Todos os capítulos de รักลวงใจ นายแสนเลว: Capítulo 41 - Capítulo 50

Chapter 6ให้โอกาสตัวเอง?[วีว่า X โรม]“วีว่า” เจ้าของชื่อหลุดออกจากภวังค์ทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มของเพื่อนสนิท“หืม? ว่าไง?” เธอถามด้วยท่าทางปกติ“เย็น ๆ ออกไปเดินเล่นกัน”คล้ายจะเป็นประโยคแจ้งให้ทราบ กาฬสังเกตเห็นอาการเหม่อลอยของวีว่าตั้งแต่รอเปลี่ยนเครื่องบินที่สนามบินสุวรรณภูมิแล้ว ก่อนหน้านี้วีว่าก็ยังปกติดีมีไม่กี่เรื่องที่ทำให้วีว่าคิดมาก และเขาก็เดาว่าต้องเป็นเรื่องของโรมแน่ ๆ เขาสังเกตเห็นสายตาของโรมจับจ้องมาที่วีว่าแทบจะตลอดเวลาก็นึกเป็นห่วง ทางที่ดีอย่าให้ทั้งสองคนเข้าใกล้กันจะดีกว่า“เอาสิ ไปหาอะไรกินด้วย” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มที่สดใสกว่าเมื่อครู่“โอเค งั้นเธอเอาของไปเก็บเถอะ”กาฬบอกก่อนที่ร่างบางของวีว่าจะเดินไปพร้อมกับรุ่นพี่อีกสองคนที่พักห้องเดียวกัน เขาก็ต้องเอาสัมภาระไปเก็บที่ห้องพักเช่นเดียวกันคณะดูงานจากมหาวิทยาลัย U เดินทางถึงสิงคโปร์ในเวลาบ่ายคล้อยของวัน ซึ่งเวลานี้เป็นเวลาพักผ่อนตามอัธยาศัยของทุกคน และจะมีปาร์ตี้กระชับความสัมพันธ์ของคนที่มา เนื่องจากผู้ที่มาในครั้งนี้เป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 2 – 4 ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ และคณะสถาปัตยกรรมทางอาจารย์จึงอยากให้ทุกคนทำรู้จั

ในเวลาเย็นย่ำของวันเช่นนี้การออกมาเดินเล่นหรือออกกำลังกายที่สวนสาธารณะคงเป็นอีกตัวเลือกที่ดีอย่างหนึ่ง สายลมเย็นพัดอ่อนบางหอบไอน้ำจากทะเลสาบขึ้นมาให้รู้สึกเย็นสบาย ทั้งยังมีเงาไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ปกคลุมทั่วบริเวณทางเดินให้ความรู้สึกร่มรื่นสองหนุ่มสาววัยเดียวกันเดินทอดน่องเคียงคู่กันมา หลังจากรับประทานอาหารเรียบร้อยแล้วสิ่งที่ขาดไม่ได้คงต้องเป็นการทานของหวานตบท้าย ซึ่งในมือของหญิงสาวมีไอศกรีมซอฟต์ครีมโคนสูงสีพาสเทสที่มีหลากหลายรสชาติอยู่ในโคนเดียว ใบหน้าของเธอดูมีความสุขราวกับไอศกรีมโคนนี้ขับไล่ความรู้สึกไม่ดีให้หายวับไป“สบายใจขึ้นยัง?” กาฬถามคนที่กำลังทานไอศกรีมโคนอย่างมีความสุขเขาเองก็เผลอยิ้มไปด้วย“อื้ม!” วีว่าตอบอย่างร่าเริงก่อนจะกัดไอศกรีมคำโตก่อนที่มันจะละลาย“กินเลอะเป็นเด็กไปได้”กาฬกระตุกยิ้มมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้มีไอศกรีมสีหวานเลอะที่มุมปาก เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยมันออก และการกระทำของชายหนุ่มทำให้วีว่ารู้สึกว่ามีบางอย่างในตัวของกาฬกำลังเปลี่ยนไป ดวงตาคู่สวยและใบหน้าที่สาว ๆ ทุกคนได้เห็นจะต้องบอกว่าเขาหล่อ ซึ่งสำหรับวีว่าเธอไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นเพราะมองว่า กาฬเป็นเพื่อน“อะ เอ่อ...

วีว่ารู้สึกอึ้งกับคำถามของโรมเป็นอย่างมาก ไหนจะสรรพนามที่ทั้งคู่เคยใช้เรียกขานกันอีก ...เธอควรจะตอบเขาว่าอย่างไรเหรอ? ถึงอยากหายวับไปจากตรงนี้ก็ทำไม่ได้ จังหวะหัวใจที่เต้นรัวมันเหมือนกับการนับถอยหลังของระเบิดเวลา เธอมองใบหน้าหล่อเหลาที่คาดหวังคำตอบจากเธอด้วยความลังเล แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไรออกไปเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเสียก่อน“อยู่นี่เองแพรวตามหาตั้งนาน”วีว่าสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมเมื่อเห็นว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะคล้องแขนเข้ากับแขนแกร่งของโรมราวกับกำลังแสดงความเป็นเจ้าของ“แล้วนี่คุยอะไรกับน้องวีว่าอยู่เหรอคะ?”แพรวเป็นรุ่นพี่คณะสถาปัตยกรรมวีว่าไม่แน่ใจว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์แบบไหน แต่ดูแล้วคงไม่ธรรมดาแน่ เธอมองการกระทำนั้นด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนจะตอบขึ้น“อ๋อ ถามไถ่ตามประสารุ่นพี่รุ่นน้องที่เคยเรียนโรงเรียนเดียวกันน่ะค่ะ”...เกิดเป็นเสือ ไม่มีทางที่มันจะทิ้งลายของตัวเองเด็ดขาด คนเจ้าชู้ก็เช่นกัน ไม่มีทางที่จะรักเดียวใจเดียวหรอก วีว่าเข้าใจข้อนี้ดี“อ่าวนี่โรมกับวีว่าเคยเรียนโรงเรียนเดียวกันเหรอคะ?” แพรวหันไปถามคนข้าง ๆ“พี่แพรวรู้จักพี่โรมด้วยเหรอคะ?” วีว่าถามด้วยรอยยิ้

