโดยที่ไม่ได้เงยหน้ามองเพื่อนสนิทของตัวเองเลยสักนิดก
last updateLast Updated : 2026-08-15
Read more

ตอนที่ 3 แหล่งกบดานความเสียใจ

สูดลมเข้าปอดเพื่อระงับอารมณ์ของตัวเองไว้ ใจจริงก็อยากสวนกลับไปว่ากวนตีนอยู่เหมือนกัน แต่คนตรงหน้ากลับตกอยู่ในสถานการณ์ที่เรียกว่าเข้าขั้นโคม่า ผมเลยไม่กล้าสวนกลับให้เธอเจ็บช้ำใจมากกว่าเดิม จมูกและดวงตาของเจ้าตัวแดงก่ำ เป็นเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก เมื่อคืนก็นั่งร้องห่มร้องไห้ระบายเรื่องเลิกกับแฟนให้ผมฟังทั้งคืน มาตอนนี้ก็ยังจะร้องไห้อีก ไม่รู้ว่าชีวิตของเธอมีเรื่องอะไรให้ทุกข์ใจนักหนา“มานี่เถอะคุณ อย่ากระโดดลงไปเลย ผมไม่รู้ว่าชีวิตคุณมันทุกข์อะไรขนาดนั้นนะ แต่ผมเชื่อว่าน่าจะยังมีอีกหลายคนที่ยังอยากให้คุณมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขนะ” แบมือออกไปตรงหน้าเพื่อหวังว่าเธอจะผละมือออกจากราวกั้นชั้นดาดฟ้ามาจับมือผมแทนดวงตากลมสวยหลุบมองฝ่ามือผม ก่อนจะส่ายหน้าเป็นพัลวัน “ไม่กล้ากระโดดอยู่ดี กลัวความสูง”เออ... ให้มันได้อย่างนี้เถอะ กลัวความสูงแต่ดันไปยืนเกาะราวกั้นซะไม่มีช่องว่างให้อากาศได้ลอดผ่านเลยเนี่ยนะ“งั้นก็รีบเดินออกมา”“จะเดินได้ไง ขาแข็ง”น้ำเสียงสั่นเครือน่าสงสารบวกกับหยาดน้ำใส ๆ ที่หลั่งไหลออกจากดวงตาคู่สวยไม่หยุดหย่อน ไหนจะยังมีอาการกลัวความสูงจนก้าวเท้าไม่ออกอีก ทำให้ผมอดที่จะ
last updateLast Updated : 2026-08-15
Read more

ตอนที่ 3 แหล่งกบดานความเสียใจ /2

Rrr!เสียงริงโทนจากโทรศัพท์มือถือดังกรอกหูผมมาพักใหญ่แล้ว แต่คนเป็นเจ้าของกลับเอาแต่นั่งกอดเข่าเหม่อมองนอกหน้าต่างบานกระจก ไม่ยอมรับสายเบอร์ที่โทรเข้ามาสักที ทั้งที่โทรศัพท์ของเธออยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือเท่านั้น ถ้านับเสียงที่ดังรอบนี้ก็น่าจะเป็นรอบที่สิบแล้วที่มีคนโทรเข้ามา“ไม่รับสายหน่อยเหรอ”สาบานเลยว่าถ้าเธอยังยืนกรานไม่ยอมรับสายสักที ผมจะเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอมากดรับสายเองให้มันจบเรื่องไปซะเลย“เพื่อนโทรมาอะ” คำตอบของเธอยิ่งทำให้ผมงงเข้าไปใหญ่ ยิ่งเพื่อนโทรมาหาก็ยิ่งต้องกดรับสายสิ ไม่งั้นเพื่อนก็เป็นห่วงแย่เลย “เพื่อนสนิทที่สวมเขาให้”“…” แต่ประโยคถัดมาของคนตัวเล็กทำเอาผมใบ้กินไปชั่วขณะ“จำเรื่องเมื่อคืนได้แล้วนะ ทั้งเรื่องมาที่ห้องนี้ เรื่องจูบ แล้วก็ที่บ่นว่าทำไมแฟนถึงบอกเลิกก็รู้เหตุผลแล้วด้วย” ใบหน้าสวยเบนทิศทางมามองหน้าผม ก่อนที่หยดน้ำตาจะไหลลงอาบแก้มเนียนอีกครั้ง “ก็เพราะแฟนเก่ามันชอบเพื่อนสนิทเรา มันก็เลยบอกเลิกเราอะ”“…”“เจ็บเนอะ ฮึก…”ตัดพ้อจบเธอก็ก้มลงแนบหน้ากับเข่าที่ชันขึ้น จากนั้นก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนเสียงแห่งความเสียใจนั้นดังระงมไปทั่วห้องผม รู้สึกทรมานเป็น
last updateLast Updated : 2026-08-15
Read more

