Kıyının Ötesinde

Sahte ölüm planının son ayrıntılarını da kesinleştirdikten sonra telefonu kapattım.

İki gün sonra onların da istediği gibi sonsuza dek ortadan kaybolacaktım.

Tam o sırada kapının ardından hafif bir sandal kokusu içeri süzüldü.

Refleksle başımı kaldırdığımda Kenan'ı gördüm.

Beni kollarına aldı. "Az önce kiminle konuşuyordun?" diye sakin bir sesle sordu.

"Önemli bir şey değil. Galeriyle ilgili," diyerek gülümsedim ve sesimin olabildiğince doğal çıkması için çabaladım.

Başımın tepesine bir öpücük kondurdu. Kısık sesle, "Bu aralar neden bu kadar çok işin var? Bu akşam sana mideni yormayacak hafif bir şeyler hazırlayayım," dedi.

Kenan ile beş yıldır evliydik; bana hep aynı özeni göstermiş, sevgisini hiç eksik etmemişti.

Çevremizdeki herkes, onun gibi ağırbaşlı ve maneviyata düşkün bir adamın bir kadına bağlandığında, sevgisinin ömür boyu süreceğini söylerdi.

Ben de gerçek mutluluğun bu olduğuna inanmıştım.

Fakat şimdi anlıyordum ki, bu evlilik benim mutluluğum değildi. Bütün bunlar Bahar'ı korumak içindi.

Kenan omzumu yavaşça okşarken söze girdi: "Bu arada, yarın Demir ailesinde kutlama yemeği var. Bahar hamileymiş, hem de uluslararası sanat sergisine kabul edilmesini kutlayacaklar. Sen gitme, ben senin yerine hediyeni götürür, hemen yanına dönerim."

"Ama o sergiye ben de..."

Sözümü kesti; tavrı son derece nazik ama bir o kadar da kesin ve itiraz kabul etmezdi.

"Sergiyi boş ver şimdi. Hep bir çocuğumuz olsun istemiyor muydun? Bu süreyi de evde dinlenerek geçirirsin."

Başımı eğdim. İçimde kopan fırtınayı belli etmemeye çalıştım.

Yıllardır evli olmamıza rağmen hiç çocuğumuz olmamıştı.

Eskiden bunun sadece zamanı gelmediği için olduğunu düşünmüştüm ama şimdi anlıyordum ki, o aslında hiç istememişti.

Belki de sergiye katılmamı istememesinin sebebi de Bahar'ın önünü kapatmamdan korkmasıydı.

İçimin çoktan buz kestiğini fark etmiyormuş gibi eğilip alnımdan öptü.

"Öbür gün doğum günün. Sana güzel bir sürpriz hazırladım. Yeni yaşında bahar hiç eksik olmasın."

"Yeni yaşında Bahar hiç eksik olmasın."

Aynı cümleyi kendi kendime tekrarladım. O anda kulağıma ne kadar rahatsız edici geldiğini fark ettim.

Yıllardır bana ettiği her kutlamanın, her iyi dileğin içinde mutlaka "Bahar" kelimesi geçerdi.

Bense ancak şu an bu kelimenin ardındaki asıl anlamı kavrayabiliyordum.

Meğer bana söylediği hiçbir güzel söz aslında benim için değilmiş.

"Tamam o zaman, doğum günüm için ben de birkaç plan yaptım. O gününü tamamen bana ayıracaksın."

Başını salladı. "Elbette. Bizim Nilay ne derse o olur."

Başımı kaldırıp ona gülümsedim.

"Kenan... Sana da yazık olmuş," diye geçirdim içimden.

O gece bir türlü uyuyamadım. Beni saran kolunu usulca üzerimden kaldırırken yanlışlıkla yanından hiç ayırmadığı tesbihini yere düşürdüm.