All Chapters of Sun sets to rise | สภาวะรักต้องเยียวยา: Chapter 71 - Chapter 80

“พี่รู้มั้ย พี่น่ารักมากเลยอะ คบกับหนูมั้ยคะ หนูโสดนะ” คนตัวเล็กพูดติดตลกแต่หารู้ไม่ว่าการติดตลกของเธอกำลังจะทำให้ชะตาชีวิตของพี่พนักงานชงเหล้าขาด “ถ้าจะพูดแบบไม่คิดก็อย่าพูด รู้มั้ยว่าพี่ตายได้เลยนะ แฟนพี่แม่งดุอย่างกับหมา อย่ามาเกี้ยวพาราสีพี่อีกนะ ขอร้องน้องล่วงหน้าเลย”“ดูใช้คำ ฮ่า ๆ ๆ” เสียงหัวเราะร่าดังขึ้นอย่างชอบใจกับการใช้คำที่ดูตลกขบขันของพี่พนักงาน“เดี๋ยวพี่ทำงานก่อน นั่งกินไปนะ ไว้งานเสร็จแล้วจะมาคุยด้วยใหม่”“โอเคค่ะพี่”การพูดคุยกันของทั้งสองคนชวนให้คนรอบข้างที่ได้ยินคิดตาม ทั้งคู่มีเหตุผลของตัวเอง ไม่มีความคิดใครถูกหรือผิด อยู่ที่มุมมองการคิดเสียมากกว่า บางคนแอบเห็นด้วยกับความคิดของพี่พนักงานชงเหล้า บางคนกลับมองว่าความคิดของตาหวานดูเข้าท่ากว่า นี่แหละคือประโยชน์ของการถกเถียง มันทำให้ผู้คนได้ตกผลึกความคิดของตัวเองคนตัวเล็กยกแก้วเหล้าที่ตั้งเรียงรายอยู่ด้านหน้าขึ้นมาดื่มทีละแก้วอย่างใจเย็น ถึงแม้จะพูดคุยกับพี่พนักงานอย่างออกรสออกชาติเหมือนคนปกติมีความสุขกับการใช้ชีวิตดี ทว่าในใจของตาหวานกลับอัดแน่นไปด้วยความเสียใจที่ยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ คนภายนอกมองมาก็คงคิดว่าเ

[บทบรรยายพิเศษ: การบรรยายแบบสรรพนามบุรุษที่ 3]การมายืนปรากฏตัวอยู่หน้าร้านบ็อกซ์บาร์ของซุนในช่วงเวลาเกือบสามทุ่มอาจจะไม่ได้สร้างความประหลาดใจให้กับผู้พบเห็น ทว่ามันกลับสร้างความประหลาดใจให้ตัวเขาเองต่างหาก ซุนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองรีบร้อนออกจากคอนโดของเวลมาที่ร้านแห่งนี้ทำไม รู้เพียงว่าเสียงในใจเขาสั่งให้มาก่อนหน้านี้ซุนกำลังนั่งดื่มเบียร์อยู่กับเวลที่คอนโด คุยเรื่องสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งสายหมอกส่งวิดีโอของตาหวานมาให้ทางไลน์ เขาก็รีบคว้าแจ็คเก็ตสวมใส่แล้วบึ่งออกมาที่บ็อกซ์บาร์เลยซุนเดินเข้าไปในร้าน กวาดสายตาฝ่าฝูงชนจำนวนมากที่ยืนกระจัดกระจายกันอยู่ทั่วร้าน พอสายตาสังเกตเห็นร่างบางแสนคุ้นเคยก็รีบตรงเข้าไปหาเลยทันที ตาหวานทำท่าจะฟุบลงกับเคาน์เตอร์ แต่มือก็ยังคว้าแก้วแอลกอฮอล์จ่อลงที่ริมฝีปากอีก เขาฉวยเอาแก้วจากมือคนตัวเล็กมาถือ ก่อนจะยกมันดื่มรวดเดียวหมด รสชาติของแอลกอฮอล์ที่ลิ้มลองสามารถการันตีได้เลยว่าของแรงจริง ดีกรีเก้าสิบเปอร์เซ็นต์น่าจะถึงอยู่“ไรวะ” คนตัวเล็กหันหน้ากลับไปมองหัวขโมยที่ฉวยแก้วจากมือเธอไปด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะการดื่ม “ซุนเหรอ ใช่มั้ย ตาฝาดป

