All Chapters of เซ่นสวาท: Chapter 11 - Chapter 20

จากวันนั้นจันแม่ค้าขนมหาบเร่ก็ได้กลายเป็นคุณนายเจ้าของตลาด รามทั้งรักทั้งหลงจัน ชายหนุ่มพาจันย้ายมาอยู่ในบ้านตามสัญญาและให้เธอเลิกทำขนมไปขาย ให้นั่งอยู่บ้านสบาย ๆ ให้เขาหาเลี้ยงเมื่อก่อนหลังจากรามไปเก็บค่าเช่าแผงในตลาด รามจะเข้าไปดูงานที่โรงสี แต่ทุกวันนี้ออกไปจากบ้านได้ไม่เกินครึ่งวันเขาต้องกลับมาหาจันที่บ้านทุกครั้ง“อื้อ อ๊ะ อ๊ะ พี่ราม อ่าส์” จันจับยึดพนักเก้าอี้ไว้แน่นแอ่นสะโพกรับแรงกระแทกจากทางด้านหลังเมื่อไม่กี่นาทีก่อน จันที่กำลังทำขนมอยู่ในครัวได้ยินเสียงรถยนต์แล่นเข้ามา เธอจัดขนมใส่จานเรียงสวยหวังจะเอาไปให้รามกินเป็นของว่างแต่ไม่ทันได้ยกออกไป รามที่ลงจากรถเปิดประตูเดินพุ่งตรงมาหา ถลกผ้าถุงที่เธอนุ่งสอดใส่ลำเนื้อเข้ามาจนมิดในคราวเดียว“อ๊าส์ จัน เธอมันสุดยอด ซี๊ดเสียวหัวชิบ” รามคำราณลั่นกัดฟันกระแทกตัวตนเข้าไปในร่องเสียวจากทางด้านหลัง ช่องทางคับแคบบีบรัดจนปวด ชายหนุ่มมองลำเอ็นที่เคลือบชุ่มไปด้วยน้ำเสียวลื่นของหญิงสาวด้วยแววตากระสันร่างสูงโน้มตัวลงจนติดแผ่นหลัง ส่งมือใหญ่บีบเค้นอกอวบมันมือ สะโพกสอบสวนกระแทกลำเนื้อเข้าออกเร่งจังหวะถี่ยิบ เมื่อความรู้สึกเสียดเสียววิ่งมากระจุก

“ป้าษา วันนี้พุดทำข้าวต้มกุ้งตัวโตๆ มาให้ พุดไปตลาดเห็นกุ้งตัวใหญ่น่ากินมาก เลยซื้อมาทำข้าวต้มให้ป้าษา ป้ากินเยอะๆนะคะ” พุดซ้อนคุยจ้อมองคนที่นอนเหม่อมองไปนอกหน้าต่างด้วยความไม่สบายใจตั้งแต่วันนั้นที่อุษาให้พุดซ้อนออกไปจ่ายตลาด หลังจากวันนั้นอุษาก็ล้มป่วย อาการคลายคนไม่มีเรี่ยวแรงนั่งเหม่อลอยไม่พูดไม่จาถามอะไรก็ตอบกลับมาเพียงประโยคสั้น ๆ ไม่มีอาการแทรกซ้อนอย่างอื่นพุดซ้อนอดคิดไม่ได้ว่าสาเหตุที่ทำให้อุษามีอาการแบบนี้เป็นเพราะเธอ หรือเพราะบุญส่งไม่กลับบ้านกันแน่หลายวันมาแล้วที่บุญส่งหมอผีชั่วไม่กลับมาที่บ้าน นับตั้งแต่วันที่มีปากเสียงกับอุษาเรื่องที่ให้เธอออกไปจ่ายตลาดในวันนั้นฝ่ายบุญส่งที่มาอาศัยที่สำนักหมอผีของตัวเองเพราะไม่พอใจที่อุษาขัดคำสั่งให้พุดซ้อนออกไปพบเจอผู้คนข้างนอก แต่นั่นเป็นแค่ส่วนหนึ่งเหตุสำคัญที่บุญส่งไม่กลับไปบ้านก็เพราะ...“อ่า ซี๊ดด พ่อหมอ..อย่าเลีย พอแล้ว ฉันเสียว” ช่อฟ้าครวญครางร้องห้าม แต่กลับถ่างขาแอ่นเนินเนื้อเข้าหาริมฝีปากหนาของหมอผีหนุ่มใหญ่ไม่ลดละช่อฟ้าติดใจลีลารสสวาทของหมอผีหนุ่ม จนต้องแวะเวียนมาที่สำนักเพื่อให้บุญส่งร่ายอาคมลงคาถาตอกเสาเข็มอยู่บ่อยครั้

