Todos os capítulos de รักลวงใจ นายแสนเลว: Capítulo 51 - Capítulo 60

“เปลี่ยนท่าหน่อย”ร่างเล็กถูกจับพลิกให้หันหลัง เขาใช้หมอนในโตทั้งสองซ้อนกันแล้ววางใต้ท้องแบนราบ กดแผ่นหลังให้ราบไปกับหมอนจัดก้นงามให้โก่งสูงขึ้น“อื้อ! พี่ไวน์!” …อยู่ ๆ ก็กระแทกเข้ามาแบบนี้เธอก็แย่น่ะสิ“ขอโทษมันไม่ไหวจริง ๆ”เสียงแหบพร่าตอบรับเธออย่างมีความสุข ยิ่งภายในตอดแน่นแบบนี้เขายิ่งมีความสุข ไวน์เริ่มสาวแท่งร้อนเข้าออกด้วยจังหวะเนิบช้าและคงที่ ความเสียวซ่านก่อตัวขึ้นอีกครั้งสะโพกผายส่ายร่อนเบา ๆ...ความรู้สึกที่แสนทรมานแต่ทว่ากลับมีความสุขยากที่จะบรรยาย“แม่ง เสียวชิบ” เขาสบทออกมาอย่างหยาบคายความเสียวซ่านที่ไม่เคยได้รับมาก่อนทำให้หญิงสาวอิ่มเอม และติดใจในสัมผัสของชายหนุ่ม ถึงตอนแรกจะเจ็บอยู่บ้างแต่ตอนนี้ความเสียวกลับเข้ามาแทนที่ความเจ็บที่ว่าก็แทบจะไม่มีผลอะไร“ระ เร็วอีกได้ไหม?” พะพายหันกลับไปบอกคนตัวโต“หึ ฮันนี่จะไม่เจ็บเหรอคะ?” เขาถามพร้อมกับรอยยิ้มเธอส่ายหน้าแรง ๆ คนตัวเล็กใกล้เสร็จสมเต็มทีเร่งคนคุมเกมให้พาเธอไปยังจุดหมายมือหนาสอดเข้าใต้ราวนมทั้งบีบเค้นและดึงมันตามอารมณ์ตอนนี้ คนตัวสูงที่ทำหน้าที่สะบัดสะโพกอยู่บังคับให้ใบหน้าหวานหันกลับมาหาเขาจากนั้นริมฝีปากร้อนก็เข้า

“รอนานไหม?”พะพายเงยหน้าจากนิตยาสารที่อ่านคั่นเวลารอไวน์เข้าไปเสนอแบบบ้านพักตากอากาศให้คุณธนา เธอยิ้มให้ไวน์ก่อนจะเก็บนิตยาสารเข้าที่เดิม วันนี้พี่ไวน์ของพะพายแต่งตัวเรียบร้อยกว่าปกติ ข้างในแม้เป็นเสื้อยืดสีขาวแต่ทับด้วยสูทสีกรมและท่อนล่างเป็นกางเกงยีนสีเข้มซึ่งไม่ได้ดูเป็นทางการมาก แต่ความหล่อกระชากใจเธอเอามาก ๆ“ไม่นานค่ะ”“งานพี่เสร็จแล้วเราไปกันเถอะ” ไวน์เอ่ยเร่ง“ค่ะ”พะพายหยิบกระเป๋าสะพายทรงขนมจีบสีครีมก่อนจะลุกแล้วก้าวเท้าเดินไปพร้อมกับคนตัวโต แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็มีเสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหลัง“ไวน์... ไวน์คะ”ไวน์ลอบถอนหายใจจนพะพายสังเกตได้ เขากับพะพายหันกลับไปมองหญิงสาวที่เป็นลูกสาวเจ้าของบริษัทแห่งนี้“ครับ”“อ่าว ไม่คิดว่าไวน์จะพาน้องสาวมาด้วย”พะพายยิ้มให้เธอแต่ก่อนที่พะพายจะพูดอะไรออกไปเสียงคนข้าง ๆ ก็ดังขึ้นก่อน“พะพายเป็นแฟนผมครับ ไม่ใช่น้องสาว”ไวน์เอ่ยอย่างชัดเจนจนพะพายยิ้มแก้มปริ ไหนจะมือที่โอบรอยเอวคอดนั้นอีก พะพายเลิกคิ้วให้หญิงสาวตรงหน้าจนเธออึ้งยิ่งกว่าไวน์แนะนำว่าพะพายเป็นแฟน“อ๋อค่ะ” เธอรีบปรับสีหน้าอย่างรวดเร็วก่อนจะพูดกับไวน์ “เชียร์ขอติดรถไปด้วยได้รึเปล่

