All Chapters of Sun sets to rise | สภาวะรักต้องเยียวยา: Chapter 51 - Chapter 60

กลืนน้ำลายลงคอทั้งที่ไม่ได้รู้สึกหิวหรือกระหาย ที่กลืนเพราะไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบที่ดูหมางเมินกันถึงขนาดนี้ ฉันยกแก้วเบียร์ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ก่อนจะเทน้ำแข็งก้อนเล็กในแก้วลงถังขยะ หยิบเบียร์มาเติมใส่แก้วเพิ่มโดยไม่ใส่น้ำแข็ง จากนั้นก็ยกแก้วดื่มรวดเดียวหมดอีกครั้ง นี่เป็นครั้งแรกเลยที่รู้สึกเกลียดความคอแข็งของตัวเอง ทำไมกินเท่าไหร่ก็ไม่เมาสักทีนะ“ค่อย ๆ กินครับ ระวังเมา” เสียงทุ้มแสดงความห่วงใยแต่ฉันต้องการมันเหรอ ไม่เลย ไม่ได้ต้องการความห่วงใยจากซุนเลยสักนิด ใส่ใจกันทำไมนักหนาวะ“แกให้เพื่อนแกพากลับแล้วกันนะ เราคงพาแกกลับไม่ไหวหรอก” พูดทั้งที่ตายังจ้องแก้วเบียร์ในมือ“เดี๋ยวพวกมันก็เมา”“เดี๋ยวเราก็เมาเหมือนกัน”“งั้นก็อย่ากินให้เมาสิครับ”หันขวับไปจ้องหน้าหล่อของเขาทันที ซุนในตอนนี้ตาปรือมาก แก้มก็มีสีแดงระเรื่อของเลือดลมที่สูบฉีดหนักจากการไหลเวียนของแอลกอฮอล์ในร่างกาย อยากโมโหใส่เขา อยากพูดไม่ดีใส่ อยากระบายอารมณ์ แต่คิดว่าถ้าทำไปเจ้าตัวก็คงไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรอยู่ดี เลยเลือกที่จะไม่ทำดีกว่า“ขอตัวก่อนนะ” ฉันวางแก้วเบียร์ลงโต๊ะ ก่อนจะรีบก้าวเท้าเดินต

ฝ่ามือแกร่งผละออกจากต้นแขนนุ่มนิ่มของแฟนสาวด้วยความอ่อนแรง ก่อนที่เขาจะโดนคนเป็นแฟนผลักจนหงายหลังลงกองที่พื้น พี่แก้มพยุงตัวเองขึ้น เดินเข้าไปช่วยเหลือวินที่นั่งหอบอยู่บนพื้น บนใบหน้าวินมีรอยฟกช้ำดำเขียวและรอยเลือดซิบกระจายอยู่เต็มหน้า เธอค่อย ๆ จับวินให้ลุกขึ้น ช่วยพยุงเดินออกจากห้องรับแขกของบ้าน ก่อนไปยังไม่วายตวัดสายตาตำหนิกลับมามองแฟนหนุ่มอีกด้วยซุนน้ำตาคลอกับภาพที่เห็น ช่างเป็นภาพบาดตาบาดใจเขาเหลือเกิน แทนที่วันนี้จะเป็นวันที่อุดมไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะ แต่กลับกลายเป็นวันแย่ ๆ วันหนึ่งในชีวิตของซุนวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของกาย กายจึงนัดเพื่อนสนิททั้งสามคนมาที่บ้านเพื่อจะฉลองวันเกิดกัน ทว่าเขากลับสร้างปัญหาโดยการทำให้เกิดเหตุวุ่นวายขึ้นแบบนี้ แต่เขาผิดเหรอที่หวงแฟนตัวเอง เขาผิดเหรอที่โมโหตอนเห็นภาพแฟนตัวเองกำลังกอดกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขา ทำไมพี่แก้มถึงได้ใช้สายตาตำหนิเขาอย่างนั้น หรือว่าแท้จริงแล้วเธอเองก็มีใจให้กับวิน เขากำลังจะตกกระป๋องแล้วใช่ไหมซุนกัดฟันกรอด ทุบกำปั้นลงพื้นด้วยความคับแค้นใจ น้ำตาไหลออกจากดวงตาแข็งกร้าวแสนเย่อหยิ่ง เขารวบรวมแรงลุกขึ้นจากพื้น เดินออ

ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ซุนก็โน้มใบหน้าเข้ามาประกบริมฝีปากลงบนอวัยวะเดียวกันแล้ว ฝ่ามือข้างหนึ่งของเขาเคลื่อนมาจับท้ายทอยฉันเอาไว้แน่น บังคับให้ฉันเชิดหน้ารับจูบจากเขา ริมฝีปากนุ่มหยุ่นเริ่มบดเบียดรุนแรงขึ้นจนฉันเผลอขมวดคิ้ว จูบอันดูดดื่มนี้จะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่ไม่มีใครทราบ แต่จูบในครั้งนี้แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะฉันรู้สึกได้ว่ามันอ่อนโยนเกินกว่าจะเป็นจูบด้วยเสน่หาของชายหญิงอย่างที่ควรจะเป็นฉันยกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นวางทาบบนอกซุน อุณหภูมิร้อนผ่าวจากตัวเขาแทรกซึมเข้ามาผ่านผิวเนื้อบริเวณฝ่ามือ ก้อนเนื้อในอกแกร่งกำลังเต้นตุบตับด้วยความรัวเร็ว ไม่รู้ว่าคิดเข้าข้างตัวเองเกินไปไหม แต่เหมือนหัวใจของซุนจะเต้นเร็วกว่าปกติหรือเปล่านะเป็นเวลากว่าหนึ่งนาทีก่อนซุนจะผละออกไป ฉันหอบหายใจเอาออกซิเจนเข้าปอด ดวงตาของตัวเองสะท้อนภาพซุนที่ขยับตัวกลับไปนอนตะแคงจ้องหน้าฉันแน่นิ่ง ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากเขา ไม่รู้ด้วยว่าจูบในครั้งนี้มีความหมายว่ายังไง หรือเป็นการขอกำลังใจจากฉันในวิธีของเขาเหรอ“นอนเถอะครับ” ดวงตาเศร้าสร้อยคู่นั้นถูกเปลือกตาปิดทับไปหลังจากเอ่ยบอก“ฝันดีนะซุน”“ฝันดีครับ”ขอให้สถานะ

