Semua Bab Sun sets to rise | สภาวะรักต้องเยียวยา: Bab 91 - Bab 100

Zoon talks.สังหรณ์ใจไม่ดีเลย น้ำเสียงของตาหวานฟังดูไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ ดูเหนื่อยล้าแปลก ๆ จนผมสัมผัสได้ ยังคุยไม่ทันจบดีเจ้าตัวก็ชิงตัดสายไปก่อนแล้ว เธองอนผมหรือเปล่านะ น้อยใจผมเหรอที่ไม่ได้เอายาคุมไปให้ ก็มันมีเหตุสุดวิสัยเกิดขึ้นนี่หว่าถ้าผมปล่อยให้พี่แก้มกลับคอนโดตัวเองโดยที่ไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยอะไรเลย ไม่รู้ว่าไอ้เหี้ยนั่นจะมาหาพี่แก้มที่คอนโดอีกไหม สมมติมันมาหาจริง ๆ บนเรือนร่างของพี่แก้มอาจจะได้รอยฟกช้ำประดับบนตัวเพิ่มมากกว่านี้ก็ได้ ช่วงเวลานี้พี่แก้มอ่อนแอและไร้ที่พึ่งพา ผมแทบจะเป็นที่พึ่งสุดท้ายของเธออยู่แล้ว หากไม่ช่วยก็ดูใจร้ายไปหน่อยนะผมเก็บโทรศัพท์มือถือไปวางไว้ที่โต๊ะเตี้ยหน้าโซฟา เบนสายตากลับไปมองคนที่ยังนอนลืมตามองเพดานอยู่บนเตียง ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปหา“คุยกับแฟนเหรอ” พี่แก้มเอ่ยถามเสียงเรียบ“ยังไม่ได้คบกันครับ แค่...” เม้มปากแน่น แต่ก็ยอมพูดออกไปตามตรง บ่ายเบี่ยงไปพี่แก้มก็เค้นเอาคำตอบจากปากผมได้อยู่ดี “นอนด้วยกันแล้ว ผมหมายถึง...เรื่องอย่างว่าอะ”“ซุนชอบเขาเหรอ”“ป...เปล่าพี่”“ซุน... ถ้าซุนไม่ได้ชอบเขาอะ ซุนคงตอบพี่แบบเต็มปากแล้วว่าไม่ได้ชอบ แต่นี่ซุนลังเลนะ

Zoon talks.ร่างกายแข็งทื่อหลังจากได้ฟังประโยคเชือดเฉือนดังกล่าว ผมหรี่ตามองคนตัวเล็กตรงหน้าเพื่อค้นหาท่าทีล้อเล่นของอีกฝ่าย ทว่าแววตาแน่วแน่จริงจังของเจ้าตัวกลับมั่นคงซะจนรู้สึกได้ว่านี่ไม่ใช่คำพูดล้อเล่นแต่อย่างใด มือเล็กเอื้อมมาดึงกระเป๋าสะพายจากมือผมไปถือไว้เอง เธอปรายตามองผมด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกห่างไป“ต่างคนต่างกลับนะ” เสียงหวานตอบกลับเป็นประโยคสุดท้ายอยากจะก้าวเท้าเดินตามเธอไป แต่ขากลับไม่ให้ความร่วมมือกันเลย มันก้าวไม่ออก แม้แต่ออกแรงขยับเขยื้อนยังทำไม่ได้ ได้แต่เฝ้ามองเธอเดินห่างผมออกไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งลับตาไปในที่สุดภาพสะท้อนภายในดวงตาค่อย ๆ พร่าเลือนขึ้นทีละน้อยจากมวลน้ำที่ก่อตัวขึ้นในระยะเวลาอันสั้น จนกระทั่งมันเบลออย่างสมบูรณ์แบบ ตาหวานตั้งใจเดินออกจากชีวิตผมโดยไม่ได้ทิ้งความอาลัยอาวรณ์ไว้เลย เธอตัดใจจากผมได้แล้วจริง ๆ สินะผมควรจะดีใจที่ทุกอย่างสมใจตัวเองแล้ว แต่ทำไมในใจถึงได้หนักอึ้งแบบนี้วะ น้ำตานี่ก็ด้วย ไหลออกมาทำไมในเมื่อตัวเองเป็นคนผลักตาหวานออกจากชีวิตตั้งแต่แรก พอเธอเลือกที่จะไปจริงจะมาร้องไห้ทำไม จะเสียใจให้มันได้อะไรขึ้นมา“เป็นแบบนี้ก็ดี” ฝ

