All Chapters of Sun sets to rise | สภาวะรักต้องเยียวยา: Chapter 21 - Chapter 30

Tawan talks.“แค่ก ๆ ๆ” เสียงกระแอมไอจากสายหมอกทำให้ทั้งฉันและซุนคล้ายกับถูกไฟช็อต ฝ่ามืออบอุ่นที่กำลังลูบศีรษะปลอบโยนกันอยู่ผละออกทันควัน “ไหนบอกไม่ใช่เมียไงจารย์”“เปล่านะ เรากับซุนเป็นเพื่อนกัน” ฉันรีบแก้ต่างทันทีเมื่อถูกแซว ไล่สายตาลงมองตำแหน่งมือของตัวเองที่ยังโดนมือแกร่งจับอยู่ ก่อนจะใช้อีกมือกระตุกชายเสื้อกีฬาของเขาสองสามทีเพื่อส่งสัญญาณให้ปล่อยมือกันได้แล้ว เนื่องจากมีสายตาจากเพื่อนเขาทั้ง 6 คนกำลังจับจ้องอยู่ตำแหน่งเดียวกับที่ฉันมอง “ซุน...”“…” ซุนรีบปล่อยมือฉันทันทีที่รู้สึกตัว เขาเบือนหน้าหนีไปอีกทาง กระแอมไอสองครั้ง จากนั้นก็หันกลับมาเผชิญหน้ากันใหม่ เขาชี้นิ้วไปหาสายหมอก “นี่สายหมอก เธอคงรู้จักอยู่แล้วใช่มั้ยครับ”“อื้อ”แหงสิ จะไม่รู้จักได้ไง ก็สายหมอกเป็นเพื่อนร่วมคณะสถาปัตย์นี่ คงไม่ต้องสาธยายความหน้าตาดีของเขาให้โลกรู้ เพราะในคณะสายหมอกได้ฉายาว่าเป็นคิวท์บอยสถาปัตย์ตัวพ่อ เนื่องจากหน้าตาที่ดูน่ารักและมีนิสัยนิ่งแต่กวน เลยทำให้คนรอบข้างตกหลุมรักเขาจนมีคนตามไปฟอลไอจีเป็นหมื่นเลย“ส่วนนี่ไอแจ้ เพื่อนสนิทพี่”ซุนเบนทิศทางของนิ้วชี้ไปที่ผู้ชายเจ้าของทรงผมอันเดอร์คัต สวมใส

Zoon talks.“มันไหวแน่นะมึง” อ้ายเอนตัวมากระซิบถามข้างหู ในขณะที่มือกำลังถือแก้วเบียร์จรดลงตรงริมฝีปากตนเอง ดวงตาเย่อหยิ่งหรี่มองตาหวานที่นั่งอยู่ข้างสายหมอก“ไม่รู้เหมือนกัน” ส่ายหน้าเป็นคำตอบ ในขณะที่สายตาผมก็จับจ้องตาหวานที่กำลังนั่งหัวเราะคิกคักอยู่ข้างสายหมอกด้วยตาหวานเข้ากับกลุ่มเพื่อนผมได้ดีทีเดียว ยกเว้นไอ้คนที่นั่งข้างผมคนนี้ไว้คนหนึ่ง อ้ายมันตั้งแง่กับตาหวานมาตั้งแต่เจอกันครั้งแรกแล้ว มันบอกว่าไม่ชอบเธอเพราะเธอตัวเล็กอ้อนแอ้น ดูไม่มีเรี่ยวมีแรง เอาดี ๆ ผมว่ามันอิจฉาแหละหลังจากพากันแวะซื้อกับแกล้มที่ร้านค้า พวกเพื่อน ๆ ก็ตรงมาที่ห้องผมเลย ตาหวานก็เช่นเดียวกัน ตอนนี้ทุกคนกำลังนั่งล้อมวงกินเบียร์กันที่โซนโซฟาในห้องผม โดยที่ผมนั่งอยู่ตรงข้ามกับตาหวาน เนื่องจากเธอขอไปนั่งข้างสายหมอกเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนกัน และกลัวว่าจะโดนอ้ายเขม่นอีกถ้านั่งข้างผมเรานั่งกินเบียร์กันมาได้แค่ 10 นาที แต่ตาหวานยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มไปแล้วถึง 6 แก้ว เธอไม่เว้นระยะการดื่มเลยด้วยซ้ำ เพื่อนผมต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ยังมีคำเตือนจากสายหมอกอีกว่าให้เธอเพลาการดื่มลงบ้าง ดื่มรวดเดียวแบบนี้เรื่อย ๆ จะเมาไ

