2.Bölüm

"Şirkette değilim," dedim sakin bir sesle.

"Şirkette değil misin?"

Neşe'nin sesi bir anda soğudu.

"Şu an mesai saatleri, değil mi? Mesai saatinde izinsiz olarak işinin başından ayrıldığını biliyorsun. Şirket yönetmeliğine göre bunun cezası bir günlük maaş kesintisi."

"Biliyorum ama ben zaten..."

İstifa ettiğimi söyleyecektim ki telefonun diğer ucundan Emir'in yumuşak sesi duyuldu.

"Neşe Hanım, Murat Bey yapmak istemiyorsa onu zorlamayın. Ben hallederim."

"Olmaz."

Neşe'nin sesi bir anda yumuşadı.

"Dün gece geç saate kadar çalıştın. Bugün mutlaka dinlenmen gerekiyor."

Bana karşı sergilediği tavırla Emir'e gösterdiği ilgi arasında dağlar kadar fark vardı.

Emir yorulmadığını söylemeye devam edince Neşe bu kez daha sert bir ses tonuyla konuştu.

"Ben bu şirketin patronuyum. Dinleneceksin diyorsam bu bir emir. Yoksa sözümü dinlemeyecek misin?"

Emir dilini çıkarıp şakayla karışık gülümsedi.

"Sadece Murat Beyi fazla yormuş olmaktan çekiniyorum."

"O mu yoruluyor? Senin kadar yorulabilir mi? Sen şehir dışında hem işlerle ilgileniyor hem de sözleşmeleri hazırlıyorsun. O ise bütün gün şirkette olmasına rağmen doğru düzgün hiçbir iş yapmıyor."

"Hem o benim kocam. Biraz yorulması gayet normal, öyle değil mi?"

Neşe alaycı bir gülümsemeyle söylediği bu tek cümleyle bütün emeklerimi yok saymıştı.

Artık ne öfkeleniyordum, ne kıskanıyordum ne de yıkılıyordum.

Sadece hissizleşmiştim.

Çünkü bunu bana ilk kez yapmıyordu.

Sessiz kaldığımı görünce kabul ettiğimi sandı. Sesi de biraz yumuşadı.

"Murat, sana verdiğim şey sadece iş yükü değil. Seni yetiştirmeye çalışıyorum. Sonuçta sen benim kocamsın. Şirkete karşı daha fazla sorumluluk duyman, daha çok mücadele etmen gerekiyor."

"Biraz da Emir'den örnek al. Dün gece sabahın dördüne kadar çalıştı. Bu kadar genç olup da bu kadar başarılı ve çalışkan başka birini hayatımda görmedim."

Emir hemen söze karıştı.

"Ama Murat Bey de çok başarılı biri."

Bunu söylerken sesindeki küçümseyici ton ise gizlenemeyecek kadar açıktı.

Neşe bunu fark etmedi.

Hafifçe gülümseyerek,

"Onun başarısı seninkinin yarısına ulaşsa bile sevinçten havalara uçarım."

"Unutma, bu yıl tamamlanan bütün projelerin altında senin imzan var."

İkisi adeta birbirlerinin sözünü tamamlıyordu.

Ben ise ne konuştum ne de kendimi savunmaya çalıştım.

Bu yıl tamamlanan projelerin hepsini Emir'in benim elimden aldığını Neşe gayet iyi biliyordu.

Sadece bilmiyormuş gibi davranıyordu.

Nasıl olsa beş yıllık evliliğimiz vardı.

Böylesine küçük meseleler yüzünden ondan boşanmayacağımı düşünüyordu.

"Neyse, birazdan Emir'le bir iş yemeğine gideceğiz. Dosyayı mümkün olduğunca çabuk bitirip bana gönder."

Cevabımı bile beklemeden telefonu kapattı.

Aradan iki dakika geçmeden telefonum art arda iki kez titredi.

Emir yeni bir paylaşım yapmıştı.

İkisi gösterişli bir mum ışığı yemeğinin başında oturuyordu. Neşe şımarık bir ifadeyle başını Emir'in omzuna yaslamıştı. Emir'in önündeki zarif hediye kutusu ise ancak bir yüzük alabilecek büyüklükteydi.

Biraz daha aşağı indim.

Dün gece saat dörtte paylaştığı fotoğrafta ise ikisi bir barda keyifle içki içiyordu.

Demek Neşe'nin sözünü ettiği "çalışkanlık" buydu.

Sözde iş yemeği dedikleri şey ise bir buluşmadan ibaretti.

Alaycı bir gülümsemeyle telefonu kapattım.

Neşe'ye hesap sormaya bile gerek duymadım.

Çünkü sorsam da hiçbir şey değişmeyecekti.

Her zaman kendini haklı çıkaracak bir bahanesi olurdu.

Onu söyleyecek söz bırakmayacak kadar köşeye sıkıştırsam bile sonunda özür dileyen o olmazdı.

Bunun yerine yine günlerce benimle konuşmaz, beni soğukluğuyla cezalandırırdı.

Ve her seferinde onu gönlünü almaya çalışan kişi yine ben olurdum.

Şimdi dönüp baktığımda, o zamanı onun peşinden koşarak harcamak yerine kendim için çalışıp daha fazla para kazanmaya harcasaydım çok daha doğru bir karar vermiş olacağımı anlıyordum.