Chapter 8อาการหมาบ้ากำเริบ[วีว่า X โรม]@ สิงคโปร์7:12 น.วีว่ากับมินนี่นั่งทานอาหารเช้าที่ห้องอาหารของโรงแรมอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงจะถึงเวลาที่อาจารย์จะนัดรวมที่ลานหน้าโรงแรมแล้ว สองสาวสวยต่างสไตล์นั่งคุยกันเรื่องต่าง ๆ จนรู้จักกันดีในระดับหนึ่ง อาจจะด้วยความที่มินนี่กับวีว่าอายุเท่ากันทั้งคู่จึงสนิทกันง่ายกว่าฟุบสองสาวมองคนมาใหม่ที่นั่งลงบนเก้าอี้ข้างวีว่าเป็นตาเดียวกัน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น “มองอะไร?”“เปล่า” วีว่าเป็นคนตอบก่อนที่เธอจะแนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกัน “กาฬ นี่เพื่อนใหม่ฉันชื่อ มินนี่ อยู่ปี 2 เหมือนกับเรา”“หวัดดี” มินนี่ยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร“หวัดดี”“มินนี่ ผู้ชายคนนี้ชื่อกาฬ เป็น... เอ่อ...” วีว่ากลืนน้ำลายลงคอ ...เธอควรจะแนะนำผู้ชายคนนี้ว่าเป็นใครดี“หืม...” มินนี่เลิกคิ้วเชิงถามเมื่อเห็นว่าวีว่าพูดอ้ำอึ้งกาฬมองหญิงสาวข้าง ๆ สิ่งที่สะกดสายตาของเขาไว้ไม่ใช่ความสวยของเธอที่เขาเห็นจนชินตา แต่กลับเป็นลำคอระหงที่มีสร้อยเงินที่มีจี้รูปพระจันทร์เต็มดวงนั้นต่างหาก มุมปากกระตุกยิ้มอย่างดีใจ“ใส่สร้อยแล้วนี่”“...” ลมหายใจของวีว่าสะดุด ไม่เคยคิดเลยว่าสายตาของกาฬ

วันที่ต่อมาของการทำกิจกรรมที่สิงคโปร์วันนี้อาจารย์พานักศึกษาออกมาทำกิจกรรมที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ใกล้กับปรานากันมิวเซียม แต่ละกลุ่มจะได้รับภารกิจที่แตกต่างกันออกไป โดยขอบเขตจะอยู่ในสวนแห่งนี้ ซึ่งมีเวลา 3 ชั่วโมงก่อนอาหารมื้อเที่ยงในการทำภารกิจ หากกลุ่มไหนทำภารกิจสำเร็จก่อนก็มารอกลุ่มอื่นที่บริเวณราฟเฟิลส์เทอเรส (Raffles Terrace) ที่เป็นจุดนัดพบโรมเปิดซองสีน้ำเงินเข้มที่มีกระดาษแผ่นหนึ่งอยู่ในนั้น เขาอ่านออกเสียงเพื่อให้ทุกคนได้ยิน“ตามหาสถาปัตยกรรมอารยธรรมที่กลมกลืนอยู่ในความทันสมัย ตรงข้ามมุมฉากของสถาปัตยกรรมยาว √2 ตามทฤษฎี...”“ยากแหะ” ป๊อปครางเบา ๆวีว่าทำตาปริบ ๆ ทฤษฎีที่ว่าคืออะไรหรือ? เธอคิดในใจแต่ก็ไม่กล้าถาม อาจารย์คงอยากให้นักศึกษาทั้งสองคณะช่วยกันถึงได้มีโจทย์ที่เป็นของสถาปัตฯ ซ้อนโจทย์ของวิศวะฯ อย่างนี้“งั้นแสดงว่าสิ่งที่เราต้องทำมี 3 อย่างคือ หาสถาปัตฯ ที่ว่าให้ได้ก่อน และต้องดูว่ามันมีร่องรอยอารยธรรมอะไร จากนั้นก็คำนวณหาค่าฟังชั่น” มินนี่สรุปสิ่งที่ต้องทำ“อืม ๆ” วีว่าพยักหน้า“เราแบ่งออกเป็น 2 ทีมดีไหม? อันดับแรกต้องตามหาก่อน ถ้าทีมไหนเจอก่อนก็แชร์โลเคชั่นมาแล

แชะ“ลบเลยนะ ทำไมชอบถ่ายทีเผลอ” คิ้วเรียวขมวดมุ่นประโยคหลังเธอบ่นด้วยเสียงแผ่วเบา ...ภาพที่ได้มันต้องน่าเกลียดมากแน่ ๆเขามองภาพบนหน้าจอกล้องด้วยรอยยิ้มบาง ๆ วีว่ามีใบหน้าบึ้งตึงไม่พอใจที่เขาถ่ายภาพเธอทีเผลอแบบนี้ แน่นอนว่าคนตัวโตไม่ได้ทำตามคำขอของเธอ เขายังกดถ่ายรูปอีกทั้งที่เธอไม่สบอารมณ์เธอแชะ“น่ารักจะตาย”วีว่ากำลังจะอ้าปากด่าเขาแต่เสียงชัตเตอร์ก็ยังดังขึ้นอีก วีว่าดึงอมยิ้มออกจากปากก่อนจะเอามือทั้งสองข้างบังหน้าตัวเองเอาไว้ไม่เขาถ่ายรูปได้“หยุดเดี๋ยวนี้นะพี่โรม” เธอดุเสียงแข็งแชะ“หยุดถ่ายเลยนะ!” วีว่าหันหลังให้เขาพร้อมกับกอดอกอย่างเง้างอน“ไม่แกล้งแล้วก็ได้”เมื่อได้ยินเช่นนั้นเธอจึงยอมหันกลับมาแต่นั้นเป็นคำพูดที่หลอกให้เธอตายใจพอเธอหันกลับมาเขาก็กดชัตเตอร์อีกครั้งราวกับว่าคิดเอาไว้แล้วว่าต้องได้ภาพแบบไหนแชะ“พี่โรม!” เสียงชัตเตอร์เมื่อครู่ทำให้เธอต้องโมโหอีกครั้ง“ฮ่า ๆ ภาพนี้ดีที่สุดแล้ว”เขามองภาพคนตัวเล็กในกล้องที่มีใบหน้าเรียบเฉยแต่กลับดึงสายตาเขาให้มองคนในภาพที่เหมือนหยุดช่วงเวลานี้เอาไว้ เมื่อทำอะไรไม่ได้วีว่าก็ได้แต่ฮึดฮัดอยู่คนเดียว เธอกำลังจะส่งอมยิ้มเข้าปากอีกครั