All Chapters of Sun sets to rise | สภาวะรักต้องเยียวยา: Chapter 81 - Chapter 90

“...” ไอ้เนมเงียบเสียงลงทันทีผมเดินเข้าไปคว้าแขนเนมกับอ้ายไว้ ดึงพวกมันให้เดินตามไปที่ประตู จากนั้นก็เปิดประตูออกแล้วผลักร่างของทั้งสองคนออกจากห้องไปตะโกนบอกทิ้งท้ายก่อนปิดประตูลงว่า “พวกมึงออกไปก่อน กูคุยกับตาหวานเสร็จเมื่อไหร่ค่อยเข้ามา”ปัง!ก่อนจะรวบรวมแรงทั้งหมดกระแทกบานประตูให้ปิดลงดังเดิม ทว่าอารมณ์คุกรุ่นที่กำลังประทุอยู่ในอกส่งผลให้ผมไม่สามารถยั้งแรงของตัวเองได้เลย ป่านนี้คนที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำคงสะดุ้งโหยงเพราะเสียงปิดประตูแล้วมั้งEyei talks.สถานการณ์ไม่ดีแล้ว ผมกับเนมถูกไอ้ซุนผลักออกมาจากห้องโดยไม่ทันตั้งตัว พอตั้งหลักได้ กำลังจะหันกลับไปพูดให้มันตั้งสติ แต่ไอ้ซุนกลับพูดดักทางและปิดประตูลงทันควัน หัวใจผมเต้นรัว กลัวว่าตาหวานจะโดนมันทำอะไรรุนแรงเข้า ดูจากอารมณ์มันตอนนี้แม่งโคตรไว้ใจไม่ได้ จึงรีบโผตัวเข้าไปทุบบานประตู“มึงอย่าทำอะไรตาหวานนะอีซุน! มึงห้ามทำอะไรมันนะเว้ย!” ตะโกนเข้าไปในห้องโดยที่ไม่กลัวเลยว่าเสียงมันจะดังรบกวนห้องข้าง ๆขอบตาร้อนผ่าวขึ้นทุกขณะที่มือกระทบลงกับบานประตู แต่ไอ้ซุนกลับไม่พูดตอบอะไรกลับมาเลยสักคำ ในห้องมีแต่ความเงียบ จนไอ้เนมเดินเข้ามาตบมือลงบน

Tawan talks.ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไปหรือเปล่า เพียงสัมผัสแผ่วเบาจากฝ่ามือใหญ่ที่ทาบอยู่บนหน้าท้องก็สร้างความปั่นป่วนให้ร่างกายได้อย่างมหาศาล ฉันเอนร่างพิงอกแกร่งของซุนอย่างคนไร้เรี่ยวแรง มือข้างหนึ่งจับท่อนแขนที่ผลุบหายเข้าไปในเสื้อเอาไว้ ส่วนอีกข้างบีบต้นขาเขาเพื่อไม่ให้คนตัวสูงเคลื่อนฝ่ามือสูงขึ้นกว่านั้น“หัวใจเธอเต้นแรงเกินไปแล้วค่ะ พี่ได้ยินนะ” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดใบหูจนฉันต้องเอียงหน้าหลบก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายก็ดันเต้นแรงเหมือนที่ซุนว่าซะด้วย ไม่รู้ว่ามันเต้นเพราะการรุกรานของฝ่ามือเขา หรือเต้นเพราะคำพูดที่ลงท้ายด้วยคำว่าค่ะของเขากันแน่ ปกติซุนเคยพูดแบบนี้กับฉันที่ไหน“ซุน... ปล่อยได้แล้ว” เสียงสั่นยามที่เอ่ยบอก ออกแรงบีบต้นขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแน่นขึ้นเมื่อฝ่ามือของซุนเริ่มขยับ “อย่าจับ...”ปลายนิ้วโป้งของเขาแตะลงบนขอบเสื้อชั้นในด้านล่าง ก่อนที่มันจะเริ่มคลืบคลานเข้ามาใต้เนื้อผ้า สัมผัสชวนขนลุกทำเอาร่างกายสั่นสะท้านจนยากเกินควบคุม“ทำไมคะ มากกว่านี้ก็เคยทำมาแล้วไม่ใช่เหรอ”“อย่าทำแบบนี้ เรา...ไม่ชอบ”ไม่ชอบที่ซุนใช้กำลังบังคับฉัน จะลุกออกจากตักเขาก็กอดฉันแน่น ไม่ให้จั

