All Chapters of เซ่นสวาท: Chapter 21 - Chapter 30

“ไอ้แรม ทำไมเอ็งไม่บอกข้าว่าเอ็งเป็นพี่น้องกันกับพี่ราม” จันที่ออกมาจ่ายตลาดแอบมาหาแรมท้ายวัด ถามเรื่องที่เขากับรามเป็นพี่น้องกัน“ไม่ใช่เรื่องที่เอ็งต้องรู้” แรมหันไปตอบครั้งหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจนัก“แต่พี่รามเป็นผัวข้า ส่วนเอ็งก็เป็น....” จันกระดากปากเกินจะเอ่ยว่าแรมก็เป็นผัวเธออีกคน“หึ ไม่พูดต่อให้จบล่ะ ว่าข้าเป็นอะไรกับเอ็ง...” แรมหันหน้ากลับมาถามถึงได้เห็นว่าวันนี้คนตรงหน้าเปลี่ยนไปแค่ไหนแรมมองหญิงสาวที่เคยนุ่งผ้าซิ่นเก่า ๆ หาบขนมตากแดดเร่ขายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แต่วันนี้ตรงหน้าเขามีเพียงหญิงสาวร่างระหงสวมใส่เสื้อลูกไม้สีขาวสะอาดตาที่ต้องสั่งตัดเฉพาะ นุ่งผ้าซิ่นผืนใหม่เอี่ยมถือกระเป๋าหวายราคาแพงราวกับคุณหญิงคุณนายแค่นี้เขาก็รู้แล้วว่าระหว่างเธอกับเขาคงห่างไกลกันไปเรื่อย ๆวันนี้เป็นครั้งแรกที่จันได้ออกมาข้างนอกในฐานะเมียเจ้าของตลาดไม่ใช่แม่ค้าขนมหาบเร่อีกต่อไป เธอหยิบเอาชุดที่รามซื้อให้ใหม่ขึ้นมาสวมใส่ คิดเองว่าแม่ค้าในตลาดที่เคยอุดหนุนเป็นลูกค้าประจำจะแห่แหนมาร่วมยินดีกับฐานะใหม่ของเธอแต่ทุกอย่างกลับตรงกันข้าม ทุกคนในตลาดกลับมองเธอราวกับตัวประหลาดราวกับไม่เชื่อว่ารามจะเอาเธอเป็

 เช้าวันใหม่ พุดซ้อนเดินกะโผลกกะเผลกลงมาจากชั้นบน เพียงแค่เธอก้าวขาลงจากเตียงความเจ็บปวดปนหนักอึ้งก็แล่นเข้าสู่กึ่งกลางร่าง เธออดทนเข้าไปหุงหาทำกับข้าวในครัวด้วยความยากลำบาก“โอ๊ย! ซี๊ด เพราะลุงผีคนเดียว ไหนบอกให้ช่วยไหนบอกเจ็บเจียนตายไง นี่ขนาดเจ็บยังมีแรงขนาดนี้” พุดซ้อนบ่นพึมพำมือก็คนข้าวต้มในหม้อไปพลางจากความหวังดีอยากช่วยคนเจ็บ กลายเป็นว่าเธอถูกเขาจับกลืนกินลงท้องไปเสียนี่ หลังเสร็จกิจเธอก็ผลอยหลับไปรู้สึกตัวอีกทีเธอก็นอนอยู่ในอ้อมแขนของคนที่โอบกอดเธอไว้แน่นทั้งคืนพุดซ้อนจ้องมองใบหน้าคมเข้มของผีร้าย เธอไล้ปลายนิ้วไปตามจมูกโด่งเป็นสัน อมยิ้มน้อยๆ เมื่อคิ้วหนาขมวดเป็นปมเพราะถูกรบกวน แต่ดวงตาดำขลับยังคงปิดสนิทแสดงให้เห็นว่าเขากำลังหลับสบายแค่ไหน เมื่อคืนเธอจำได้ทุกฉากทุกตอน คำที่แรมขอเธอเป็นเมียยังดังก้องอยู่ในหัว ยิ่งคิดหัวใจไม่รักดีก็เต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อๆถ้าหากคนตรงหน้าไม่ได้แสดงอภินิหารเหนือคนธรรมดา เธอคงเชื่อว่าเขาเป็นเพียงแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น เด็กสาวค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นหอบเสื้อผ้าที่เอามาอาบน้ำใต้แสงจันทร์ขึ้นบ

