All Chapters of Sun sets to rise | สภาวะรักต้องเยียวยา: Chapter 61 - Chapter 70

Tawan talks.มือไล่เปิดสมุดเลคเชอร์ทีละหน้าที่หยิบยืมมาจากสายรุ้ง แล้วก็ต้องพบว่าเนื้อหาทั้งหมดที่อาจารย์สอนเมื่ออาทิตย์ก่อนนั้นเยอะมาก เยอะแบบฉิบหาย แค่คิดว่าต้องยัดเนื้อหาทั้งหมดนี้เข้าสมองไปให้ได้ภายในหนึ่งสัปดาห์ก็โคตรท้อ แถมตอนนี้แทนที่สมองจะเตรียมพร้อมสำหรับการรับเนื้อหาของวิชาต่าง ๆ เข้าไป กลับเอาแต่ว้าวุ่นเรื่องสายรุ้งกับซุนไม่หยุด เหลือบตามองนาฬิกาดิจิตอลตั้งโต๊ะข้างคอมพิวเตอร์ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ป่านนี้สองคนนั้นคงกำลังเดินทางไปโรงหนังกันอยู่แน่เลยRrr!สะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงโทรศัพท์ดัง ฉันรีบหยิบขึ้นมากดรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของสายหมอก แต่โทรมาตอนนี้มีอะไรหรือเปล่า นี่ก็เย็นมากแล้ว ไม่ใช่ว่าจะชวนไปร้านเหล้าอีกหรอกนะ“ถ้าจะชวนไปร้านเหล้าไม่ไปนะหมอก วันนี้เราจะทวนเนื้อหาที่ขาดเรียนไปเมื่ออาทิตย์ก่อน” กรอกเสียงลงในสายดักทางหนุ่มคิวท์บอยเอาไว้ก่อน(เปล่า เราจะโทรมาชวนหวานไปดูหนังด้วยกัน ไปมั้ย)“...”ร้อยวันพันปีไม่เคยชวนออกไปไหน ทำไมจู่ ๆ ถึงมาชวนไปดูหนังด้วยล่ะ แปลกชะมัด(เราเห็นจารย์ซุนมันออกไปดูหนังกับสายรุ้งอะ กลัวหวานจะเหงาเลยมาชวนไปดูกับเรา)“เฮ้ยห

น้ำเสียงแผ่วเบาจนเกือบไม่ได้ยินทำผมชะงักไป ทั้งที่มันเบามากจนเหมือนจะจับใจความประโยคไม่ได้ ทว่าหูกลับได้ยินเสียงประโยคนั้นของคนตัวเล็กอย่างชัดเจน สองแขนที่ค้ำยันผนังอ่อนแรงจนทิ้งตัวลงข้างกาย สถานการณ์เต็มไปด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจของเราทั้งคู่ที่ดังอยู่พอให้รู้ว่าไม่ได้ถูกเวทมนตร์เสกให้ทุกอย่างหยุดนิ่งผมกะพริบตาถี่ พยายามดึงสติกลับเข้ามา เปล่งเสียงถามตาหวานด้วยความไม่แน่ใจกับสิ่งที่ได้ยินว่า “เธอพูดว่าไงนะ”“ฮึก... ไม่ชอบตัวเองตอนนี้เลยว่ะ ทุกอย่างแม่งแย่ไปหมดเลย” สองมือเล็กยกขึ้นปิดหน้าปิดตาตัวเอง ก่อนจะหมุนตัวเข้าหาผนังหลีกเลี่ยงการสบตากับผม“ตาหวาน... เมื่อกี้เธอพูดว่าไงนะ พี่ขอฟังอีกทีได้มั้ย”“ฮึก... ฮือ...” ไม่ได้รับคำตอบ แต่ได้รับเสียงสะอื้นร้องไห้จนตัวโยนกลับมาแทนโอเค... ผมไม่คาดคั้นเธอตอนนี้ก็ได้“กลับห้องกันครับ”ผมคว้าบ่าทั้งสองข้างของเธอไว้ บังคับให้คนตัวเล็กหันกลับมา แต่ตาหวานกลับขัดขืน แล้วผมต้องทำยังไงต่อไปวะ นี่เริ่มจะทำตัวไม่ถูกแล้วนะTawan talks.ห้ามหวั่นไหว... ฉันบอกตัวเองแบบนั้น พยายามหักห้ามใจแล้ว แต่ทุกอย่างมันเป๋ไปหมดตั้งแต่สายรุ้งก้าวเท้าเข้ามามีบท

