Savagezoned ในวันที่ใจหล่นทับสีน้ำ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ขณะเดียวกันการกระทำของพวกเขาก็ตกอยู่ในสายตาใครบางคนที่พึ่งตื่นแล้วดันเห็นที่ชวนให้คิดไปไกล แล้วนี่อาจกลายเป็นบ่อเกิดของความเข้าใจผิดในอนาคต..“ทั้งสองคนทำอะไรกันน่ะ!!” น้ำเสียงเข้มเอ่ยถามพร้อมสายตาจับผิด เพราะภาพที่เขาพึ่งเห็นภูเมฆลูบหัวเก็บดาวทำเอาคนเมาถึงกับสร่างเลยล่ะ“สีน้ำ..” ความรู้สึกเย็นวาบตั้งแต่แผ่นหลังจนถึงหัวเมื่อเก็บดาวหันไปเห็นว่าสีน้ำกำลังยืนมองมาที่เธอด้วยสีหน้าบึ้งตึง เขาคงไม่ได้ยินใช่ไหม คงไม่หรอกเราออกจะยืนห่างกันตั้งไกล..“เมื่อกี้มึงกำลังลูบหัวเธอ?” สีน้ำเอ่ยถามเขามีเครื่องหมายคำถามซ่อนอยู่ในสายตา“เปล่า มันมีแมลงบินมาเกาะหัวเก็บดาวกูเลยใช้มือปัดออกให้ ใช่ไหมเก็บดาว” ภูเมฆหันไปมองร่างบางที่ยืนอยู่ด้านข้างพร้อมร้อยยิ้มมุมปาก“เอ่อ.. ใช่ แมลงน่ะ.. เราไม่เห็นว่ามันอยู่ตรงไหน ภูเมฆเลยช่วยไล่ออกไปให้” เธอรีบก้มหน้าตอบกลับ กลัวถูกสีน้ำจับได้ว่ากำลังโกหก“แมลง? ตัวเล็กมันเหรอทั้งสองคนถึงได้เข้าไปไกลกันขนาดนั้น” เขาเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างที่ไม่เชื่อคำพูดของเพื่อนทั้งสองคนที่เอ่ยบอก“เอ่อ..ไม่ ก็ใช่..” เก็บดาวเริ่มตะกุกตะกัก เธอไม่เคยโกหกสีน้ำเลย“สรุปว่าไม่หรือใช

“โอ้ พึ่งเคยโดนมึงต่อยครั้งแรก เจ็บอยู่นะ” ภูเมฆแสยะยิ้มคล้ายชอบใจเมื่อถูกเพื่อนต่อย ยกมือขึ้นปาดเลือดที่ขอบปากตัวเองมาดู แล้วก็เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ถูกต่อยด้วย ปกติไปต่อยคนอื่น“สีน้ำ! ทำอะไร ไปต่อยภูเมฆทำไม” เก็บดาววิ่งเข้ามากอดแขน พยายามดึงให้สีน้ำออกห่างจากภูเมฆ แต่สีน้ำแทบไม่ไหวติงเลยทั้งที่เก็บดาวออกแรงดึงสุดกำลัง เธอยังรู้สึกตกใจกับการกระทำของเพื่อนสนิทไม่หาย ไม่รู้ว่าสองคนคุยอะไรกัน สีน้ำถึงได้ต่อยจนภูเมฆลงไปนั่งกองที่พื้น“ภูเมฆโอเคไหม เจ็บมากหรือเปล่า” เก็บดาวเอ่ยถาม เธอยังคงกอดแขนสีน้ำเอาไว้แน่น“สีน้ำมันแค่หึงน่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะเก็บดาว แต่ถ้าได้เธอมาช่วยเช็ดเลือดให้นั่นคงจะดี” ภูเมฆยังไม่หยุดปั่นประสาทสีน้ำ เก็บดาวทำสีหน้างุนงงไม่เข้าใจว่าทำไมภูเมฆถึงได้พูดแบบนั้นออกมา“วันนี้มึงพูดมากเกินไปไอ้ภู ถ้ามึงไม่รู้จะพูดอะไรก็หุบปากซะ”“หรือต้องให้กูใช้ตีนอุดปากมึงแทนไหม!?” สีน้ำชี้หน้าด่ากราดเตรียมเดินเข้าไปหาภูเมฆอย่างเอาเรื่อง“เฮ้ย ๆ พวกมึงเป็นเหี้ยอะไรกันวะ” ตะวันรีบเดินเข้ามาขวางขั้นตรงกลางระหว่างภูเมฆกับสีน้ำเอาไว้ก่อนจะเกิดเรื่องเพิ่ม ส่วนปลาบปลื้มที่เดินตามมาเ