“ผู้ชายดีขนาดนั้นคงมีแค่ในนิยายแล้วแหละพี่ว่า” เจลส่ายหน้า มือคว้าเอาแก้วเบียร์ยกขึ้นกรอกปากตนเองอีกครั้ง“นั่นสิ ผู้ชายที่เป็นแบบนี้คงมีแค่ในนิยายจริง ๆ นั่นแหละ”น้ำเสียงเชิงตัดพ้อของคนตัวเล็กที่เอ่ยออกมาทำให้เพื่อนในกลุ่มต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ผมถอนหายใจยาว ยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มอย่างช่วยไม่ได้ ตาหวานคงต้องใช้เวลาในการรักษาเยียวยาแผลใจของตัวเองสักพักหนึ่งแหละ“โห... ไปไม่เป็นเลยครับ ฮ่า ๆ” เจลรีบแค่นเสียงหัวเราะกลบเกลื่อนความอึดอัดของบรรยากาศ“เราขอไปรับลมข้างนอกแป๊บนึงนะ เดี๋ยวมา” คนตัวเล็กคว้าแก้วเบียร์ของตัวเองลุกขึ้นจากที่นั่ง สาวเท้าเดินตรงไปที่ระเบียง ขลุกตัวเองอยู่ข้างนอกคนเดียว“คือยังไงวะมึง” ไอ้แจ้ขมวดคิ้วถาม เบนสายตาไปมองตาหวานที่ยืนเหม่อมองท้องฟ้าอยู่นอกระเบียงคนเดียว ก่อนจะหันกลับมา “ทำไมน้องซึมเป็นส้วมแบบนั้นวะ”“จากประสบการณ์ชีวิตทั้ง 19 ปีที่กูสะสมมา ขอเดาว่าเพิ่งอกหักมาชัวร์” ไอ้เนมออกความคิดเห็น“ใครมันกล้าหักอกลูกกู กูจะไปต่อยมันให้ฟันร่วงเลยไอเหี้ยเอ้ย” อ้ายเริ่มเป็นเดือดเป็นร้อนขึ้นมาบ้าง“เขาเลิกกับแฟนปะจารย์ ปกติกูเคยเห็นแฟนเขาชอบมารับที่ตึกคณะบ่อย ๆ นะ แต่

Zoon talks.หายนะของการดื่มแอลกอฮอล์จนมึนเมาก็คือสติสัมปชัญญะที่ถูกพรากไปจนไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเมาอยู่อย่างเช่นตอนนี้ที่ตาหวานกำลังนั่งตาเยิ้มจ้องหน้าผมโดยไม่เอ่ยปากว่าจ้องทำไมหรือต้องการอะไรออกมา เธอเอาแต่กะพริบตามองหน้าผมแบบนี้มาเกือบ 30 นาทีได้แล้ว พอผมจะลุกไปเข้าห้องน้ำก็โดนเจ้าตัวรั้งแขนเอาไว้อีก ถ้ากระเพาะปัสสาวะอักเสบขึ้นมาก็ไม่ต้องสืบหาต้นตอเลยว่าเป็นเพราะอะไร“จะจ้องอีกนานมั้ยครับ” เอ่ยถามคนตัวเล็กที่เอาแต่นั่งจ้องหน้ากันไม่เลิก“หล่อจัง”“ฮะ?”ไม่ค่อยเข้าใจความหมายที่เธอจะสื่อมากนัก แต่ผมจะถือว่านั่นเป็นคำชมจากปากตาหวานก็แล้วกัน“อ่อนแออะ” เสียงหวานพึมพำยามที่เคลื่อนสายตามองเพื่อนทั้ง 6 คนของผมที่นอนสิ้นสภาพอยู่บนพื้น อนาถกันฉิบหาย เจอฤทธิ์ยาดองบ้านหวงตี้เข้าไปถึงกับนอนตายกันเกลื่อนเลย “คิก... โคตรอ่อนเลยอะ”ก็ไม่อยากจะพูดหรอกว่าไอ้พวกนั้นอ่อนแออย่างที่เธอว่าจริง เพราะเล่นเมาหลับคาวงไปเป็นแถบ แต่ที่สงสัยก็คือตาหวานจะแข็งแกร่งเกินไปไหม เธอดื่มเบียร์หลายแก้วแล้วแต่ก็ยังมีสติตอบโต้อยู่ได้ตั้งนาน จนกระทั่งมาดื่มยาดองของหวงตี้ก็ยังไม่หลับไปง่าย ๆ ทั้งที่เธอเองฟาดคนเดียวไปตั้งครึ

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์กลับเข้าสู่สภาวะปกติดีแล้วก็สาวเท้าเดินต่อ จนกระทั่งพาตัวเองขึ้นมานอนบนเตียงได้สำเร็จ คนตัวเล็กด้านข้างก็ยังนอนตาแป๋วมองเพดานห้องโดยไม่ทีท่าจะง่วงเลยสักนิด ในหัวสมองของเธอคงมีเรื่องมากมายให้ครุ่นคิดอยู่เต็มไปหมด งั้นผมชวนเธอคุยให้ลืมเรื่องเศร้าสักหน่อยดีกว่า“พี่มีความลับอยู่เรื่องนึง เรื่องนี้มีแค่พี่กับเพื่อนแล้วก็ครอบครัวที่รู้ แต่พี่จะเล่าให้เธอฟังด้วย”มันได้ผลชะงัดเมื่อดวงตากลมโตเบนทิศจากเพดานห้องมาจ้องหน้าผมแทน “เรื่องอะไร”“สัญญาก่อนว่าจะไม่ล้อ”“เค ไม่ล้อ”ผมสามารถเชื่อใจคนเมาได้จริงเหรอวะ ไม่มั่นใจเอาซะเลย“จริง ๆ แล้วชื่อเล่นพี่ไม่ได้ชื่อซุนแค่อย่างเดียวนะ”“...”“แม่ตั้งชื่อเล่นให้พี่ว่าซุนหงอคง เพราะแม่นับถือเทพองค์นี้มาก”“...”“แต่พ่อพี่บอกว่าชื่อซุนหงอคงยาวเกินไป เลยตัดคำว่าหงอคงออก เหลือแค่คำว่าซุนแทน”รู้สึกเกร็งขึ้นมาทันทีที่คนตัวเล็กไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ตอบโต้กลับมาให้กับความลับของผมที่เล่าให้เธอฟังเลย ไม่มีแม้แต่เสียงหัวเราะเหมือนตอนที่เล่าความลับนี้ให้กลุ่มเพื่อนทั้ง 6 คนของผมฟัง มีแต่ความนิ่งเฉย และใบหน้าไร้อารมณ์ที่มองแล้วรู้สึกเสียวสันหลังวา