Savagezoned ในวันที่ใจหล่นทับสีน้ำ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

เก็บดาวทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาข้างสีน้ำเธอหันตัวสองแขนยันกับโซฟาแล้วยื่นหน้าไปใกล้ถามสิ่งที่กำลังสงสัยโดยไม่รู้“เอ่อ.. เกาะเอเทอร์น่าน่ะ หิวไหมกินได้ทุกอย่างเลยนะ” สีน้ำชะงักเล็กน้อยเมื่อเพื่อนสาวคนสนิทยื่นหน้ามาใกล้เขา เด็กหนุ่มพยายามคุมอาการไม่ให้เธอรู้ว่าเขานั้นตกใจ สีน้ำรีบตอบแล้วถามเก็บดาวอย่างเป็นห่วง“ทำไมไม่เคยได้ยินชื่อเกาะนี้มาก่อนเลย เป็นเกาะลับส่วนตัวของพวกคนมีอำนาจเหรอ?” พริ้มฟ้าที่เดินแยกมาสำรวจของว่างจัดเรียงวางบนโต๊ะอาหารหลายอย่างมาก เธอเลือกหยิบคัพเค้กสตรอว์เบอรีมากินแล้วเอ่ยถามภูเมฆเขายืนอยู่ใกล้ที่สุด“หึ คิดแบบนั้นเหรอ” ภูเมฆหัวเราะในลำคอเอ็นดูกับความคิดของเพื่อนใหม่ สิ่งที่พริ้มฟ้าคิดก็ไม่ได้ผิดทั้งหมดหรอกว่าเกาะนี้เคยเป็นเกาะลับที่พึ่งถูกค้นพบเมื่อห้าปีก่อน“หยิบเค้กมาให้ค่ะซิส” พริ้มฟ้าเดินมานั่งลงข้างเก็บดาวพร้อมยื่นคัพเค้กรสกล้วยหอมที่จำได้ว่าเก็บดาวชอบกิน (ซิส=sisterน้องสาว/พี่สาว)“ขอบคุณค่า ยังจำได้ด้วยเหรอ” เก็บดาวรับคัพเค้กมากิน ส่งยิ้มหวานให้คนที่เธอนับว่าเป็นเหมือนครอบครัว พริ้มฟ้าคือพี่สาวคนโตตลอดไป“แต่ที่นี่เงียบจัง เหมือนว่าจะมีแต่พวกเราเลยอะ

“สรุปมึงยื่นเข้าคณะวิศวะใช่ไหมวะ” ภูเมฆเอ่ยถามโปรดปรานที่ยังลังเลไม่ยอมยื่นสมัครเข้าคณะวิศวะ ทำให้ปลาบปลื้มก็ไม่ยอมยื่นไปด้วยเพราะว่าตั้งใจจะยื่นตามพี่ชาย“เออ แต่เรื่องสาขากูกำลังทบทวนอีกที” โปรดปรานยังลังเลว่าจะเอาสาขาอะไรดีระหว่างเครื่องกลกับวิศวะไฟฟ้าอย่างที่สีน้ำเลือกก็มีจุดที่น่าสนใจ ถ้าเลือกเครื่องกลก็จะได้ไปอยู่กับพวกตะวัน ขอบฟ้า และภูเมฆ“ก็มายื่นสาขาเดียวกับพวกกูเลย” ตะวันเอ่ยเสียงต่ำเชิงกดดันให้มาลงสาขาเครื่องกลอยากมีเพื่อนมาอยู่สาขาเดียวกัน“อย่าไปบังคับเพื่อน” ขอบฟ้าส่ายหน้าเบา ๆ ไม่เห็นด้วยที่ตะวันบังคับให้เพื่อนลงสาขาเดียวกับความชอบตัวเอง มหาวิทยาลัยคือชีวิตที่เราควรได้เลือกเอง อย่าทำตามใครเด็ดขาด!“เอาที่ตัวเองชอบนั่นแหละมึง” สีน้ำเอ่ยต่อ สำหรับเขาไม่เป็นไรเลยที่จะเรียนคนละสาขากับเพื่อนในแก๊ง เราไม่ได้จะเลิกคบกันเพียงแค่ว่าเรียนสาขาต่างกัน“ไอ้ภูมึงเลือกสาขาอะไรไป” โปรดปรานถามเพื่อนที่พึ่งตัดสินใจสมัครไปเมื่อวาน“เครื่องกล” พูดจบก็ยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่ม“กูตัดสินใจได้ละ กูเอาสาขาไฟฟ้า แล้วมึงจะเอาสาขาไหน” หันไปถามปลาบปลื้มน้องชายฝาแฝด ที่ก้มหน้ากดโทรศัพท์ คงคุยกับ

