Lahat ng Kabanata ng Eşimin Dudak Uçuklatan Balayı: Kabanata 1 - Kabanata 10

Neşe ile gözdesi olan genç asistanı Emir'in balayına gitmelerinin henüz ikinci günüydü. Şirketteki tüm devir teslim işlemlerimi tamamlayıp İnsan Kaynakları'nın yolunu tuttum ve istifa işlemlerimi başlattım.Daha on dakika bile geçmeden telefonuma Neşe'den "Onaylandı" bildirimi düştü."Baksanıza, Neşe Hanım zaten dünden razıymış onu göndermeye. Neyse ki durumu anlayıp uzatmadan istifasını verdi.""Öyle valla. Şirkette kalıp Neşe Hanım'ın canını sıkacağına çekip gitmesi en doğrusu oldu. Ama bundan sonra ne yapacak acaba?""Biz kendi derdimize yanalım. Sonuçta patronun kocası. İşi bırakıp evde otursa bile ömür boyu çalışmasına gerek kalmaz."Eşyalarımı kolilere yerleştirirken mesai arkadaşlarımın arkamdan yaptığı alaycı yorumları, bastırmaya çalıştıkları kahkahaları duyabiliyordum.Ama artık bunlara alışmıştım.Şirkette herkes Emir'le aramızın iyi olmadığını biliyordu. Neşe ise eşim olmasına rağmen her fırsatta Emir'i kayırıyor, onun uğruna beni herkesin içinde küçük düşürmekten çekinmiyo

Ne de olsa insanın duyguları değişebilir ama para, sahibine asla ihanet etmezdi.Bunu düşünerek şirketten ayrıldım. Arabamı sürerken bir yandan da bundan sonraki hayatımı nasıl şekillendireceğimi düşünüyordum.Daha otoparktan yeni çıkmıştım ki telefonum art arda iki kez titredi.Bir ödeme bildirimi gelmişti.Neşe yine benim kartımdan 200 bin liralık harcama yapmıştı.Herkes Neşe'yle onun parası için evlendiğimi sanıyordu.Oysa gerçek tam tersiydi.Bütün banka kartlarım onun elindeydi. Kendi kazandığı parayı şirket için harcaması gerektiğini söylüyor, bu yüzden yıllardır evin bütün masrafları benim maaşımdan ve ek işlerimden kazandığım parayla karşılanıyordu.Ben de bir erkeğin ailesi için daha fazla sorumluluk alması gerektiğine inanıyordum.Bu yüzden bugüne kadar bunun hesabını hiç sormamıştım.Ta ki kısa bir süre öncesine kadar...Gelirim hiç de az olmamasına rağmen bir türlü para biriktiremediğimi, hatta çoğu zaman paramın yetmediğini fark ettim.Dayanamayıp hesap hareketlerimi tek

Evi piyasa fiyatının oldukça altında satışa çıkardığım için daha bir hafta bile dolmadan satılmıştı.Emlakçıyla satış sözleşmesini imzalayıp teslim tarihini netleştirdikten sonra doğruca eve döndüm.Daha kapıyı açar açmaz içeriden yükselen kahkahalarla olduğum yerde durakladım.Vestiyerde bizim terliklerimiz yoktu.Onların yerinde bir çift erkek ayakkabısı ve Neşe'nin en sevdiği topuklu ayakkabılar duruyordu. Emir'in geçen doğum gününde ona hediye ettiği ayakkabılar...O an içeride kimlerin olduğunu anlamam uzun sürmedi.Ama onların dönmesine daha iki gün vardı.Ben şaşkınlığımı üzerimden atamadan Emir koridora çıktı.Ayağında benim terliklerim, üzerinde benim pijamalarım vardı.Sanki o evin sahibi kendisiydi."Murat bey? Bu saatte evde ne işin var? Mesain daha bitmedi sanıyordum."Konuşurken elindeki sigaranın külünü bilerek yanındaki su bardağına silkeledi.Bardağı ilk bakışta tanıdım.Neşe'nin yıllar önce bana hediye ettiği çift bardaklardan biriydi.Bir zamanlar büyük bir özenle ku

Neşe'nin yüzündeki gülümseme bir anda silindi."Ne demek istiyorsun?Benden boşanmak mı istiyorsun?"Yüzünde görmeyi beklediğim rahatlama ya da sevinç yoktu. Aksine, bastırmaya çalıştığı bir öfke vardı.Emir ise önce kısa bir an duraksadı. Ama gözlerinin derinliklerinde beliren sevinci saklayamadı. Yine de hemen kendini toparlayıp sözde beni savunuyormuş gibi konuştu."Murat bey,neden bu kadar inat ediyorsun?""Neşe Abla boşanmaktan bahsettiyse seni biraz kendine getirmek içindi. Gerçekten boşanmak istediğinden değil.""Hadi şu sözleşmesiyi kaldır artık. İnat etme. Neşe Abla bunca zamandır koşturuyor, daha yeni ülkeye döndü. Onu daha fazla üzme."Dışarıdan bakınca beni savunuyor gibiydi. Ama aslında Neşe'yi bile isteye kışkırttığını çok iyi biliyordum.Bu numarayı daha önce de defalarca yapmıştı. Ve her seferinde işe yaramıştı.Onun birkaç sözü yüzünden Neşe bir keresinde görevimi elimden almış, başka bir sefer de iki aylık maaşımı kesmişti.Bu kez de öfkesine yenilip boşanmayı kabul ed

"Murat, sen bu projeyi kontrol etmedin mi?"Belli ki sonunda o da bunu hatırlamıştı.Eskiden Neşe projeleri elimden alıp Emir’e verdiğinde içim bir türlü rahat etmezdi. Proje tamamlanana kadar Emir'in bıraktığı açıkları ben kapatırdım.Ama Neşe her defasında "Emir tek başına da halledebilir, her şeye burnunu sokma" diye beni azarlardı.Yine de bir sorun çıktığında faturayı yine bana keser; bu kadar bariz hataları göremediğim, yeterince dikkatli incelemediğim için beni suçlardı.Bu yüzden bu kez dosyaya dönüp bakmamıştım bile.Madem tek başına yapabileceğini söylüyordu, ben de bunu göstermesi için ona fırsat verdim."Hayır," diyerek başımı salladım.Neşe’nin kaşları çatıldı.Tam öfkeyle patlamak üzereydi ki sakin bir sesle araya girdim: "Bu Emir’in işi, benim sorumluluğum değil. Benim bu işe müdahale etme yetkim de yok, mecburiyetim de.""Ama sen benim kocamsın!""Eee, ne olmuş?"Hafifçe güldüm. "Senin kocanım diye her seferinde senin arkanda bıraktığın işleri ben mi toparlayacağım? Hak