“ไม่ว่าง” ส่ายหน้ารัว หมุนตัวหันหนีอย่างรวดเร็ว“แต่พี่มีเรื่องต้องคุยกับเธอ”สิ้นเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยบอก ฝีเท้าหน่วงหนักก็ย่างเข้ามาใกล้ หัวใจฉันเต้นระทึก ในขณะที่หูได้ยินเสียงการก้าวเท้าของซุนที่เริ่มคลืบคลานเข้ามาหาทีละนิด ตั้งสติได้จึงรีบวิ่งสุดชีวิตไปทางห้องน้ำ แต่...หมับ!สงสัยว่าขาของเราทั้งคู่คงจะมีความยาวต่างกันมากเกินไป ซุนถึงเดินมาคว้าข้อมือฉันไว้ได้ก่อนที่ฉันจะวิ่งถึงประตูห้องน้ำซะอีก ฉันลดสายตาลงมองข้อมือตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับสายรุ้งที่ยืนงงงวยมองสถานการณ์ด้วยสีหน้าอิหลักอิเหลื่อ“ปล่อย...” กัดฟันพูดด้วยโทนเสียงที่ต่ำลงหนึ่งระดับ“น้องสายรุ้งหมดธุระยังครับ พี่ขอคุยกับตาหวานหน่อยได้มั้ย”“คะ? อ๋อ... หมดแล้วค่ะ พี่ซุนคุยกับตาหวานได้เลยค่ะ” สายรุ้งยิ้มแหย“พี่หมายถึง...คุยกันแค่สองคนอะครับ”ฉันตวัดสายตาแข็งกร้าวกลับไปมองซุนทันที เขาพูดแบบนี้เท่ากับการไล่ให้สายรุ้งออกไปจากห้องฉันชัด ๆ“มึงไม่ต้องไปรุ้ง อยู่นี่แหละ เดี๋ยวกูกลับมา” เอ่ยบอกสายรุ้ง พร้อมสะบัดข้อมือออกจากพันธนาการรัดแน่นของซุน พลางสาวเท้าเดินออกจากห้อง มุ่งหน้าสู่ชั้นดาดฟ้าทันทีZoon talks.“ขอโทษที่เสียม

ตึกตัก... ตึกตัก...อัตราการเต้นของหัวใจดีดสูงขึ้นกะทันหัน ขาอ่อนเปลี้ยจนแทบล้มทั้งยืน ภาพกิจกรรมรักอันวาบหวามฉายเข้ามาในหัวเป็นฉาก ๆ สร้างความร้อนรุ่มบนใบหน้าราวกับมีคนเอาไฟเขวี้ยงใส่ วันนั้นถึงแม้จะถูกแอลกอฮอล์มอมเมาสติ แต่ตา จมูก ปาก ร่างกาย และสมองยังใช้การได้ดีทั้งหมด ฉันเห็นทุกการกระทำของซุน รับรู้รสจูบอันร้อนแรงของเขาได้ สูดกลิ่นกายของซุนได้เต็มจมูก ร่างกายของฉันสัมผัสทุกอณูการเคลื่อนไหวของแกนกายเขา สมองยังจดจำเรื่องราวในคืนนั้นได้เป็นอย่างดีอีกด้วย“จ...จะบ้าเหรอ”พลั่ก!รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักร่างซุนออกจากตัวเอง คราวนี้กลับหลุดออกอย่างง่ายดาย ซุนไม่ได้ขืนแรงไว้เหมือนตอนแรก ฉันรีบสาวเท้าเดินหนีออกมาทันที อยู่ต่อนานกว่านี้คงได้ก้มลงถอดรองเท้ามาฟาดปากหมา ๆ ของเขาแน่“เธอคิดอะไรครับ พี่ไม่ได้หมายถึงเรื่อง18+นะ”“หุบปากไปเลยไอคนลามก!”Zoon talks.อมยิ้มให้กับท่าทางเขินอายของคนตัวเล็กที่กำลังเดินดุ่ม ๆ ออกไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองกันอีก ในที่สุดผมก็ทำให้ตาหวานกลับมาให้โอกาสตัวเองได้อีกครั้ง แต่ยังมีเรื่องที่ผมหนักใจอยู่เล็กน้อย ก่อนหน้านั้นที่เธอพูดว่าให้ผมพูดหนึ่งประโยคกับเธอ

Tawan talks.มองหน้าสายหมอกสลับกับหน้าซุนไปมาอย่างงุนงง ไม่รู้เมื่อกี้ทั้งคู่คุยอะไรกันอยู่ สายหมอกถึงทำหน้าซึ้งใจเหมือนจะร้องไห้ออกมาแบบนั้น ส่วนซุนกลับนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนคนปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำฉันเอาอาหารที่เพิ่งรับมาจากไรด์เดอร์ไปวางไว้ที่เคาน์เตอร์ครัว ก่อนจะเดินกลับมานั่งที่โซฟากลางห้องซึ่งถูกผู้ชายสองคนจับจองพื้นที่ไปแล้วก่อนหน้านี้ นับตั้งแต่วันนั้นที่ฉันให้ซุนพิสูจน์ตัวเอง เขาก็ทำตัวน่ารักขึ้นทุกวันเลย ตอนเช้าซุนจะชอบเอาแซนด์วิชมาแขวนไว้ที่ลูกบิดหน้าห้องฉันพร้อมช็อตโน้ตข้อความหนึ่งประโยคแปะไว้บนถุงด้วย‘อาหารเช้าสำคัญมาก ต้องกินให้ได้นะครับ รู้มั้ย :) ’‘หายงอนพี่ยัง หายงอนได้แล้ว T^T’‘พี่เป็นเด็กดีใช่มั้ย เด็กดีจะได้รางวัลอะไรมั้ยครับ’ข้อความบนช็อตโน้ตแต่ละใบในแต่ละวันทำฉันขำจนตัวโยน ไม่เคยเห็นซุนในโหมดนี้มาก่อนเลย มุ้งมิ้งเกินตัวจริงไปเยอะมาก ไม่รู้ว่ามีใครคอยคิดประโยคพวกนี้ให้เขาหรือเปล่า ดูแล้วซุนไม่น่าจะคิดอะไรแบบนี้ได้เองนะ ต้องเป็นหนึ่งในแก๊งเขาสักคนที่คิดให้แน่ตอนเที่ยงซุนก็มักจะแวะมาหาที่ตึกคณะสถาปัตยกรรมพร้อมน้ำหวานเย็นเจี๊ยบหนึ่งแก้ว หากไม่เจอตัวฉัน ซุนก