“ใจเย็นนะ..”“ยัยตัวเล็กร้องไห้ทำไม?” สีน้ำรีบลุกจากโซฟาเดินไปจับไหล่เก็บดาวมองหน้าเพื่อนสาวน้ำตาคลอหลังเห็นภาพในโทรศัพท์เก็บดาวโผเขากอดสีน้ำฟุบหน้าปล่อยน้ำตารินไหลบนอกแกร่งของคนที่เธอแอบชอบ“นี่คือพราวฝนจริง ๆ คนที่เราตามหา” พริ้มฟ้าเลื่อนภาพถ่ายในเครื่องตะวันพรที่พวกเธอภาวนาเป็นความจริงแล้ว ไม่อยากเชื่อว่าจะเกิดขึ้นได้ นี่มันเป็นเรื่องราวที่ดีที่สุดในชีวิตที่ผ่านมาของเธอเลย“วาวรุ้งจริงด้วยสีน้ำ ฮึกฮือ”“มีอะไรเหรอตัวเล็ก”“คือ..” เก็บดาวกับพริ้มฟ้าเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดอีกครั้งเกี่ยวกับชีวิตในวัยเด็กของพวกเธอ ชีวิตในช่วงเวลาที่อยู่บ้านเด็กกำพร้าไม่ได้มีแค่พริ้มฟ้าเท่านั้นที่อยู่เก็บดาว แต่ยังมีเด็กผู้หญิงอีกสองคนร่วมแบ่งปันช่วงเวลานั้นด้วยซึ่งชื่อของพวกเธอก็คือ ‘พราวฝน’ และ ‘วาวรุ้ง’ ซึ่งดันมาตรงกับคนรู้จักของสองแฝดที่จะมาในวันพรุ่งนี้บางคนอาจมองว่าได้อยู่ด้วยกันตอนเด็กไม่กี่ปีเองไม่นานถึงสิบปีด้วย แถมยังไม่ใช่พี่น้องสายเลือดเดียวกันด้วยซ้ำ ทำไมถึงยังจดจำ คิดถึง หรือทำไมถึงได้โหยหาอยากเจอกันขนาดนั้นแต่สำหรับพวกเธอแล้ว ช่วงเวลาที่ทั้งสี่คนได้ใช้ร่วมกัน มันคือความ