วีว่าสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะเอ่ยขึ้น “หลิน ถ้ากาฬขอฉันคบ...”‘หะ!’“ฉันยังพูดไม่จบ!” เธอตวาดลั่น หมั่นไส้ในความตื่นเต้นของหล่อนก็หลินออกจะจิ้นเธอกับกาฬเสียขนาดนั้นคงอยากรู้เป็นธรรมดา“เล่ามาเร็วๆ สิ” หลินเร่งเร้าวีว่ากรอกตามมองบนกับความตื่นเต้นของเพื่อนสนิทก่อนจะกำชับเรื่องหนึ่ง“เรื่องนี้แกอย่าพึ่งบอกพวกไอ้ตังค์นะ”‘เออ! เล่ามา...’ หลินบอกอย่างรำคาญวีว่าเต็มทีไม่รู้จะลีลาไปถึงไหนวีว่าค่อย ๆ เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเย็นให้หลินฟัง และดูเหมือนว่าเพื่อนของเธอน่าจะมีท่าทางจิกหมอนขาดไปแล้วแน่ ๆ“กรี๊ด! ฉันว่าแล้วเชียว”“ในฐานะเพื่อน แกมองว่าไงวะ มันไม่แปลกใช่ไหม?” วีว่าถามอย่างกังวล กลัวว่ากลุ่มเพื่อนจะมองไม่ดี‘อืม... ก็ไม่แปลกนะแก แต่ฉันอยากถามแกก่อนว่า แกรู้สึกยังไงกับมัน’ นี่คือสิ่งที่หลินเป็นห่วง ถึงเธอจะอยากให้ทั้งคู่คบกัน แต่ก็ต้องถามความรู้สึกของวีว่าก่อน“อืม... มันก็ดีกับฉันนะ ที่ผ่านมาฉันมองมันเป็นเพื่อนมาตลอดฉันก็เลยไม่คิดว่าสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มันทำจะเป็นความใส่ใจ คิด ๆ ไปแล้วมันก็ดีนะ” ริมฝีปากอิ่มอมยิ้มเล็กน้อย‘อะ! งั้นก็แสดงว่าแกก็ชอบมันอยู่นิด ๆ’“แต่มันเป็นเพ

“พี่ไม่ทำก็ได้ แต่พะพายต้องทำให้พี่”“ทำอะไรคะ”คนตัวเล็กถามตาแป๋ว ไวน์ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนที่จะดึงมือบางมาสัมผัสส่วนแข็งขึงของตนเอง พะพายตกใจเล็กน้อยก่อนจะกำรอบส่วนนั้นแล้วเคลื่อนมือขึ้นลงตามจังหวะที่ไวน์นำเธอซบใบหน้ากับแกร่งปิดบังใบหน้าร้อนผะผ่าวพรางคิดในใจ ...เมื่อคืนของแบบนี้เข้าไปในตัวเธอหมดได้ยังไงกัน มือเธอกำแบบไม่รอบด้วยซ้ำ“อืม...”คนตัวโตครางฮึมฮำในลำคอพอใจในสัมผัสที่มือนุ่มนิ่มบีบรัดตัวตนของเขาอยู่ ไวน์ผละมือออกเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กรู้จังหวะแล้ว เขาดันร่างบางให้นอนราบก่อนจะประคองใบหน้าหวานแล้วบดจูบอย่างเร่าร้อนจนพะพายตั้งรับไม่ทัน ปลายลิ้นร้อนชื้นเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อลิ้นเล็กที่พยายามตอบสนองเขาอย่างไร้เดียงสายิ่งปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนของไวน์ได้เป็นอย่างดีมือหนาเลื่อนแทรกเข้ากลางระหว่างขาเรียวสัมผัสดอกไม้ที่ฉ่ำไปด้วยน้ำหวาน เขากรีดนิ้วเรียวยาวตามร่องสีสวยกลีบเนื้อที่นุ่มนิ่มเบนความสนใจของเขาจนอยากสัมผัสมันด้วยสิ่งอื่น“อ๊ะ พี่ไวน์”พะพายได้จังหวะสูดอากาศเข้าปอดหลังจากที่ไวน์ผละริมฝีปากออก ร่างสูงพลิกตัวหันหน้าเข้าหาดอกไม้งามและมันก็ทำให้พะพายเห็นส่วนนั้นของชายหนุ่มเต็ม