“รำเพย! มึงจะบอกได้ยังว่ามึงเอาอะไรให้เฮียกิน เฮียถึงได้เป็นแบบนี้” หญิงสาววัยสี่สิบปลายๆชี้นิ้วไปที่ชายสูงวัยที่นั่งซึมตาลอยอยู่บนเก้าอี้โยก“ฉันไม่ได้เอาอะไรให้เฮียกินเลยนะจ๊ะพี่นิด”บ้านหลังใหญ่ริมคลองของ โกศล เถ้าแก่โรงสีและเจ้าของตลาดกลางหมู่บ้าน โถงกลางบ้านกลายเป็นที่สอบสวนหาสาเหตุการล้มป่วยกะทันหันของประมุขในบ้านนิตยา เมียแต่งของโกศลพุ่งเป้าไปที่ รำเพย อดีตเสมียนโรงสีที่ไต่เต้าขึ้นมาเป็นเมียของโกศลอีกคนรำเพย เข้ามาทำงานในตำแหน่งเสมียนของโรงสี มีหน้าที่ทำบัญชีโรงสีส่งให้โกศล รำเพยเป็นคนซื่อสัตย์ตั้งใจทำงาน หน้าตาก็พอไปวัดไปวาไม่ถึงขั้นสะสวยมาก แต่ด้วยความขยันขันแข็งและซื่อสัตย์ทำให้โกศลนึกเอ็นดูขึ้นมา ทั้งสองมีความรู้สึกดีๆให้กันจนกระทั่งตั้งรำเพยตั้งท้องโกศลพารำเพยเข้ามาอยู่ในบ้านในฐานะเมียอีกคน นิตยาซึ่งเพิ่งคลอดลูกชายออกมาออกอาการไม่พอใจ คิดว่ารำเพยปล่อยตัวท้องเพื่อจับโกศลไม่นานรำเพยก็คลอดลูกชายให้โกศลอีกคน เถ้าแก่โรงสีมีความสุขมากที่เมียทั้งสองมีลูกชายจะได้ช่วยกันดูแลกิจการทั้งโรงสีและตลาด แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่หวังเมื่อโกศลเกิดล้มป่วยขั้นมา“ไม่ใช่มึงแล้วจะเป็นใ

หลังจากบุญส่งรอดชีวิตในวันนั้น เขาก็มั่นพายเรือมาดูที่ศาลาท่าน้ำ บ้านไม้หลังใหญ่ริมน้ำไร้คนอยู่อาศัยทุกคนที่เขารู้จักต่างพากันพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าบ้านหลังมีผีแต่บุญส่งที่มีสัมผัสพิเศษมาตั้งแต่เด็กหาได้กลัวเกรง ด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าบ้านหลังนี้มีประวัติความเป็นมายังไง คนถึงได้ร่ำลือกันนัก บุญส่งพายเรือเข้ามาสำรวจรอบๆ บ้านทุกวันจนเจอเข้ากับบางอย่างที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลจากศาลาท่าน้ำสมุดบันทึกสีดำกระด่างห่อด้วยผ้าขาวม้าเนื้อความข้างในเขียนด้วยตัวอักขระขอม หากคนที่ไม่ได้ร่ำเรียนทางนี้มาโดยเฉพาะจะอ่านไม่ได้ความแต่ไม่ใช่กับบุญส่งแรมที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกลตกตะลึงเมื่อบุญส่งสวดคาถาอาคมที่เขาเป็นคนจดเองกับมือได้“เอาของข้าคืนมา!” แรมปรากฏกายทวงบันทึกวิชาคืนบันทึกนั้นเป็นคาถาอาคมที่เขาได้ร่ำเรียนมาจากอาจารย์คง แต่บุญส่งกลับยึกยัก นอกจากจะไม่ตกใจที่เขาเป็นผีแล้วบุญส่งยังไม่มีทีท่าหวาดกลัวเขาเลยสักนิด“ยอมออกมาแล้วหรือ ท่านอาจารย์”“กูไม่เคยรับมึงเป็นศิษย์ เอาบันทึกของกูคืนมา” ไอ้นี่มันน่านัก ข้าน่าจะปล่อยให้ตายไปซะให้รู้แล้วรู้รอด แรมทวงของคืนอีกครั้ง“ข้าเป็นคนเจอ

“เป็นเมียข้าได้ไหม”“ละ ลุงพูดว่าอะไรนะ” พุดซ้อนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ลุงพูดว่าเมีย ให้เราเป็นเมียลุงอย่างงั้นเหรอ แต่ลุงเป็นผีเราเป็นคนจะอยู่ด้วยกันได้ยังไงผีร้ายเจ้าเล่ห์ไม่รอให้เด็กสาวได้สงสัยนาน มือใหญ่เคลื่อนต่ำลูบไล้ไปทั่วปลีน่องนวลเนียน ก่อนจะตะปบเข้าตรงกึ่งกลางความสาว แล้วกระซิบบอกเสียงเบา“เดี๋ยวข้าจะทำให้ดูว่าเป็นเมียข้ามันดียังไง”“อื้ออ ลุงอย่าจับ..” ถึงปากจะร้องห้าม แต่สัมผัสจากผีร้ายทำให้เธอรู้สึกวูบวาบอย่างไม่เคยเป็น ฝ่ามือหนาแถมยังหยาบกร้านบีบขยำเนินนางเข้าเต็มรักเนินสาวอวบอูมนุ่มเต็มฝ่ามือยิ่งบีบยิ่งน่ามั่นเขี้ยว คนเจ้าเล่ห์กรีดกรายปลายนิ้วยางลงตรงร่องสาวสำรวจความสาวที่ปิดสนิท“เอ๊ะ! ลุง!” พุดซ้อนสะดุ้งเฮือกเมื่อนิ้วเรียวยาวกรีดลงตรงกลีบร่องสะกิดผ่านติ่งเล็กๆ ที่ไว้ต่อความรู้สึกซ้ำๆ ความรู้สึกวูบวาบแปลกใหม่ ทำให้เธอไม่ขัดขืนผีร้ายซ้ำยังรู้สึกวางใจทิ้งตัวลงพิงแผงอกปล่อยให้อีกฝ่ายเล่นกับร่างกายของตัวเองตามใจพอเห็นเด็กสาวไม่มีท่าทีขัดขืน ผีร้ายเริ่มรุกล้ำกดแทรกปลายนิ้วเข้าไปในถ้ำแคบอย่างสำรวจ ร่องสาวปิดสนิทบีดรัดปลายนิ้วยาวจนแน่น เด็กสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมรุ