2. Bölüm

Yerden alırken tanelerin yüzeyinde bir tuhaflık hissettim.

Loş ışığın altında dikkatlice baktığımda, her bir tanenin üzerine bir ismin kazınmış olduğunu gördüm.

Bahar.

İçimdeki son umut da o anda söndü.

***

Ertesi sabah Kenan'a, "Bugün Demir ailesine birlikte gidelim," dedim.

Yüzü bir anlığına dondu ama hemen kendini toparladı. Sakince, "Olur. Hediyeyi verip fazla oyalanmadan döneriz," dedi.

Gitmemi istemediğini biliyordum. Bahar'ı rahatsız edeceğimden korkuyordu.

Oysa ben sadece ailemle son kez görüşmek istiyordum.

Sonuçta yarın buralardan tamamen gitmiş olacaktım.

Oraya vardığımızda salon davetlilerle doluydu. Herkes hem Bahar'ın hamileliğini hem de uluslararası sanat sergisine kabul edilmesini kutluyordu.

Bahar, kalabalığın odak noktası olmuştu; herkes onun etrafını sarmış, sergiye gönderdiği tablonun kesinlikle büyük ödülü alacağını söyleyerek onu övüyordu.

Üstelik tabloya ünlü hattat Erguvan'ın hat yazısı da eklenmişti. Bunun esere kusursuz bir sanatsal değer kattığını konuşuyorlardı.

Beni içeri girerken gördüğünde Bahar'ın yüzündeki ifade kısa süreliğine değişti ama hemen kendini topladı.

Dudaklarındaki o kibar ama sahte gülümsemeyle, iğneleyici bir tonda, "Ablacığım, sen de mi geldin? Bu aralar pek boş vaktin var galiba?" dedi.

Onun bu kışkırtmasına hiç kulak asmadım; bakışlarım doğrudan sergilenen o tabloya kilitlenmişti.

O tabloyu görür görmez içim sızladı.

Yıllar önce tamamlayıp özenle sakladığım, bugüne kadar hiç kimseye göstermediğim eserimdi.

Benim resmim nasıl olur da burada olabilirdi? Nasıl onun sergideki eseri olmuştu?

Bahar dudaklarında belli belirsiz bir tebessümle bana yaklaştı. Sesi yumuşaktı ama sözlerinde gizlenemeyen bir meydan okuma vardı.

"Ablacığım, bu tabloyu çok mu beğendin?"

Ona buz gibi baktım. Tam ağzımı açacakken birden onun çığlığını duydum:

"Yapma!"

Daha ne olduğunu bile anlayamadan geriye doğru savruldu, sendeleyerek karnını tuttu ve yüzünde büyük bir acı ifadesi belirdi.

Ortalık bir anda karıştı.

"Neler oluyor orada?!"

"Bahar hamile! Ona nasıl çarpabilirsin?!"

"Çabuk doktor çağırın!"

Tam o kargaşanın içinde telaş dolu bir sesin yükseldiğini duydum: "Bahar!"

Başkaları fark edemezdi belki ama ben o sesi anında tanımıştım.

Kenan'ın sesiydi bu.

Gözlerindeki endişe ve şefkat neredeyse gizlenemeyecek kadar açıktı. Artık hiçbir şüphem kalmamıştı.

Ona baktığımı hissedince Kenan hızla eski soğukkanlılığına döndü.

Sonra bana dönerek dingin ama sitemkâr bir sesle konuştu: "Ne olursa olsun Bahar'ın karnında bebeği var. Onu itmemeliydin."

Tam o sırada, tablonun finale kaldığı haberi geldi. Büyük ödülü kazanma ihtimali çok yüksekti.

Kenan'ın yüzünde bastıramadığı bir sevinç belirdi. Beş yıldır onun yüzünde hiç görmediğim bir ifadeydi bu.

Kısık bir sesle sordum: "Bahar'ın tablosu neden benimkinin aynısı?"

Biraz gerildi ama çabucak bozuntuya vermeden, hiçbir şeyden haberi yokmuş gibi, "Belki de sadece bir tesadüftür, muhtemelen tarzlarınız benziyordur..." dedi.

Alaycı bir gülümsemeyle sustum.

O resim benim şahsi galerimde kilitli duruyordu ve oranın anahtarı sadece birkaç kişide vardı.

Üstelik tablonun üzerindeki o yazı...

Takma ad kullanılmış olsa da yazı, Kenan'ın yıllar boyunca sayısız dua metni kopyalarken kullandığı el yazısıyla birebir aynıydı.

Bu tablonun buraya nasıl geldiği ve bunu kimin yaptığı zaten gün gibi ortadaydı.

Aslında bu resmi, evliliğimizin beşinci yılı için ona hediye etmeyi planlamıştım.

Şimdi düşününce, evliliğimizin kendisi bile bir kurmacayken, bu tablonun artık hiçbir anlamı kalmamıştı.

Dudaklarımın kenarı kıvrıldı. O kadar sakindim ki ne hissettiğimi anlamak imkânsızdı.