All Chapters of Sun sets to rise | สภาวะรักต้องเยียวยา: Chapter 31 - Chapter 40

เช้าวันใหม่Aaa!“เสียงนาฬิกาปลุกใครวะไอสัส ลุกขึ้นมาปิดดิ๊”เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นหลังจากเสียงแจ้งเตือนนาฬิกาปลุกดังได้ไม่ถึงนาที และแน่นอนว่าคนขี้รำคาญอย่างเจลจะทนได้ยังไงในเมื่อมีเสียงดังรบกวนการนอนของมันอยู่แบบนี้ มันถึงได้โพล่งขึ้นมาทั้งที่เปลือกตายังปิดสนิทอยู่เลยผมตื่นตั้งแต่เช้ามืดของวันแล้วไม่ได้หลับอีก เพราะเมื่อคืนหลังจากอยู่ปลอบใจจนตาหวานผล็อยหลับไป ผมก็ฝันร้ายถึงเรื่องที่ไอ้กายตายอีกแล้ว วันนี้เป็นวันที่สิบแล้วที่ผมไม่ได้ไปเยี่ยมไอ้กายที่สุสาน เพราะชีวิตประจำวันยุ่งเหยิงไปหมด กะจะหาเวลาว่างไปสักหน่อย ทบทวนเวลาของตนเองแล้วถึงได้ข้อสรุปว่าวันนี้ตอนเย็นผมควรไปหาไอ้กายหน่อยดีกว่า“ถ้ายังไม่ปิด กูจะลุกไปต่อยปากแม่ง” ไอ้เจลเริ่มขึ้นเสียงเมื่อเห็นว่าเสียงนาฬิกาปลุกยังดังต่อเนื่องอยู่เรื่อย ๆผมไล่สายตามองหาต้นตอของเสียงนาฬิกาปลุก ก่อนจะพบว่ามันดังอยู่ในกางเกงของตาหวาน ซึ่งตอนนี้เธอไม่มีทีท่าจะตื่นขึ้นมาปิดนาฬิกาปลุกของตัวเองเลยสักนิด เรียกว่าถ้ามีแจ้งเตือนภัยแผ่นดินไหวในยามนี้ ตาหวานคงหาทางหนีทีไล่ไม่ทันแน่ ไม่รู้ว่าเจ้าตัวหลับหรือตาย“เธอครับ” เอื้อมมือไปเขย่าตัวของตาหวานเบา

Zoon talks.กวาดสายตามองสภาพเพื่อนแต่ละคนแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ จนเวลาล่วงเข้า 9 โมงกว่าแล้ว ไอ้เพื่อนตัวดีทั้ง 6 คนของผมก็ยังไม่มีทีท่าจะตื่นขึ้นมาสักที ถ้าผมเป็นพ่อแม่ของไอ้พวกนี้คงปวดใจน่าดู แดกเบียร์จนเมาแล้วก็ไม่มีปัญญาเข็ญตัวเองไปเรียน สภาพนะผมเดินไปหยิบกระดาษเปล่าจากลิ้นชักโต๊ะเขียนหนังสือออกมาหนึ่งแผ่น เขียนข้อความด้วยปากกาเมจิกสีแดงเด่นชัดกำกับไว้ด้วยว่า ‘ไอ้เวรตัวไหนหนีกลับห้องก่อนที่กูจะกลับจากเรียนเสร็จ กูจะตามไปคิดบัญชีถึงหอ’ จากนั้นก็นำไปแปะติดไว้ที่ประตูห้องเป็นคำเตือน ก่อนจะกดล็อกลูกบิดแล้วดันประตูปิดเมื่อตัวเองออกจากห้องได้แล้ว จากนั้นก็หมุนตัวเดินตรงไปหาตาหวานที่ห้องของเธอ ไม่รู้ว่าป่านนี้คนตัวเล็กแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วหรือยังประตูห้องที่ปิดสนิทไร้ซึ่งเสียงจากภายในทำให้ผมต้องขมวดคิ้วมุ่น ยกกำปั้นขึ้นเคาะบานประตูสองครั้งติด เสียงปลดล็อกลูกบิดดังขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน พร้อมด้วยภาพของคนตัวเล็กที่ค่อย ๆ เปิดประตูออกให้ปรากฏขึ้นตรงหน้า แต่สิ่งที่ทำให้แปลกใจจนชะงักก็คือทำไมตาหวานต้องยืนก้มหน้าก้มตาไม่พูดจาทักทายกันแบบนี้ด้วย“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” เอ่ยถามคนตัวเล็กที่ยืน

“กวนตีน”เกลียดรอยยิ้มยียวนกวนประสาทของเขาในยามที่ฉันกำลังจริงจังอยู่ชะมัด ทำตัวมีสาระหน่อยก็ไม่ได้“จูบได้ แต่อย่าหวั่นไหวกับพี่ก็พอ”หวั่นไหวเหรอ คงไม่หรอก เจ็บจากกีตาร์ครั้งนี้ทำฉันเข็ดหลาบกับความรักพอตัวอยู่ ฉันมองซุนเป็นแค่เพื่อนเท่านั้นแหละ เพื่อนจูบเพื่อนก็ไม่มีอะไรเสียหายนี่ ไม่มีใครเคยบอกสักหน่อยว่าเป็นเพื่อนกันแล้วจูบกันไม่ได้“เราไม่หวั่นไหวกับแกหรอกซุน แกก็อย่าหวั่นไหวกับเราแล้วกัน”“ครับ พี่ก็ไม่หวั่นไหวหรอก เธอวางใจได้”สิ้นประโยคนั้น บรรยากาศของห้องก็ถูกความเงียบเข้าปกคลุม ซุนเอาแต่นั่งนิ่งอยู่ตรงปลายเตียง ฉันที่ยังไม่ได้อาบน้ำตั้งแต่เท้าถึงห้องก็เลยลุกออกจากเตียงเตรียมตัวไปอาบน้ำในห้องน้ำ จังหวะที่เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นพาดบ่า จู่ ๆ เสียงทุ้มของซุนก็เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบเชียบที่กำลังดำเนินอยู่อีกครั้ง“งั้นพี่กลับห้องไปเก็บของช่วยพวกนั้นก่อนนะ ไหน ๆ วันนี้ก็ไม่ได้ไปเรียนแล้ว”“เค ตามสบายเลย” ตอบกลับเขาเสร็จก็รีบจ้ำฝีเท้าเข้าห้องน้ำทันทีZoon talks.เป็นอีกวันที่ผมโดดเรียนอีกแล้ว แต่ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวเพื่อนในคณะก็ส่งวาร์ปงานกับเลคเชอร์สรุปเนื้อหาการเรียนของวันนี้

Tawan talks.Rrr!จากที่คิดว่าจะทำใจแข็งไม่รับสายสายรุ้ง แต่ไป ๆ มา ๆ ฉันกลับใจอ่อนยอมเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่ยังสั่นไม่หยุดอยู่บนโต๊ะขึ้นมากดรับสายอย่างช่วยไม่ได้ ก็สายรุ้งมันโทรมาหลายสาย แถมยังไลน์มาไม่หยุดอีก ถ้าจะให้ใจจืดใจดำไม่ตอบข้อความเพื่อนเลยมันก็ยังไงอยู่ ป่านนี้มันคงเป็นห่วงฉันแย่แล้ว(อีตาหวาน กูโทรไปจะแปดร้อยสายได้แล้วมั้ง) คิดไว้อยู่แล้วเชียวว่าพอรับสายปุ๊บต้องโดนสายรุ้งบ่นที่ไม่ยอมรับสายมันแน่“โทษที กูไม่ค่อยสบายอะ” สรรหาเหตุผลแก้ต่างให้ตัวเองจนได้(ไม่สบายกายหรือไม่สบายใจ) คำถามของสายรุ้งทำฉันขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ หรือว่ามันจะรู้เรื่องที่ฉันเลิกกับกีตาร์แล้ว (ถ้าไม่สบายกายก็แดกยาแล้วพักผ่อน แต่ถ้าไม่สบายใจก็มาปรึกษาหรือเล่าให้กูฟังได้ เพราะกูก็เพื่อนสนิทมึง)‘เพื่อนสนิท’ เป็นคำที่ฟังแล้วชวนให้รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ในใจรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ตลอดเลยว่าสายรุ้งจะทำร้ายฉันแบบเดียวกับที่ท้องฟ้าทำหรือเปล่า เพราะฟ้าก็เป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทของฉันเหมือนกัน แต่มันก็ยังหักหลังฉันได้ลงคอทั้งที่เราเป็นเพื่อนกันมาหลายปี ด้วยความที่สนิทสนมกันมากฉันถึงไม่ระแคะระคายสงสัยในตัวฟ้

Tawan talks.สถานที่อื่นที่ฉันเคยไปมักจะเต็มไปด้วยผู้คนสัญจรผ่านไปมากันอย่างพลุกพล่าน มีเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจกันไม่หยุดหย่อน แต่วัดกลับเป็นสถานที่เดียวที่เงียบสงัดและเงียบเหงาเหลือเกิน ไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุยของพระลูกวัดให้ได้ยิน มีเพียงเสียงลมโชยพัดต้องผิวกายเพียงเท่านั้นฉันกับซุนแวะกินก๋วยเตี๋ยวกันที่ร้านข้างคอนโดเป็นอาหารเที่ยง พอกินเสร็จซุนก็เรียกแกร็บให้พามาส่งที่วัดเลย สุสานที่บรรจุกระดูกเพื่อนของซุนตั้งอยู่ท้ายวัด เราทั้งคู่เลยต้องเดินเท้าเข้ามาจากหน้าวัด เพราะพี่คนขับแกร็บไม่ยอมขับเข้ามาส่งในวัดถึงแม้จะอ้อนวอนขอแล้วก็ตาม ยามเย็นแบบนี้ไม่รู้ว่าพระลูกวัดกำลังทำอะไรกันอยู่ ตอนนี้ไม่มีใครเดินอยู่ในวัดเลยสักคนเดียว จะมีก็แต่สุนัขในวัดที่พร้อมใจกันเห่าใส่ฉันและซุนเท่านั้น“ถามอะไรหน่อยได้มั้ยซุน” เพราะบรรยากาศที่ดูวังเวงจนเกินไป ทำให้ฉันต้องหาเรื่องราวมาคุยกับซุนแก้อาการกลัวผีของตัวเอง “ทำไมเพื่อนถึงเสียเหรอ”“...” ร่างสูงหยุดชะงักฝีเท้าที่กำลังจ้ำเดินอยู่ลงทันที“ถ้าไม่ได้ไม่เป็นไรนะ ไม่สะดวกใจก็ไม่ต้องเล่าหรอก”“ถูกรถชนครับ” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยตอบ ก่อนที่คนตัวสูงด้านข้างจะก้าวเ