ตอนที่ 3 แหล่งกบดานความเสียใจ /3

“หวาน...” กีตาร์วางกระเป๋าในมือลงบนพื้น ทำท่าจะเดินเข้ามาหาฉัน แต่พอมันมองเลยไปทางด้านหลัง ขาที่เตรียมก้าวเดินก็ชะงักอยู่กับที่ “นั่นใครเหรอ”ถามทำไมวะ ถามเหมือนหวงแหนที่ฉันอยู่กับผู้ชายคนอื่น ถามเหมือนอยากรู้ที่มาที่ไปของผู้ชายที่ฉันอยู่ด้วย แล้วมันถือสิทธิ์อะไรมาถาม เป็นแฟนกันก็ไม่ใช่ อยู่ในสถานะอะไรยังไม่รู้เลย“ตาหวาน...” บุคคลที่สี่โผล่เข้ามาในสถานการณ์ตึงเครียดแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ท้องฟ้าถือกล่องกระดาษที่บรรจุของเยอะแยะอยู่ในมือ สงสัยคงเก็บของออกไปหมดแล้ว นี่คงเป็นของชุดสุดท้าย “หายไปไหนมา กูโทรหามึงตั้งหลายสาย ทำไมไม่รับโทรศัพท์กูเลย กูเป็นห่วงมึงนะ”ให้ตาย... ปากพูดว่าเป็นห่วง แต่กลับโทรเรียกแฟนตัวเองให้มาช่วยขนของย้ายออกจากห้องหลังจากที่สารภาพว่าร่วมกันสวมเขาให้ฉันมาตั้งนานแล้วเนี่ยเหรอ ต้องเป็นห่วงกันเบอร์ไหนวะ“จะย้ายออกเหรอ” บังคับให้น้ำเสียงเป็นปกติไม่ได้เลย มันสั่นเครือตั้งแต่ตอนคุยกับซุนที่ชั้นดาดฟ้าแล้ว“อื้อ...” ตอบแบบไม่ลังเลสักนิดเลยนะท้องฟ้า“เดินทาง อึก...” นอกจากจะบังคับน้ำเสียงไม่ได้ ฉันยังบังคับก้อนสะอื้นที่ยังไม่หายดีไม่ได้อีกด้วย รู้สึกแย่ชะมัด ไม่อยากพูดทั้งที
last updateLast Updated : 2026-08-15
Read more

ตอนที่ 4 มินต์ช็อกไม่ใช่เซฟโซน

Tawan talks.รู้ดีว่าตัวเองอ่อนแอแค่ไหนยามที่ซุนลูบฝ่ามือลงบนแผ่นหลัง ทั้งที่พยายามบอกตัวเองแล้วแท้ ๆ ว่าอย่าร้องไห้ให้พวกคนพรรค์นั้น แต่พออยู่ในสถานการณ์ที่ต้องเผชิญหน้ากันจริง ๆ ฉันกลับบังคับน้ำตาตัวเองไม่ได้เลย มันไหลออกมาเองโดยอัตโนมัติ แล้วใครมันจะไปทนเข้มแข็งไหว ในเมื่ออีกคนเป็นแฟนเก่าที่เพิ่งจะเลิกกันยังไม่ถึง 24 ชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ กับอีกคนที่เป็นเพื่อนสนิทซึ่งรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนประถมศึกษาใครทนไหวก็แข็งแกร่งเกินมนุษย์มนาแล้ว“เขาไปแล้วครับ” เสียงซุนเอ่ยขึ้น“…”ฉันรีบผละตัวเองออกจากอ้อมอกของซุน กะพริบตาถี่เพื่อไล่หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจให้หายไป พลางแหงนหน้าขึ้นมองคนตัวสูง“ไม่ร้องแล้วนะ ร้องไห้แบบนี้ไม่สวยเลย” ฝ่ามืออบอุ่นแนบลงบนแก้มฉัน ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาออกให้อย่างเบามือ “เธอไม่ควรต้องมาเสียน้ำตาให้กับคนแบบนั้นนะครับ เก็บน้ำตาเอาไว้ให้คนที่ควรเสียน้ำตาให้เถอะนะ”“ซุน... บอกมาเถอะว่าอยากได้อะไร”ทั้งที่เพิ่งจะรู้จักกันแท้ ๆ แต่ซุนใจดีกับฉันเกินไปแล้วหรือเปล่า ไม่อยากมีความคิดทำนองนี้หรอกนะ แต่คนเราทำดีโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนได้ด้วยเหรอ“อยากให้เธอเข้มแข็งขึ้นครับ”“แค
last updateLast Updated : 2026-08-15
Read more
PREV
123456
...
15
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status