“พุด ลืมตาสิ แล้วมองนี่ใคร..” พุดซ้อนปรือตาขึ้นมามองคนตรงหน้า“ลุงแรม..” เด็กสาวเอ่ยเรียกเสียงแหบพร่าผัวต่างหากยังจะเรียกลุงอยู่อีก แก่กว่าแล้วไง มีแรงทำให้เด็กบางคนร้องครางไม่หยุดก็แล้วกัน...แรมจ้องมองใบหน้าหวานของเด็กสาวด้วยความรักและเอ็นดู เขายอมรับว่าตอนแรกที่อยากได้เธอมาครอบครองเพราะพลังในตัวเธอที่จะช่วยวิญญาณของเขาไม่ให้แตกดับก่อนเวลาแต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป..“อื้ออ ละ ลุง พุดร้อนอีกแล้ว อ่าส์” พุดซ้อนเริ่มลูบไล้ผิวกายเมื่อความฤทธิ์จากยากระตุ้นยังไม่หมดไป“ให้ข้าช่วยอะไรละ ฮึ”“ละ ลุงช่วยเอามันเข้ามาหน่อย นะได้โปรด ซี๊ดด” พุดซ้อนร้องเรียกหาแท่งเนื้อใหญ่ของชายหนุ่ม ร่องรักขมิบตอดเร่งเร้าให้หาสิ่งเข้ามาเติมเต็มข้างใน และสิ่งเดียวที่เธอนึกออกตอนนี้เห็นที่จะมีเพียงส่วนนั้น“ผัว เรียกข้าว่าผัวสิ แล้วข้าจะเอามันเข้าไป” แรมสลัดเสื้อผ้าตัวเองออกจากตัว สาวแท่งเนื้ออวดความยิ่งใหญ่ให้คนตรงหน้าเห็นพุดซ้อนมองท่อนเนื้อขนาดเท่าข้อมือเด็ก พลางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนคนหิวกระหายที่ไม่รู้จักอิ่ม อยากได้ลำเนื้อตรงหน้ามาดับความรู้สึกนั้น“ผะ ผัวเอามันเข้ามา....หน่อย อึ

หลังจากแรมกลับไป จันเก็บข้าวของที่แรมรื้อเอาไว้กลับที่เดิมนึกทบทวนสิ่งที่ตัวเองได้ตัดสินใจไป ถึงเวลาที่เธอควรจะยอมรับความจริงสักทีว่ารามไม่มีวันรักเธอยิ่งตอนนี้เธอท้องและลูกในท้องยังไม่ใช่ลูกของรามด้วยแล้ว หากเขารู้เธอยังคิดไม่ออกว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไรหวังว่าทางที่เธอตัดสินใจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดของเรื่องนี้“อุ๊ย!”“พะ พี่ราม! กลับมาตั้งแต่เมื่อไรจ๊ะ” จันสะดุ้งหันกลับไปมองคนที่สวมกอดเธอจากด้านหลังพี่รามกลับมาตั้งแต่เมื่อไร...ในใจนึกกระหวัดไปก่อนหน้าที่เธอยืนคุยกับแรม หวังว่าจะเพิ่งกลับมานะรามไม่ตอบคำถามแต่กลับกอดเธอแน่นขึ้นกดจมูกหอมลงบนแก้มนุ่มซ้ำๆด้วยความคิดถึง“แก้มเมียพี่หอมจัง” รามหอมแก้มจันซ้ำ ๆ หยอกเย้าเมียรักจันยิ้มเขินรู้สึกอุ่นวาบในอก เมื่อได้รับความรักความอ่อนโยนจากราม ถึงเกิดจากมนต์เสน่ห์อะไรก็ตามทีแต่เธอมีความสุขที่ได้อยู่แบบนี้“พี่รามกลับมาเหนื่อย ๆ หิวไหมจ๊ะ จันไปทำกับข้าวให้พี่กินดีไหมจ๊ะ” จันหันกลับมาสวมกอดรามซบหน้าลงบนแผงอก สูดดมเอากลิ่นกายบุรุษเพศเข้าไปเต็มปอด อาการแพ้ท้องเหม็นรามเริ่มหายไปกลายเป็นเธอโหยหายกลิ่นตัวของเขาไป“จันอยู่บ้านคนเดียวเหงาไหม”

ท่ามกลางแสงจันทร์ เรือพายลำเล็กที่บรรทุกความหวังมาเต็มเปี่ยมจอดเทียบที่ศาลาท่าน้ำ คืนนี้เป็นคืนที่แรมนัดแนะกับจันไว้ว่าจะพาจันหนีไปเริ่มต้นชีวิตครอบครัวกันที่อื่นเต็มหยิบตำราในย่ามข้างกายขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา กระดาษสาเก่า ๆ สีอมน้ำตาลหลายสิบแผ่น อักขระเฉพาะตัวในหน้ากระดาษไม่เหมือนภาษาทั่ว ๆ ไปหากไม่ใช่คนที่ศึกษาด้านนี้มาก่อนคงไม่มีทางอ่านได้คัมภีร์ไสย (บาลี เสยฺย ; สันสกฤต เศฺรยส) แปลว่าประเสริฐวิเศษ เป็นคำเขมรโบราณที่นับถือลักธิพราหมณ์ ยกย่องลักธินี้ว่าประเสริฐวิเศษ แบ่งออกได้เป็น 3 กลุ่มตามปัจจัยในการใข้ไสยศาสตร์เพื่อการรักษา เช่น โรคที่เกิดจากการทำของ หรือเกิดจากภูตผีปีศาจ •ไสยศาสตร์เพื่อการป้องกัน มักเป็นคาถา อาคมคงกระพัน ยิงไม่ออก ฟันแทงไม่เข้า •และไสยศาสตร์เพื่อการทำลาย หรือที่เรียกว่าไสยมนต์ดำ ใช้เพื่อให้คนอื่นได้รับทุกข์ทรมานจนอาจถึงแก่ชีวิต ผู้ที่เรียกวิชาด้านนี้หากภายใน 1 ปี ไม่ได้ปล่อยของออกไปทำร้ายคนอื่น มนต์ดำนั้นจะย้อนกลับมาทำร้ายคนในครอบครัวตัวเองบันทึกตำราเล่มนี้เขาแอบหยิบมาจากในห้องอาจารย์คง เขาตั้งใจไว้ว่าจะเอาตำรานี้ไปเรียนรู้ฝึกฝนวิชามนต์ดำให้แก่กล้า เพื่อจะเอาวิช