Lahat ng Kabanata ng Kıyının Ötesinde: Kabanata 1 - Kabanata 10

Yerden alırken tanelerin yüzeyinde bir tuhaflık hissettim.Loş ışığın altında dikkatlice baktığımda, her bir tanenin üzerine bir ismin kazınmış olduğunu gördüm.Bahar.İçimdeki son umut da o anda söndü.***Ertesi sabah Kenan'a, "Bugün Demir ailesine birlikte gidelim," dedim.Yüzü bir anlığına dondu ama hemen kendini toparladı. Sakince, "Olur. Hediyeyi verip fazla oyalanmadan döneriz," dedi.Gitmemi istemediğini biliyordum. Bahar'ı rahatsız edeceğimden korkuyordu.Oysa ben sadece ailemle son kez görüşmek istiyordum.Sonuçta yarın buralardan tamamen gitmiş olacaktım.Oraya vardığımızda salon davetlilerle doluydu. Herkes hem Bahar'ın hamileliğini hem de uluslararası sanat sergisine kabul edilmesini kutluyordu.Bahar, kalabalığın odak noktası olmuştu; herkes onun etrafını sarmış, sergiye gönderdiği tablonun kesinlikle büyük ödülü alacağını söyleyerek onu övüyordu.Üstelik tabloya ünlü hattat Erguvan'ın hat yazısı da eklenmişti. Bunun esere kusursuz bir sanatsal değer kattığını konuşuyorla

Kenan olduğu yerde donup kaldı. Titrek bir sesle karşı çıktı: "İmkânsız! Söz vermiştik birbirimize. Üstelik bugün onun doğum günü. Nasıl böyle bir şey yapabilir?"Asistanın yüzü karmaşık bir ifadeyle gerildi. Kısık bir sesle konuştu: "Kenan Bey, mürettebatın dediğine göre Hanımefendi yata tek başına binmiş. Keyfi de hiç yerinde değilmiş. Sonrasında ise...""İmkânsız!" diyerek asistanın sözünü kesti, sesi istemeden de olsa yükselmişti. "İnanmıyorum! Nasıl tek başına biner? Mürettebat neden beni aramadı?"Asistan biraz tereddüt ederek dikkatlice konuştu: "Kenan Bey, sizi bütün gece aradıklarını söyledi ama telefonunuz... Sanırım kapalıymış."Kenan hızla kafasını eğip telefonuna baktı, ekran gerçekten de simsiyah duruyordu.Hemen açma tuşuna bastı. Sonra başını çevirip Bahar'a buz gibi gözlerle baktı. "Sen mi kapattın?"Bahar önce afalladı, ardından telaşla kendini savunmaya başladı. "Kenan, ben neden telefonunu kapatayım ki? Yanlışlıkla dokunulmuştur ya da şarjı bittiği için kendi kendin

O geçmişi hatırlamaya başlarken, ben ondan her geçen gün biraz daha uzaklaşıyordum."Hocam, neye bakıyorsunuz?" Yanımdaki küçük çocuk Yiğit, merakla başını uzattı.Telefonun ekranını hemen kapattım, yumuşak bir sesle konuştum: "Hiçbir şeye. Senin çizimin daha bitmedi. Hadi devam et.""Hocam..." Başını eğerek bana baktı. "Üzgün müsünüz?"Bir an duraksadım, sonra gülümsedim. "Hayır, sana öyle gelmiş."Yiğit koşarak uzaklaştı, bense elimdeki telefon ekranına dalıp gittim.Evet, keyfim yerinde değildi.Ama o insanlar yüzünden değil, bu haberlerin beni yalanlar ve ihanetlerle dolu o geçmişe geri çekmesi yüzündendi.Bir gün atölyede çocuklara ders verirken genç bir adam geldi.Kapının önünde duruyordu. Elinde kocaman bir çiçek buketi vardı."Merhaba, ben Yiğit'in amcasıyım. Adım Poyraz.""Bunlar sizin için," dedi çekingen bir ifadeyle. "Yiğit derslerinizi çok seviyor, bu da ufak bir teşekkür."Çiçeklere şöyle bir göz gezdirdim, başımı salladım ama almadım. Mesafeli bir tavırla: "Hediye kabul

Daha sözünü bitirmeden üzerime atıldı.Refleksle arkamdaki çocukları korumaya çalıştım, kaçmaya vaktim yoktu. Giysilerimden sertçe yakaladı, tırnakları kolumda kanlı çizikler bıraktı."Yeter!" diye bağırdım ama aklını tamamen yitirmiş gibiydi. Beni sertçe itince yere düştüm.Öğrencilerden birkaçı korkuyla çığlık attı.Yiğit'in gözleri yaşlarla dolmuştu. Yine de gizlice yanımıza gelip küçük yumruğuyla ona vurdu: "Hocama vurma!"Bahar önce bir an sersemledi, ardından öfkesi daha da katlandı: "Seni küçük velet, sen kim oluyorsun da bana dokunuyorsun?"Yiğit'e vurmak için elini kaldırdığında hemen ayağa kalkıp onun önüne geçtim ve darbeyi omzumla karşıladım.Omzum yanarcasına sızladı. Çocuklara sıkıca sarılarak yüksek sesle bağırdım: "Yeter artık! Bahar, böyle devam edersen seni polise veririm!"Alaycı bir kahkaha attı. Gözleri küçümsemeyle doluydu. "Nilay, bugün kaçabilirsin ama sonsuza kadar kaçamazsın! Bugün bunun bedelini sana ödeteceğim!"Tam o sırada kapıdan aceleci ayak sesleri duyu

Gözleri yalvarış ve çaresizlikle doluydu. Sanki yanımda kalabilmek uğruna her şeye razıydı.O sırada Poyraz söze girdi, sesi sakin ama keskindi: "Kenan Bey, aranızda ne geçtiğini bilmem ama bence yanınızda kalıp kalmayacağı tamamen onun kararı. Sürekli kendi hislerinizden bahsediyorsunuz, peki onun gerçekten ne istediğini hiç düşündünüz mü?"Kenan donup kaldı. Ağzını açtı ama tek kelime edemedi.Ona baktım. Sesimde en ufak bir tereddüt yoktu. "Kenan, ne olursa olsun o beş yıl geride kaldı. Ben hâlâ yaşıyor olsam bile... Artık benim için bir seçenek değilsin."Yüzündeki kan çekilirken devam ettim: "Bana geçmişimizi bütünüyle bir hataymış gibi düşündürme. Yoksa gerçekten ölmem mi gerekiyor ki sonunda beni rahat bırakasın?""Hayır!" Sözümü hızla kesti, gözlerinde derin bir keder vardı, sesi neredeyse yalvarıyordu."Nilay, hatalıyım, gerçekten çok hatalıyım. Yeter ki sen iyi ol, bir daha böyle çekip gitme. Ben... Hayatından çıkabilirim."Bakışları beni kısa süreliğine şaşırttı. Ardından us