ผมผละมือออกจากข้อมือเล็ก เปลี่ยนไปจับกระเป๋าสะพายของเธอให้ลดระดับลงเพื่อไม่ให้มันบดบังใบหน้าสวยอีก แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อสายตาปะทะเข้ากับรอยฟกซ้ำบนใบหน้าอีกหลายจุด“ทำไมหน้าพี่เป็นแบบนี้!”“ไม่มีอะไร พี่ไม่เป็นไร”จะไม่เป็นอะไรได้ยังไงวะ รอยแผลแตกที่หางคิ้ว รอยเลือดซิบที่มุมปาก รอยนิ้วมือตรงผิวแก้ม ไหนจะยังอีกสารพัดรอยที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้หมด และผมเดาว่าน่าจะยังมีรอยใต้ร่มผ้าที่เธอปิดเอาไว้ผ่านอาภรณ์ที่สวมใส่อีกเยอะกว่านี้แน่“ใครทำพี่ บอกผมมา ทำไมสภาพเป็นแบบนี้” ร้อนรนถามเพราะอยากจะรู้คำตอบไว ๆ แต่คนตัวเล็กกลับแสดงอาการสั่นกลัวอย่างเห็นได้ชัด จนผมอดไม่ได้ต้องดึงรั้งพี่แก้มเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด ปลอบประโลมเพื่อให้ผ่อนคลายความกลัวลง “ไม่เป็นไรนะ ไปกับผม ผมจะไม่ทำอะไรพี่ สัญญา...”“ฮึก... ฮือ...” เสียงสะอื้นร่ำไห้ตอบกลับมาแทนคำพูดทั้งหมดผมรีบพาร่างบอบช้ำของพี่แก้มออกจากห้างทันที นาทีนี้คงต้องพาเธอหาพื้นที่ปลอดภัยในการคุยกันซะก่อน คอนโดของผมคือทางเลือกที่ดีที่สุดPL place ชั้น 5 ห้อง 503ผมพาพี่แก้มมาพักที่คอนโดตัวเอง เธอนั่งร้องห่มร้องไห้มาตลอดทางเลย ถามอะไรก

20 : 59 น.หลังจากพาพี่แก้มเข้าไปแจ้งความพร้อมส่งหลักฐานทั้งหมดให้เจ้าหน้าที่ตำรวจแล้ว การดำเนินคดีก็ต้องปล่อยให้เป็นไปตามกระบวนการทางกฎหมาย แต่อาศักดิ์รับปากผมแล้วว่าจะช่วยให้ถึงที่สุด อาเห็นหลักฐานทั้งหมดแล้วรับไม่ได้เป็นอย่างยิ่ง เพราะอาศักดิ์เกลียดการที่ผู้ชายทำร้ายผู้หญิงที่สุด เนื่องจากพ่อของอาศักดิ์ก็เคยทำร้ายแม่ของท่านมาก่อน ท่านก็เลยเกลียดและฝังใจกับเรื่องนี้มากต้องขอบคุณอำนาจของพ่อผมนะที่ทำให้ผมสามารถขอความช่วยเหลือจากคนรู้จักของพ่อได้อย่างง่ายดาย ทำให้คดีมันดำเนินการได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้ ไม่อยากคิดเลยว่าหากผมเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีเส้นสายและไม่รู้จักใคร คดีมันจะคืบหน้าไวแบบนี้ไหม นี่เป็นสิ่งที่น่าสมเพชที่สุดในประเทศเฮงซวยนี้แล้ว“พี่หิวมั้ย สั่งอาหารมั้ย เดี๋ยวผมสั่งให้” เอ่ยถามคนตัวเล็กที่กำลังนั่งเหม่อมองนอกระเบียง“ซุน... พี่ขอโทษนะที่เคยว่าซุนแบบนั้น” ดวงตากลมโตเบนมาทางผม แววตาสั่นระริกเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ออกมา “พี่คิดถึงกาย พี่โกรธซุนมากจริง ๆ นะตอนนั้น”อย่าว่าแต่พี่แก้มที่โกรธผมมากเลย ตอนนั้นผมก็โกรธตัวเองมากเหมือนกัน ผมขับรถด้วยความประมาทจนชนไอ้กายตาย ต้องเสียเพื่อ

พ่นลมหายใจออกปากอย่างปลงตก เงยหน้าไล่น้ำตาให้ไหลกลับเข้าไป ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าห้องไปเงียบ ๆ จังหวะที่ปิดประตูลงและหันทิศลำตัวกลับมาที่เตียง จู่ ๆ อ้ายก็ลุกขึ้นมาพอดี คนตัวสูงยกมือขึ้นขยี้ตา หาวออกมายืดยาวก่อนเอ่ยถามกันด้วยน้ำเสียงงัวเงียว่า “ไปทำอะไรตรงระเบียงอะลูกสาว”ฉันส่ายหน้าเป็นพัลวัน สาวเท้าเดินเร็วกลับมานอนข้างอ้ายเหมือนเดิม เอ่ยบอกกับร่างสูงข้างกายว่า “ไม่มีอะไรหรอก แด๊ดนอนต่อเถอะ” จากนั้นจึงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะของตัวเองเอาไว้ทั้งที่คิดว่าไล่น้ำตาจนเหือดแห้งไปหมดแล้ว แต่สุดท้ายดวงตาเจ้ากรรมก็ยังผลิตน้ำรสชาติเค็มออกมาอีกอยู่ดี หยาดน้ำตาไหลลงจากหางตาทั้งสองข้าง ก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่คอจนต้องเม้มปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นเสียงของตัวเองเอาไว้สุดฤทธิ์พรึบ!ยังไม่ทันจะได้ตั้งสติทำอะไร อ้ายก็เอื้อมมือมาดึงผ้าห่มฉันลงแล้ว ฉันเคลื่อนสายตาไปมองหน้าอ้าย เรียวคิ้วเข้มของเขาค่อย ๆ ขมวดเข้าหากันเหมือนเพิ่งสังเกตเห็นว่าบนใบหน้าฉันเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา“เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม” ใบหน้าสะลึมสะลือหลังตื่นนอนใหม่แปรเปลี่ยนเป็นตกใจจนอ้าปากหวอ“ไม่มีอะไรหรอกแด๊ด เราโอเค”“โอเคก็เหี้ย... ร้องไห