“สดชื่นขึ้นไหม”“อื้ม ขอบคุณนะ”“ตาบวมหมดเลยยัยตัวเล็ก” สีน้ำยื่นมือลูบเปลือกตาเก็บดาว น้ำเสียงแสดงออกว่าเป็นห่วง นั่นยิ่งทำให้คนตัวเล็กใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกหวั่นไหว‘ทำไมชอบทำให้หวั่นไหวด้วยเนี่ย!’“รู้ไหมเพราะแกเป็นแบบนี้ไงถึงได้มีสาว ๆ ชอบเยอะ” เก็บดาวเบือนหน้าหลบออกจากมือสีน้ำ เม้มริมฝีปากเข้าหากัน“หืม หมายถึงอะไร”“ก็ท่าทีอบอุ่นนี่ไงล่ะ ถ้าไม่ใช่เราแล้วเป็นผู้หญิงคนอื่นเขาคงคิดไปไกลแล้วว่าแกมีใจ” เธอแกล้งยกตัวอย่างคนอื่น ทั้งที่ความจริงมันคือตัวเธอนี่แหละที่คิดไปไกล..“เราไม่เคยไปทำกับใครเลยนะ เราทำแค่กับแกคนเดียว” “เพราะดาวคือเพื่อนสนิท เราถึงได้ปฏิบัติต่างจากคนอื่น”‘นั่นมันแย่กว่าเดิมอีกเพราะเราชอบแกสีน้ำ’ เก็บดาวได้แต่ต้องซ่อนความเจ็บไว้ในหัวใจ บางครั้งเธอก็ต้องคอยเตือนหัวใจตัวเองอยู่เสมอว่าอย่าคิดไปไกล อย่าคิดเกินกว่าสิ่งที่เป็นอยู่ เพราะเขาให้สถานะเธอแค่ ‘เพื่อนสนิท’ เท่านั้นแค่นี้ก็ควรจะพอแล้วไม่ใช่เหรอ?แต่ทุกครั้งที่เขายิ้มให้ทุกคำพูดดี ๆ ที่เขาเอ่ยมา หรือแม้แต่ตอนที่สีน้ำคอยอยู่ข้างเธอเวลาเหนื่อยหรือร้องไห้ หัวใจเธอก็เผลอหวั่นไหวทุกที เหมือนมันแอบหวังว

The Sapphire Room (ห้องนอนแชฟไฟร์)ห้องนอนส่วนตัวของภูเมฆตกแต่งด้วยโทนสีน้ำเงิน ให้อารมณ์ลึกลับ สงบไม่สดใสมากเกินไป มีสีขาวกับสีเทาผสมอยู่ด้วย ด้านบนหัวเตียงมีภาพสีน้ำมันเป็นภาพทะเลติดตอนกลางคืนติดไว้ที่ผนังห้อง ผ้าห่มกำมะหยี่หนานุ่มสีน้ำเงินเข้มตัดกับผ้าปูเตียงสีขาว รวมถึงหมอนก็มีสีขาวสีน้ำเงิน ชั้นวางของกับตู้เสื้อผ้าเป็นสีขาวหนึ่งในหกห้องนอนหรูหราบนสกายเลานจ์ พวกเขาต่างก็มีห้องพักส่วนตัวกันคนละหนึ่งห้องแล้วก็จะมีชื่อห้องเป็นของตัวเองเช่นเดียวกัน แต่ในเมื่อมีเพื่อนผู้หญิงมาเพิ่มพวกเขาเลยเสียสละยกห้องส่วนตัวให้พวกเธอ ภูเมฆต้องไปนอนกับสีน้ำแล้วให้พริ้มฟ้ากับเก็บดาวนอนด้วยกัน ส่วนอีกสองคนที่มาใหม่เหมือนว่าจะเป็นตะวันที่ยอมเสียสละห้องให้สองสาว ส่วนตัวเองย้ายไปนอนกับขอบฟ้าน้องชายฝาแฝดเขาวางเธอลงบนเตียงนอนอย่างเบามือที่สุด ร่างบางดิ้นไปมาไม่ได้ระวังตัวเลยจนกระโปรงนักเรียนสีดำสนิทเลิกสูงขึ้นจนเห็นขาอ่อน ภูเมฆดึงกระโปรงเธอลงปิดคลุมเข่า จากนั้นดึงผ้าห่มมาคลุมให้เธอ เขาเอื้อมมือหยิบรีโมตกดเปิดเครื่องปรับอากาศไปที่ 22 องศา“คงไม่เย็นเกินไปใช่ไหม”“อื้อ หล้าวตากดามหล้าว” (เหล้า อยากดื่มเ