Tawan talks.หลังจากแต่งเนื้อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ฉันก็บอกอ้ายว่าจะไปนอนที่โซฟา ให้อ้ายนอนบนเตียงไปเลย เพราะไม่อยากรบกวนเขาไปมากกว่านี้ ลำพังแค่ขอมาอยู่ห้องด้วยก็ลำบากอ้ายมากพอแล้ว แต่เจ้าตัวกลับส่ายหน้าปฏิเสธยกใหญ่ บอกให้ฉันนอนเตียงด้วยกัน อ้ายอ้างเหตุผลว่าตัวเองเป็นเกย์ ไม่มีทางทำอะไรมิดีมิร้ายกับฉันแน่ ซึ่งฉันก็เชื่อใจอ้าย แต่ก็ยังอยากไปนอนที่โซฟาอยู่ดี เกรงใจเขาจะแย่“ให้เรานอนที่โซฟาเหอะ เราลำบากใจนะเว้ย มาอาศัยอยู่ห้องแกแล้วยังต้องมาเบียดเบียนเตียงแกอีกอะ” ฉันออกแรงดึงหมอนจากมืออ้าย ทว่าเจ้าตัวกลับไม่ยอมปล่อยมือง่าย ๆ“ตาหวาน จริงจังนะ นอนด้วยกันนี่แหละ อย่าให้ต้องดุได้ปะ” แก้มกลมพองลมทำหน้ามุ่ย ออกแรงดึงหมอนกลับจนหลุดจากมือฉันจนได้ถึงอ้ายจะเป็นเกย์ แต่ร่างกายเขาเป็นผู้ชายทั้งแท่ง แรงผู้หญิงอย่างฉันสู้เขาไม่ไหวอยู่แล้วอ้ายโยนหมอนกลับขึ้นไปบนเตียง ส่งสายตากดดันมามองฉันให้ขึ้นไปนอนข้างเขา ฉันถอนหายใจยาว สุดท้ายจึงยอมขึ้นไปนอนบนเตียงกับอ้ายแต่โดยดี เรานอนตะแคงหันหน้าเข้าหากัน อ้ายเป็นผู้ชายที่หล่อมากคนหนึ่งเลยแหละ ถ้าเทียบกับซุนแล้ว ซุนจะออกแนวหล่อแบบแบดบอยมากกว่า ส่วนอ้ายจะออกแ

Tawan talks.เหนื่อยโคตร... ไม่ยักรู้ว่าการหาที่อยู่ใหม่ในระยะเวลากระชั้นชิดมันจะเหนื่อยขนาดนี้ ตอนเข้าปีหนึ่งแรก ๆ ที่เช่าคอนโดอยู่เพราะท้องฟ้ามีรุ่นพี่ที่รู้จักกันแนะนำคอนโดนั้นมา รุ่นพี่บอกว่าสภาพโอเคดี มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน ฉันกับท้องฟ้าเลยตกลงกันว่าจะเช่าคอนโดนั้นอยู่ ทำให้ไม่ต้องระหกระเหินไปหาดูคอนโดที่อื่น แต่ตอนนี้ฉันไม่มีคอนเนคชันอะไรอีกแล้ว รุ่นพี่ที่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันก็ไม่มี จะถามจากสายรุ้งก็คงโดนซักอีกว่าทำไมถึงคิดจะย้ายคอนโด หรือฉันควรโทรหาพ่อดี ให้พ่อบอกลูกน้องให้ช่วยหาคอนโดให้ดีไหมนะแต่ว่า...ไม่ได้ดิ ถ้าโทรหาพ่อ พ่อกับแม่ต้องสงสัยแน่ว่าทำไมฉันถึงคิดจะย้ายคอนโด เดี๋ยวท่านก็ต้องโทรถามกีตาร์แน่นอนว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เรื่องราวอาจจะบานปลายใหญ่โตถ้าหากพ่อกับแม่รู้ว่าฉันเลิกกับกีตาร์แล้ว ฉันยังไม่ได้บอกพวกท่านเรื่องเลิกกับกีตาร์เลย คิดว่ากีตาร์ก็คงยังไม่บอกพ่อแม่เขาเหมือนกัน เพราะถ้าตาร์บอกไปแล้ว ป่านนี้พ่อแม่ของกีตาร์คงโทรมาเล่าให้พ่อแม่ฉันฟังแล้ว แต่ตอนนี้กลับเงียบสนิท แสดงว่าเรื่องเลิกราของเราทั้งคู่ยังไม่ถึงหูพ่อแม่แน่ฉันนั่งกัดเล็บคิดทบทวนหาทางออกให้กับ

“ไงเหี้ยเวล กูซื้อเบียร์มาด้วยนะ” แต่แล้วเสียงที่ตอบกลับมาแทบทำฉันเข่าอ่อนฉันค่อย ๆ หมุนตัวเองกลับไปมองทางด้านหลัง ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่างเมื่อสายตาปะทะกับร่างสูงแสนคุ้นเคย ผมยาวที่เกือบจะปิดตาย้ำความทรงจำฉันอย่างชัดเจนว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็นผู้ชายที่ฉันพยายามหลีกเลี่ยงการเจอหน้ามาตลอดสองวันนี้“ซุน...” เอ่ยชื่อซุนอย่างเลื่อนลอยเหมือนคนไร้สติซุนสาวเท้าเดินเข้ามาหาฉันพร้อมกับเพื่อนของเขาที่เจ้าตัวเรียกว่าเวล สายตาคู่คมที่ไม่ได้จ้องกันจนเกือบจะครบยี่สิบสี่ชั่วโมงจ้องฉันเขม็ง คิ้วเข้มของซุนเคลื่อนเข้าหากันจนแทบผูกเป็นปม“มึงเอาเบียร์กลับขึ้นไปรอกูบนห้องก่อนนะเวล กูขอคุยกับเพื่อนแป๊บนึง” ซุนกระแทกถุงเบียร์เข้าหน้าท้องผู้ชายที่ชื่อเวล เอ่ยบอกเสียงรอดไรฟัน“อ...เออ งั้นกูขึ้นห้องไปก่อนนะ” เวลรีบรับถุงเบียร์จากมือซุนไปถือ ก่อนจะเดินผ่านร่างฉันกลับเข้าไปในคอนโดตัวเองตอนนี้เลยเหลือแค่ฉันกับซุนที่ยืนฟาดฟันสายตากันอยู่หน้าคอนโด เรายืนจ้องหน้ากันโดยที่ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ จนกระทั่งฉันรู้สึกเบื่อกับสงครามประสาทนี้แล้วจึงเตรียมจะเดินหนี ทว่าซุนกลับคว้าข้อมือฉันไว้ ฉ