Todos os capítulos de รักลวงใจ นายแสนเลว: Capítulo 31 - Capítulo 40

พอถึงร้านบิงซูพะพายได้แต่มองเพื่อนสาวกับพี่ชายข้างบ้านนั่งคุยกันอย่างออกรสออกชาติน่าแปลกที่แม้บทสนทนาของเธอจะน้อยนิดแต่กลับไม่รู้สึกอึดอัดเหมือนอยู่ด้วยกันสองคน อาจเป็นเพราะรอยยิ้มที่มุมปาก และเสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ ทำให้พะพายผ่อนคลายมากขึ้น พอทานเสร็จสาว ๆ ชวนกันเดินช็อปปิ้งโดยมีคนตัวโตตามติดมาด้วย ไวน์ไม่บ่นแม้แต่คำเดียว เขาเพลิดเพลินกับการมองใสหน้าสวยหวานที่ยิ้มมากกว่าปกติเวลาที่อยู่กับเพื่อน ๆ จึงทำให้เขารู้สึกว่าอยากเห็นมันทุกวันล่วงเลยมาจนถึงเวลาที่พระจันทร์ผลัดเวรกับพระอาทิตย์ หลังจากอาหารมือค่ำที่แสนอร่อยไวน์ก็มาส่งคนตัวเล็กที่คอนโด เขาขอเข้าห้องน้ำ ซึ่งนั่นก็ไม่ได้ทำให้พะพายสงสัยอะไร และไม่ได้สังเกตเลยว่าเขามีกระเป๋าเป้ใบหนึ่งที่สะพายติดไหล่มาด้วยฟุบร่างสูงทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่มภายในห้องนั่งเล่นราวกับว่าที่นี่เป็นบ้านของตนเอง วันนี้เขาตื่นแต่เช้าแถมยังขับรถทั้งวันอีกการได้นอนถือว่าเป็นการพักผ่อนที่ดีที่สุด“พี่ไวน์ลุกเลยค่ะ กลับไปได้แล้ว” พะพายเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่ขยับตัว“เหนื่อยอ่ะ ขอนอนนี่แล้วกันนะ” เสียงอู่อี้เปล่งออกมาในขณะที่เปลือกตายังปิดอยู่“พี่ไวน์!” ...แ

RRR RRRRเสียงมือถือรุ่นปุ่มกดดังขึ้นหลังจากที่เจ้าของมันก้าวเดินจากตึกของคณะพร้อมกับเพื่อนสนิททั้งสองได้ไม่กี่ก้าว มือบางควานหาวัตถุที่เธอเรียกว่าโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายข้างขนาดกลาง พะพายมองหน้าจอขนาดเล็กเพื่อดูรายชื่อคนโทรเข้ารูปร่างของมันทำให้ทั้งอันนาและน้ำอิงมองหน้ากันแล้วส่ายศีรษะพร้อม ๆ กัน พวกเธอโน้มน้าวให้พะพายเปลี่ยนแล้วแต่เธอไม่ยอม และให้เหตุผลว่า...‘โทรศัพท์มีไว้โทรเข้า และโทรออกก็พอ’พะพายไม่สนใจสีหน้าของทั้งคู่กดปุ่มรูปโทรศัพท์สีเขียวด้านซ้ายมือเพื่อกดรับสายมารดาของตน“ฮัลโหลค่ะแม่” เธอกรอกเสียงหวานลงไป‘พะพาย แม่จะโทรมาบอกลูกว่าพี่ไวน์จะไปอยู่ที่คอนโดนะให้ลูกเตรียมห้องของพี่เมฆไว้ให้พี่ไวน์พักด้วย’เสียงของมารดาดังขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจกลับเป็นประโยคที่ได้ยินต่างหาก“อะไรนะคะ?”พะพายพูดเสียงดังทำให้อันนาและน้ำอิงมองเธอด้วยความสงสัย ใบหน้าสวยหวานดูตกใจมากจนพวกเธออดเป็นห่วงไม่ได้คอนโดของเธอค่อนข้างกว้าง และมี 2 ห้องนอน ซึ่งอีกห้องเป็นห้องส่วนตัวของเมฆซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอที่นาน ๆ ถึงจะมาพักห้องนั้นจึงถือว่าเป็นห้องที่ไม่ค่อยได้ใช้งานสักเท่าไร‘ของพี่เมฆไม่น่าจ

“ปล่อยเลยค่ะ” มือบางดันแผ่นอกกว้างเอาไว้พร้อมกับก้มหน้างุดเมื่อเขามีท่าทีว่าจะเคลื่อนใบหน้าหล่อเหลาเข้าใกล้เธอคิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย ...เธอเป็นแบบนี้อีกแล้ว ทุกครั้งที่เข้าใกล้พะพายจะมีอาการราวกับโดนน้ำร้อนลวก เธอมักจะถอยห่างเขาทุกครั้งไป ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้ และเขาก็อยากรู้เหลือเกินว่าอะไรทำให้พะพายเปลี่ยนไป“ขอบใจนะที่ให้พี่พักที่คอนโด”“ไม่เป็นไรค่ะ แม่สั่งยังไงพะพายก็ต้องให้พี่ไวน์พักอยู่ดีแหล่ะ” เธอบอกอย่างประชดประชันคนตัวโตกระตุกยิ้มอย่างนึกเอ็นดู แก้มใสเนียนเริ่มขึ้นสีระเรื่อจนเขาต้องยกมือขึ้นมาสัมผัสมัน“หึ ๆ พี่คิดว่าพายจะดีใจซะอีกที่พี่มาอยู่เป็นเพื่อน”ดวงตากลมโตเลื่อนมองใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้เพียงคืบ เธอสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่คลอเคลียอยู่ใกล้แก้มนุ่มก่อนที่เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาจะเคลื่อนริมฝีปากหยักแตะลงบนริมฝีปากนุ่มอิ่ม“ยัยพาย...”น้ำอิงตกใจกับภาพที่เห็นรีบหันหลังให้ทั้งคู่ในขณะที่สองหนุ่มสาวก็ผละออกห่างกันอย่างรวดเร็ว ...เธอเข้ามาผิดจังหวะเสียแล้ว“เอ่อ... อิงจะมาบอกว่า ได้เวลาปาร์ตี้แล้วค่ะ”น้ำเสียงของเธอติดเขินอายแทบอยากจะกรีดร้อง พี่ไวน์กับพะพาย... เ

