4.Bölüm

Ne de olsa insanın duyguları değişebilir ama para, sahibine asla ihanet etmezdi.

Bunu düşünerek şirketten ayrıldım. Arabamı sürerken bir yandan da bundan sonraki hayatımı nasıl şekillendireceğimi düşünüyordum.

Daha otoparktan yeni çıkmıştım ki telefonum art arda iki kez titredi.

Bir ödeme bildirimi gelmişti.

Neşe yine benim kartımdan 200 bin liralık harcama yapmıştı.

Herkes Neşe'yle onun parası için evlendiğimi sanıyordu.

Oysa gerçek tam tersiydi.

Bütün banka kartlarım onun elindeydi. Kendi kazandığı parayı şirket için harcaması gerektiğini söylüyor, bu yüzden yıllardır evin bütün masrafları benim maaşımdan ve ek işlerimden kazandığım parayla karşılanıyordu.

Ben de bir erkeğin ailesi için daha fazla sorumluluk alması gerektiğine inanıyordum.

Bu yüzden bugüne kadar bunun hesabını hiç sormamıştım.

Ta ki kısa bir süre öncesine kadar...

Gelirim hiç de az olmamasına rağmen bir türlü para biriktiremediğimi, hatta çoğu zaman paramın yetmediğini fark ettim.

Dayanamayıp hesap hareketlerimi tek tek inceledim.

İşte o zaman gerçeği öğrendim.

Neşe, benim kartımla sürekli Emir'e hediyeler alıyordu.

Binlerce liralık oyun konsolları...

Yüz binlerce liralık takım elbiseler...

Hatta Emir'in doğum gününde yüz binlerce lira harcayarak beş yıldızlı bir otelde doğum günü kutlaması bile düzenlemişti.

Ama bana gelince...

Aylarca aynı iç çamaşırını giymeme ses çıkarmaz, yüz lirayı geçen en ufak bir hediyeye bile "Çok pahalı." diye itiraz ederdi.

Sonra da bana kendi eliyle yazdığı bir tebrik kartını uzatıp,

"Geleceğimiz için para biriktirmemiz gerekiyor."derdi.

Bunu öğrendiğimde ona hesap sormuştum.

Neşe'nin yüzü bir anda asılmış, bana güvenmediğimi söyleyerek benimle konuşmayı kesmişti.

Üstelik bir daha kartımdan tek kuruş bile harcamayacağını söylemişti.

Bunları hatırlayınca onu yeniden aradım.

Peş peşe onlarca kez aramama rağmen telefonumu açmadı.

Bunun üzerine hiç vakit kaybetmeden bankaya gidip kartımı kullanıma kapattırdım.

Aradan bir dakika bile geçmeden Neşe beni geri aradı.

"Az önce meşguldüm, aramalarını görmedim. Bir şey mi oldu?" diye sordu, hiçbir şey olmamış gibi.

"Artık önemli değil." dedim sakince.

"Bu arada kartınla ilgili bir sorun var galiba. İşlem yapamadım, kart bloke olmuş."

"Biliyorum."

Hiç gizlemeden devam ettim.

"Kartı kapattıran bendim."

"Durup dururken kartı neden kapattırıyorsun? Canın mı sıkıldı?"

"Öyle sayılır."

"Kaldı ki sen, benim kartımı bir daha kullanmayacağını söylememiş miydin?"

Neşe kısa süre sessiz kaldı.

Çünkü ben bugüne kadar onunla hiçbir zaman para yüzünden tartışmamıştım.

Şirketi yeni kurduğumuz dönemde ağır bir hastalık geçirmiş, ameliyat olabilmem için üç yüz bin liraya ihtiyacımız olmuştu.

Tam o sırada Neşe, bana haber vermeden elimizdeki bütün parayı bir projeye yatırmış ve hepsini kaybetmişti.

Benden özür dilerken gözleri kıpkırmızı olmuştu.

Ama ben ona kızmak yerine teselli etmiştim.

"Para dediğin yeniden kazanılır. Benim param önce senin paran."demiştim.

O zamanlar, samimiyetimin karşılığını yine samimiyetle alacağıma inanıyordum.

Ama meğer ona sadece daha da pervasız olmayı öğretmişim.

Yine de Neşe bunun üzerinde fazla durmadı.

İki saniye sessiz kaldıktan sonra iç çekti.

"Tamam, anladım."

"Hâlâ benim seninle balayına gitmediğim için bana kırgınsın. O yüzden böyle çocukça davranıyorsun."

"Murat, ben gerçekten olgunlaştığını sanmıştım. Meğer hâlâ bu kadar alınganmışsın."

"Sana söz veriyorum. Bu iş bittikten sonra bütün işleri bir kenara bırakıp seninle balayına çıkacağım. Tamam mı?"

"Bu kez yanıma kart almadım. Şimdi gidip kartın blokesini kaldır. Akşamki davet benim için gerçekten çok önemli."

"Sana on dakika veriyorum. Eğer hâlâ blokesini kaldırmazsan gerçekten sinirlenirim."

Sanki karşı geleceğimden endişeleniyormuş gibi, telefonu kapatmadan önce bunu bir tehdit gibi özellikle vurguladı.