บททั้งหมดของ Mazlumun Ahı Çıkar Aheste Aheste: บทที่ 1 - บทที่ 9

Leyla, en büyük ağabeyim Kenan’ın ceketinin ucunu hafifçe çekiştirip yüzünü asarak konuştu:"Ağabey, lütfen artık öfkelenme. Benim yüzümden oldu... Bünyem hassas olduğu için deniz ürünlerine alerjim varmış işte. Ablam kesinlikle bunu bilerek yapmamıştır. Ne olur onu suçlamayın!"Kenan’ın yüzü bir anda değişti. Buz gibi bir sesle gürledi:"O lanet kız! Biz onu bugüne kadar fazlasıyla şımarttık. Bu küstah ve zorba karakteri de bizim yüzümüzden kazandı!"Murat’ın gözlerinde ise adeta öfke alev alev yanıyordu:"Büyüdükçe kalbi daha da daraldı, gittikçe daha sinsi biri oldu. O olmasaydı Leyla bugün bu hâle gelir miydi?"Tam o sırada Leyla, alerjinin izleri henüz tamamen geçmemiş olan kolunu bilerek ağabeylerinin gözleri önüne çıkardı. Cildinde hâlâ belli belirsiz kızarıklıklar vardı.Selim, o hassas cilde büyük bir şefkatle dokundu."Hâlâ canın acıyor mu, Leyla?"Leyla başını öne eğdi. Sesi sanki ağlamak üzereymiş gibi titriyordu:"Acımıyor... Gerçekten acımıyor..."Murat’ın içindeki öfke a

Dışarıdaki ışık mahzene süzüldükçe, içerideki zifiri karanlık yavaş yavaş dağıldı.Kendi cesedime bakmak için yaklaştım.Mahzen tamamen kapalı ve havasız olduğundan, yalnızca üç gün önce ölmüş olmama rağmen bedenim sanki on gündür orada yatıyormuş gibi çürümüştü.Yüzüm oksijensizlikten mosmor kesilmiş, kararmıştı. Artık o cesedin bana ait olduğunu anlamak bile neredeyse imkânsızdı.Bir anda paniğe kapıldım.Hayattayken sahip olduğum son gurur kırıntısını bile korumak istercesine alelacele ağabeylerimin önüne geçip cesedimi görmelerini engellemeye çalıştım.Ama yaptığım her şey beyhudeydi.Kenan’ın yüzü bir anda kireç gibi bembeyaz oldu. Büyük bir panikle geriye doğru bir adım attı. Dudakları titreyerek konuştu:"O... O da ne böyle?"Yükselen ağır koku ve karşısındaki korkunç manzara yüzünü tiksintiyle buruşturdu. Hızla geri çekilip bağırdı:"Hemen uzaklaştırın şunu önümden! Çok iğrenç!"Yan taraftaki hizmetçi korkuyla haykırdı:"Kenan Bey... Bu Ayşe Hanım! Bu, onun cesedi!"Kenan’ın se

Büyük ağabeyim Kenan yeniden kendine geldiğinde, bir aslanı andıran o sert ve mağrur çehresi çoktan gözyaşlarıyla ıslanmıştı.Nasıl olmuştu da bunu tamamen unutabilmişti?Elimdeki bütün parayı, onun en çaresiz anında şirketi o darboğazdan kurtarmak için ortaya koymuştum. Fakat az önce öfkeden gözü öylesine kararmıştı ki, arkasına bile bakmadan paraları alıp kaçtığımı sanmıştı.Bunu idrak ettiği an, Kenan’ın göğsüne tarifsiz, keskin bir sancı saplandı. Kalbindeki bu ani sızı, içindeki o uğursuz huzursuzluğu daha da körükledi.Leyla ise hâlâ o masum ve zavallı rolünü oynayarak parkenin üzerine düşen telefonu yerden aldı ve ürkekçe Kenan’a uzattı.Kenan’ın parmakları zangır zangır titriyordu. Telefonu adeta kıracakmış gibi sıkıca kavradı.Ekranı kaydırıp benimle olan eski mesajlaşmalarına baktı.Son konuşmamızın üzerinden tam üç gün geçmişti.Kenan, azap içinde parmaklarıyla telefonun arkasına vurup duruyordu."Ağabey, lütfen endişelenme..."Leyla yine o kırılgan sesiyle konuşmaya yeltenm

Hikayenin gerçeğin tokat gibi indiği, inkarın paramparça olduğu ve ağabeylerin vicdan azabıyla kavrulmaya başladığı bu dehşet verici bölümünü; oturttuğumuz edebi üslup, isim uyumları ve yüksek dramatik tansiyonla Türkçe'ye aktardım:Kenan duvardan destek alarak ayakta durmaya çalışırken, avucunun içinde sımsıkı sıktığı bana ait telefon bir kez daha çaldı. Ekranına göz ucuyla baktım; arayan üçüncü ağabeyim Selim’di.Selim dahi bir ressamdı ve dünyadaki tüm güzel renklere kelimenin tam anlamıyla aşıktı. Daha dört gün önce, onun için dünyada eşine az rastlanan türden nadide bir kök boya bulmuştum. Gördüğünde ne kadar çok sevineceğinden adım gibi emindim. Ama ne acı ki, Selim bu sürprizimi keşfedemeden ben o karanlıkta can vermiştim.Büyük ağabeyim Kenan titreyen elleriyle telefonu açtı. Hattın diğer ucundaki Selim’in sesi de bu kez biraz yumuşamış gibiydi:"Tamam Ayşe, uzatma artık, çocuk gibi diklenme.""Evet, büyük bir hata yaptın ama her neredeysen hemen eve dön. Seni ben koruyacağım."