“แล้วถ้าเป็นความฝัน... พายจะทำอะไรพี่เหรอ?”แทบจะในทันทีแขนเรียวเล็กก็ตวัดกอดที่เอวสอบของเขา และด้วยความที่เขายังไม่ตั้งหลักจึงล้มทับร่างเล็กอย่างช่วยไม่ได้ เขายันตัวลุกขึ้นนั่งพิงที่หัวเตียงทั้งที่ยังมีคนตัวเล็กกอดแน่น เธอเงยหน้ามองเจ้าของร่างสูงด้วยดวงตาที่เง้างอน“หึ ๆ เมาหรือเปล่าเนี่ยเรา?”เธอส่ายหน้าเชิงปฏิเสธก่อนจะซบใบหน้าลงกับแผ่นอกกว้าง ...เธอแค่มึนๆ เท่านั้นเอง หากเป็นเวลาปกติเธอคงไม่กล้าทำแบบนี้แน่ ๆ มือหนาลูบที่แผ่นหลังนุ่มอย่างเชื่องช้าราวกับกำลังกล่อมให้เธอหลับ“...ทำไมพี่ไวน์ใจร้ายกับพายจังคะ?” เธอเอ่ยขึ้นในขณะที่หลับตา“พี่เหรอ? ใจร้ายกับพาย”เธอพยักหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนใจร้าย และพูดต่อ “ทั้งที่หนูพยายามเข้าไปอยู่ในสายตาพี่แล้วแท้ ๆ ...แต่พี่กลับไม่สนใจหนูเลย”ประโยคหลังช่างแผ่วเบาและแฝงไปด้วยความเจ็บปวด และน้อยใจ“แล้วใครกันที่หนีพี่มาไกลขนาดนี้” เขาตัดพ้อบ้าง“ก็เพราะพี่ไวน์นั่นแหล่ะ!”เธอคลายอ้อมกอดแล้วหันหลังให้เขาราวกับว่าไม่อยากให้เขาเห็นบางสิ่งที่กำลังไหลออกมาจากดวงตาอย่างเงียบ ๆ ซึ่งชายหนุ่มเองก็ไม่เข้าใจในปฏิกิริยานั้น ดวงตาคมกริบมองแผ่นหลังบอบบางที

“กรี๊ด...! อื้ม...”มือหนาช้อนท้ายทอยของเธอก่อนจะประกบปิดริมฝีปากอิ่มเอาไว้แล้วมอบจูบแสนหวานให้เธออีกครั้ง เขารู้อยู่แล้วว่า โพรงเนื้อคับแคบไม่เหมาะที่จะให้สิ่งของที่ใหญ่ขนาดนั้นเข้าไปได้ และมันก็เข้าได้เพียงส่วนหัวเท่านั้น ไวน์สูดลมหายใจเข้าปอดเมื่อตัวตนของเขาโดนบีบรัด เขามองลึกเข้าไปในดวงตาสีอ่อนที่น่าสงสารในที่สุดน้ำตาที่ปริ่มจะไหลก็ร่วงลงมากระทบหมอนจนเกิดเป็นวงกว้าง“ทนอีกนิดนะ”ปึก“กรี๊ด...! ฮือๆ”ผลจากการที่เขากระแทกแท่งร้อนเข้ามาจนมิดด้ามทำให้ส่วนของเนื้อเยื่อบางขาดพร้อมกับที่ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสพุ่งเข้ามาและแผ่นซ่านไปทั่วร่าง“ชู่ว์... ไม่ร้องนะคะ” ไวน์บอกอย่างมีความสุขเขากอดร่างสั่นเทาของเธอเอาไว้ แม้จะรู้สึกผิดที่ทำให้คนในอ้อมกอดเจ็บแบบนี้แต่เขากลับสุขใจยิ่งกว่าที่เป็นผู้ชายคนแรกของเธอ แน่นอนว่าต้องเป็นผู้ชายคนเดียวอีกด้วย“พายเจ็บ...”เสียงหวานบนสะอื้นช่างน่าสงสารจับใจ แขนเรียวยาวกอดร่างสูงเอาไว้ราวกับไวน์เป็นที่พึ่งสุดท้าย ไวน์ลูบแผ่นหลังบอบบางของคนตัวเล็กพร้อมกับโยกตัวเบา ๆ คล้ายกำลังปลอบเธออยู่ เขาเองก็พยายามข่มกลั้นความเจ็บปวดที่โดนเธอบีบรัดเช่นกัน“พี่รักพายนะ”พะพ