เก็บดาวรู้สึกเหมือนถูกตบจนหน้าชาแววตาสั่นระริกเช่นเดียวกับริมฝีปาก เมื่อถูกสีน้ำตะโกนด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดใส่หน้า ไล่ให้ลงจากดาดฟ้า นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอถูกเขาขึ้นเสียงใส่ ไม่ใช่แค่เก็บดาวที่ช็อก ภูเมฆ ตะวัน และปลาบปลื้มตกใจไม่ต่างกัน พวกเขาไม่เคยเห็นหรือได้ยินสีน้ำดุเก็บดาวมาก่อนเลย เขาปฏิบัติกับเธออย่างอ่อนโยนมาตลอด แต่วันนี้เขากับแสดงด้านที่ค่อนข้างรุนแรงกับเธอครั้งแรก แม้กระทั่งคนที่เคยรู้สึกสนุกกับการล้อเล่นเริ่มยิ้มไม่ออกแล้ว เธอยอมหันหลังเดินออกไปโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ ยอมทำตามที่เขาสั่ง ถ้ายังดื้ออยู่ต่อมันอาจจะมีเรื่องแย่กว่านี้ก็ได้ เธอไม่อยากทำให้เขาไม่พอใจ เธอกดลิฟต์ลงไปเงียบ ปล่อยให้พวกหนุ่ม ๆ พูดคุยกันไป“ไอ้สีน้ำ..” ภูเมฆตั้งใจจะขอโทษแล้วบอกความจริงว่าที่ทำไปคือการล้อเล่น“อย่าคิดที่จะมาวุ่นวายกับเก็บดาว เธอคือเพื่อนสนิทกู! แล้วยังเป็นเพื่อนพวกมึงด้วย!!” สีน้ำหันกลับมาแล้วตะโกนดังลั่น เขาเคยพูดกับเพื่อนทุกคนเอาไว้นานมากแล้ว ว่าห้ามทุกคนจีบเก็บดาว ยิ่งถ้าจะมาเล่น ๆ ด้วยยิ่งไม่สมควรทำ“เรื่องนั้นกูรู้แล้ว กูแค่อยากแกล้งมึง..”“กูขอโทษ กูเมา ทำอะไรไม่คิด เห็นว่าส

ที่ผ่านมาสีน้ำพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อรักษาคำว่าเพื่อนสนิทของเขากับเก็บดาวไว้อย่างมั่นคง ถ้าบอกว่าตัวเขาไม่เคยรู้สึกอะไรกับเธอเลย นั่นอาจจะฟังดูเป็นคำโกหก เขาก็ผู้ชายคนหนึ่งนะ อยู่ใกล้ผู้หญิงน่ารัก นิสัยดีจะไม่ชอบได้ไงล่ะ แต่นั่นก็เป็นเรื่องนานมากแล้วก่อนเขาจะเปิดตัวว่ามีแฟนคนแรกเสียอีกตอนนั้นเขาเลือกว่าจะไม่ก้าวข้ามเส้นบางเส้นที่อาจทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขา คือสีน้ำขาดเธอไม่ได้ แล้วก็รู้ตัวเองดีว่าเขาไม่สามารถเติมเต็มความต้องการให้เพียงพอจะข้ามขั้นไปอีกสถานะหนึ่ง ยิ่งตอนนี้เขาไม่ต้องการความสัมพันธ์จริงจัง อยากสนุกกับชีวิตวัยรุ่นแบบไม่มีอะไรมาผูกมัดด้วยแล้ว สีน้ำอาจจะไม่รู้ตัวว่าในวันนี้เมื่อมีใครบางคนเริ่มก้าวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น เขากลับระเบิดความโกรธออกมาในรูปแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่แค่ความห่วงใยแบบเพื่อนสนิท แต่มันคืออารมณ์ความรู้สึกที่ผู้ชายหึงหวงผู้หญิงของตัวเอง แต่ตอนนี้ที่สีน้ำอยากทำมากที่สุดคือหาวิธีแก้ไขสถานการณ์ให้ดีขึ้น อย่างน้อยก็เพื่อทำลายความน่าอึดอัดระหว่างพวกเขาลง “สีน้ำ / เก็บดาว” อย่างกับเชื่อมจิตกันเอาไว้ พวกเขาต่างเอ่ยชื่ออีกฝ่ายออกมาพร้อ

“ที่เราตะคอกใส่ดาว” เขาก้มหน้า โค้งตัวประสานมือเข้าด้วยกัน เธอเอียงคอมองเขาก่อนจะเอื้อมมือไปลูบแผ่นหลังสีน้ำด้วยความอ่อนโยน“ไม่เป็นไร เราไม่โกรธเลย แค่ตกใจนิดหน่อย”“ยังไงเราก็ควรขอโทษ” เขายืดตัวขึ้นหันมาเก็บดาวอีกครั้ง เธอแสนดีเหลือเกินจนเขาอยากเก็บเธอไว้คนเดียว ฟังดูเห็นแก่ตัวใช่ไหม ไม่เถียงหรอก แต่ถ้าให้เลิกทำก็ขอปฏิเสธ ที่ผ่านมาเวลามีคนพยายามเข้าหาเธอเขาจะคอยเข้าไปขู่พวกผู้ชายทุกคนจนทั้งโรงเรียนไม่มีใครกล้าจีบเธอ“รับคำขอโทษนะคะคุณสีน้ำ อย่างน้อยเราก็ได้เห็นมุมโกรธของแกบ้าง ฮ่า ๆ” เธอหัวเราะอย่างสดใส คนที่มองโลกในแง่ดีเสมอมา‘หวงรอยยิ้มยัยตัวเล็กว่ะ’ เขาอยากให้เธอส่งยิ้มหัวเราะน่ารักให้เขาแค่คนเดียว ถ้าวันหนึ่งเธอไปทำกับผู้ชายคนอื่นไม่รู้เลยว่าตัวเขาจะรับได้ไหม“พวกเราก็ไม่ได้มีเรื่องเข้าใจผิดหรือโกรธกันแล้วเนอะ” เธอเอ่ยถามต่อพร้อมส่งยิ้มหวาน“ใช่ ต่อไปไอ้ภูมันไม่กล้ามาแกล้งดาวแล้วล่ะ ง่วงแล้วใช่ไหมเดี๋ยวเราเดินไปส่ง”“ไม่อยากเดินเลย ขอขี่หลังได้ไหม..”“ได้”เขายืนขึ้นหันหลังรอให้เธอโน้มตัวลงมาขึ้นหลัง เก็บดาวลุกขึ้นยืนก้าวเท้าเหยียบโซฟาก่อนจะยื่นมือสองข้างออกไปจับไหล่