Zoon talks.01 : 10 น.เวลาตีหนึ่งกว่าอาจจะเป็นเวลาพักผ่อนสำหรับใครหลายคน แต่นั่นไม่ใช่ผมที่นอนเอาแขนก่ายหน้าผากเหลือบตามองร่างบางนุ่มนิ่มข้างกายซึ่งกำลังผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมออยู่ในเวลานี้ ผมลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋ากางเกงที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นตอนถอดเสื้อผ้าออก ก่อนจะกดส่งข้อความหาเพื่อนรักเพื่อขอคำปรึกษาJJ@Zo_oN: นอนยังแจ้@Zo_oN: กูนอนไม่หลับว่ะผมทิ้งตัวลงนั่งตรงปลายเตียง สายตาจดจ่ออยู่ที่แชตสนทนาไม่วางตา รู้ว่าเป็นการเสียมารยาทที่ทักหาเพื่อนยามวิกาลแบบนี้ แต่ผมร้อนใจจนข่มตานอนไม่ไหวแล้วจริง ๆ รออยู่เกือบนาทีไอ้แจ้ก็ยังไม่ยอมกดอ่านไลน์ ดังนั้นผมจึงถือวิสาสะกดโทรหามันเลยรอสายอยู่สักพัก ในที่สุดมันก็รับสายผมสักที “แจ้ กูมีเรื่องคุยด้วย”(ไอห่า...) เสียงงัวเงียตอบกลับมา (โทรมาเหี้ยไรตอนตีหนึ่ง ขอให้มึงเจริญลงนะไอสัส)“กูนอนไม่หลับ”(สมน้ำหน้ามึง)“กูจริงจังนะแจ้ นอนไม่หลับจริง ๆ”(เป็นไรอีกอะ ฝันถึงเรื่องไอกายอีกแล้วอ่อ)“ไม่ใช่เรื่องนั้น ที่นอนไม่หลับเพราะกูได้ตาหวานแล้ว”ใช่... นี่แหละสาเหตุที่ทำให้ผมตาค้างมาหลายชั่วโมง เป็นเพราะผมกับตาหวานได้กันแล้วนี่แหล

Tawan talks.04 : 14 น.ลมหายใจอุ่นเป่ารดบนผิวแก้มจนทำฉันสะดุ้งตื่นท่ามกลางแสงสลัวที่สาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา ทันทีที่ดวงตาปรับภาพเบื้องหน้าจนคมชัดก็พบว่าตัวเองกำลังถูกสวมกอดจากใครบางคนอย่างแนบแน่นชนิดเนื้อแนบเนื้อแบบไม่ให้อากาศไหลผ่านได้เลยสักนิด ฉันช้อนตาขึ้นมองใบหน้าของคนที่กำลังใช้วงแขนโอบกอดกันอยู่ ก่อนจะต้องผงะเมื่อเห็นว่าผู้ชายตรงหน้าเป็นใคร“ซุน...” เอ่ยชื่อคนตัวสูงแผ่วเบาซุนขยับร่างกายคลายความเมื่อยขบของกล้ามเนื้อเล็กน้อย ทว่าเปลือกตายังคงปิดสนิทดังเดิมฉันก้มลงมองสภาพร่างกายของตัวเอง เบิกตากว้างให้กับภาพโป๊เปลือยของเรือนร่างที่สะท้อนอยู่ในดวงตา ความทรงจำที่ขาดหายไปชั่วข้ามคืนทยอยไหลเวียนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉาก ๆ ภาพกิจกรรมรักสุดร้อนแรงในสมองฉายซ้ำไปมาจนใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมากะทันหัน‘แกอยากมีเซ็กซ์กับเรามั้ย’เป็นผู้หญิงยิงเรือ แต่ฉันดันถามผู้ชายว่าอยากมีเซ็กซ์ด้วยไหม ถ้าพ่อแม่รู้เข้าต้องจับฉันหั่นเป็นชิ้นแล้วต้มให้แมวที่บ้านกินแหง ถึงพวกท่านจะไม่ได้ห้ามปรามเรื่องการมีเพศสัมพันธ์กับผู้ชาย แต่ที่บ้านฉันก็ไม่ค่อยเปิดกว้างเรื่องแบบนี้เท่าไหร่หรอก อ้างอิงจากตอนคบกับกีตาร์ก็ได

หลังจากกลับไปเยี่ยมบ้านได้ราวสองชั่วโมง ฉันก็ต้องนั่งแกร็บกลับมาที่คอนโดของอ้ายเพราะไร้ทางเลือก จะกลับไปที่คอนโดตัวเองก็ไม่ได้ ซุนคงดักรอฉันอยู่แน่ จะไปหาสายรุ้งก็ไม่ได้อีก กับสายหมอกยิ่งไม่ได้เข้าไปใหญ่ ทางเลือกเดียวที่มีก็เลยเป็นอ้าย แด๊ดแด๋พันธมิตรมินต์ช็อกเลิฟเวอร์ของฉันฉันยืนอยู่หน้าห้องของอ้าย ในมือกำโทรศัพท์ของตัวเองไว้แน่น ตอนเปิดเครื่องเรียกแกร็บให้มารับที่หน้าปากซอยบ้าน มีแจ้งเตือนข้อความสายที่พยายามติดต่อจากซุนเกือบสามสิบสาย ยังมีแจ้งเตือนไลน์จากสายรุ้งที่ส่งข้อความมาอีก แต่ฉันยังไม่ได้เข้าไปดูรายละเอียดหรอกว่าสายรุ้งไลน์มาทำไมRrr!แรงสั่นในมือทำให้ฉันต้องหลุบตาลงมองหน้าจอมือถือของตัวเองอีกครั้ง ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำเอามือสั่นจนควบคุมแทบไม่อยู่ สุดท้ายจึงตัดสินใจเมินสายเรียกเข้าจากซุนไป ก่อนจะยกกำปั้นขึ้นเคาะบานประตูห้องอ้ายสองครั้งติดกันสิ้นเสียงเคาะประตูของฉันประมาณเกือบสามสิบวินาที บานประตูที่ปิดสนิทก็เปิดกว้างออก ร่างสูงของบุคคลคุ้นหน้าปรากฏขึ้นพร้อมหัวยุ่ง ๆ และใบหน้าสะลึมสะลือเหมือนเพิ่งตื่นนอนใหม่ ๆ บนร่างกายสวมใส่เพียงกางเกงนอนขายาวตัวบางเท่านั้น ท่อนบนไร้อา