ฉันใช้ช้อนเขี่ยเม็ดข้าวในจานไปมาอย่างเบื่อหน่าย ผัดผักรวมมิตรกับไข่พะโล้เป็นเมนูที่ไม่ควรนำมากินร่วมกันอย่างยิ่ง แต่ร้านข้าวก็ไม่มีเมนูอะไรน่าสนใจให้สั่งแล้ว ฉันจึงเลือกสองเมนูนี้มาเป็นอาหารกลางวันให้ตัวเอง แต่ความน่าเบื่อของกับข้าวยังเทียบไม่ติดกับความน่าเบื่อของเพื่อนสนิทอย่างสายรุ้งที่ในจานข้าวของมันยังไม่ถูกคนตัวเล็กด้านข้างตักขึ้นไปชิมเลยสักคำ เพราะเจ้าตัวมัวแต่กดอะไรยิก ๆ ในโทรศัพท์อยู่แบบนี้มาสักสิบห้านาทีได้แล้ว“แดกข้าวบ้าง” ฉันเปรยขึ้น“แป๊บนึงดิ คุยกับพี่ซุนอยู่” นี่สินะตัวการที่ทำให้เพื่อนของฉันเมินข้าวกลางวัน“มึงคุยมาจะยี่สิบนาทีแล้ว แดกข้าวบ้างเถอะ”“เออ กูมีเรื่องสงสัยอย่างนึง เมื่อเช้ามึงไปไหนกับพี่ซุนมาเหรอ”มือที่กำลังถือช้อนชะงักกึกเมื่อถูกยิงคำถามโดยไม่ทันได้เตรียมคำตอบล่วงหน้า เมื่อเช้าซุนเห็นว่าสายรุ้งมาหาฉันก็เลยขอตัวออกไปเรียนก่อน เพราะอยากให้เราสองคนอยู่กันลำพังตามประสาเพื่อน หากมีเขาอยู่ด้วยสายรุ้งอาจจะเกร็งเอาได้ ในระหว่างที่กำลังอาบน้ำสมองก็คิดหาคำตอบเอาไว้ เผื่อจะถูกสายรุ้งถามคำถามเกี่ยวกับซุนเพิ่มอีก ซึ่งพออาบน้ำเสร็จก็ถูกสายรุ้งถามย้ำอีกว่าไปรู้จักกับซุ

“...” ผมละสายตาจากใบหน้าของสายหมอกมามองช้อนกินข้าวที่ยังถือค้างไว้ สมองเหมือนถูกชัตดาวน์กับคำถามที่สายหมอกยิงมา ต้องตอบว่ายังไงวะ ทำไมสมองถึงคิดคำตอบไม่ออกเลย“เงียบทำไมอะ มึงลังเลอะไรจารย์”“ลังเลอะไร ไม่ได้ลังเล”หรืออาจจะลังเลจริง ๆ โอ้ย... ไม่รู้แล้วโว้ย ขี้เกียจคิด“งั้นก็ตอบมาดิ ถ้าเกิดกูจีบตาหวานแล้วมึงจะกีดกันกูมั้ย กูก็ไม่ได้เหี้ยใช่มั้ยล่ะ งั้นมึงก็ปล่อยให้กูจีบหวานได้ใช่มั้ย”“มึงจะจีบก็จีบดิ กูโอเค” ปั้นหน้ายิ้มให้สายหมอก ทว่าภายในใจกลับรู้สึกสับสนปนกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก“ได้ งั้นกูจะเริ่มจีบตาหวานตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปเลย” น้ำเสียงเด็ดขาดของสายหมอกไม่มีทีท่าว่าจะล้อเล่นเลย มันคิดจะจีบตาหวานจริงเหรอวะ ไอ้เด็กแก่แดดที่วัน ๆ เอาแต่เล่นเกมแบบมันเนี่ยนะ “งั้นเย็นนี้เดี๋ยวกูชวนตาหวานไปดูหนังด้วย ส่วนมึงก็ไปกับน้องสายรุ้งของมึงละกัน กูจะไปกับว่าที่หวานใจในอนาคตของกูเอง”“ว่าที่หวานใจอะไร ไร้สาระ”ตาหวานยังไม่ทันตอบตกลงเลยว่าจะรับรักมันไหม จะมาหวานจงหวานใจอะไรแถวนี้ น่ารำคาญฉิบหาย“อย่าหึง”“ไม่ได้หึง”“อย่าหวง”“กูไม่ได้หวงไอสัส”หึงหวงคืออะไร ไม่เคยรับรู้ถึงความรู้สึ