3. Bölüm

Kenan, bende bir tuhaflık olduğunu fark etmiş gibi bir an duraksadı, sonra kendiliğinden önerdi.

"İstersen hemen çıkalım. Gidip biraz kafa dağıtalım."

Bakışlarımı ona kaldırdım, dudaklarım belli belirsiz yukarı kıvrıldı: "O zaman yatla açılalım. Gece turu yaparız, hem yarın gün doğumunu da izleriz."

Arabaya bindikten sonra ertesi günün planlarından bahsetmeye başladı. "Doğum günün için sana bir sürpriz hazırladım. Şu yoğun dönem geçince bir çocuk yapmayı planlarız, ne dersin?"

Gözlerimi camdan dışarı çevirdim, tek kelime etmedim.

Araba daha yeni hareket etmişti ki telefonu çaldı.

Telefonu açtı. Kaşları hafifçe çatıldı, sesinde zoraki bir ton vardı.

Ona dönüp sakin bir sesle konuştum. "Bir işin varsa önce onu hallet."

Bir an tereddüt etti. "Nilay, ben..."

"Önemli değil. Ben yata geçip seni beklerim."

Kimin aradığını görmedim ama tahmin etmek zor değildi. Onu bu hâle getirebilecek tek kişi vardı.

***

Yata tek başıma bindikten sonra telefonumu çıkardım ve Bahar'ın sosyal medya hesabına baktım.

Yeni paylaşılmış bir fotoğraf karşıma çıktı. Altına şunu yazmıştı: "Başarı anımda yanımda olan, bana gece atıştırmalığı getiren ve sırf benimle sohbet etmek için vakit ayıran birine sahip olduğum için çok şanslıyım. Bana hep iyi baktığın için teşekkür ederim."

Yorumlar övgü doluydu. "Kocan sana gerçekten çok değer veriyor!"

"İşte eşini şımartmanın gerçek tanımı!"

Ancak benim dikkatimi çeken fotoğraftaki bir el oldu.

O tesbihi hemen tanıdım. Kenan'ın elinden düşürmediği tesbihti.

Onu aradım ama telefonu açan Bahar oldu.

"Ablacığım, bu saatte beni neden arıyorsun? Yoksa Kenan'ı mı arıyorsun?" dedi alaycı bir sesle.

"Boşuna uğraşma. Bu gece eve dönmeyecek. Erkek tutmayı beceremiyorsan ben ne yapayım? Adamı sana ellerimle verdim ama boşuna."

Hiçbir şey söylemeden telefonu kapattım. Ardından yatın personeline döndüm. "Kalkabiliriz."

"Diğer misafirleri beklemeyecek miyiz?"

Kısık bir sesle, "Beklemeye gerek yok. Sadece ben varım," dedim.

Yat yavaşça hareket etti, geceyi yaran dalgaların arasından geçerek açık denize doğru ilerledi.

Tek başıma pruvada durup yıldızlarla dolu gökyüzüne baktım. Keskin ve buz gibi deniz rüzgârı yüzüme vuruyor, yıldızların ışığı dalgaların üzerinde parlıyordu.

O gece hiç gelmedi.

Güverteye yaslanıp boş gözlerle denizi seyrettim. Zihnimde son beş yılın bütün anıları birer birer canlandı.

Onun şefkati, yanımda oluşu, verdiği sözler... Her bir anı kalbimi bir cam kırığı gibi kesip geçti ve sonunda elime sadece paramparça bir tablo kaldı.

Bütün o sahte mutluluklar, bütün ikiyüzlülükler, hepsi artık yalnızca acı bir alaydan ibaretti.

Gün doğmadan hemen önce onu son kez aradım.

Telefonu kapalıydı.

Ekrana uzun süre baktım. Telefon görüşmelerinin kayıtlarını ve o resmi yaparken çektiğim kanıt videosunu belirli bir saatte otomatik paylaşılacak şekilde ayarladım.

Tüm bunları bitirdikten sonra yatın arkasına yürüdüm, ufukta yeni belirmeye başlayan ilk aydınlığa son kez baktım.

Ardından kendimi buz gibi denize bıraktım.

***

Diğer tarafta Kenan, Bahar'ın yanından aceleyle ayrılırken, "Gitmem gerek. Birlikte gün doğumunu izleyeceğimize söz vermiştim," dedi.

Bahar memnuniyetsiz bir tavırla önünü kesti: "Kenan, şu an sana benim de ihtiyacım var..."

Kenan başını iki yana salladı. "Hayır. Bugün olmaz."

Tam o sırada asistanı yanına geldi.

"Kenan Bey! Eşiniz denize atlamış!"