2.BÖLÜM

Leyla, en büyük ağabeyim Kenan’ın ceketinin ucunu hafifçe çekiştirip yüzünü asarak konuştu:

"Ağabey, lütfen artık öfkelenme. Benim yüzümden oldu... Bünyem hassas olduğu için deniz ürünlerine alerjim varmış işte. Ablam kesinlikle bunu bilerek yapmamıştır. Ne olur onu suçlamayın!"

Kenan’ın yüzü bir anda değişti. Buz gibi bir sesle gürledi:

"O lanet kız! Biz onu bugüne kadar fazlasıyla şımarttık. Bu küstah ve zorba karakteri de bizim yüzümüzden kazandı!"

Murat’ın gözlerinde ise adeta öfke alev alev yanıyordu:

"Büyüdükçe kalbi daha da daraldı, gittikçe daha sinsi biri oldu. O olmasaydı Leyla bugün bu hâle gelir miydi?"

Tam o sırada Leyla, alerjinin izleri henüz tamamen geçmemiş olan kolunu bilerek ağabeylerinin gözleri önüne çıkardı. Cildinde hâlâ belli belirsiz kızarıklıklar vardı.

Selim, o hassas cilde büyük bir şefkatle dokundu.

"Hâlâ canın acıyor mu, Leyla?"

Leyla başını öne eğdi. Sesi sanki ağlamak üzereymiş gibi titriyordu:

"Acımıyor... Gerçekten acımıyor..."

Murat’ın içindeki öfke artık patlama noktasına ulaşmıştı. Hiddetle bağırdı:

"Hastaneye biraz daha geç kalsaydık Leyla’nın hayatı tehlikeye girecekti! Günler geçti ama o nankör kızdan tek bir mesaj bile gelmedi. Yaptıklarından en ufak bir pişmanlık bile duymuyor!"

Kenan’ın öfkesi de giderek büyüdü:

"Gidin, o lanet kızı hemen buraya getirin! Leyla’dan özür dileyecek. Bakalım bu inadı daha ne kadar sürecek? Özür dilemeden bu işten sıyrılabileceğini mi sanıyor?"

Murat ile Selim de aynı öfkeyle söze girdiler:

"Bu kadar dik başlı olmasının sebebi, arkasında bizim olduğumuzu sanması! Madem bir hata yaptı, cezasını da sonuna kadar çekecek!"

Bunu söyledikten sonra üçü de hizmetçiye döndü.

"Daha ne bekliyorsun? Çabuk git ve o nankörü buraya getir! Bir de çalışma odasındaki ceza sopasını getir!"

Kenan’ın sesi öfkeyle yankılandı:

"O kız yemeğe bilerek deniz ürünü katmasaydı, Leyla üç gün boyunca hastanede acı çeker miydi? Artık ailemizin disiplinini yeniden sağlama vakti geldi!"

Hizmetçi aldığı emre karşı gelmeye cesaret edemedi. Çaresizce başını eğip hızla benim bulunduğum mahzene doğru ilerledi.

Ben ise bir köşede durmuş, çaresizlik içinde acı acı gülümsüyordum.

Ağabeylerim, işin aslını araştırmaya bile gerek görmeden beni suçlu ilan etmişlerdi.

Üç gün önce, sırf Leyla çorba içmek istediği ve onunla aramı düzeltip gönlünü almak istediğim için mutfağa inip çorba pişiren bendim.

Leyla bana küçük bir baharat paketi uzatıp bunu çorbaya katmamı istemişti.

Normal bir çorba sandığım o yemeğin onun alerjisini tetikleyeceğini nereden bilebilirdim?

İş dünyasında sayısız insanın kaderini tek bir kararla değiştirebilen Kenan bile, Leyla’nın bu basit ve sinsi oyununu görememişti.

Bu açıkça taraf tutmak, onu kayırmak değil de neydi?

Ağabeylerimin gözünde ben hiçbir zaman üvey kız kardeşimiz Leyla kadar değerli olmamıştım.

Kalbimdeki o derin sızı ve keder giderek büyüdü.

Ama artık hiçbirinin önemi yoktu.

Ben zaten o mahzende çoktan can vermiştim.

Ağabeylerim bundan sonra bütün sevgilerini ve ilgilerini gönül rahatlığıyla Leyla’ya verebilirlerdi.

Bir süre sonra hizmetçi nefes nefese içeri koştu:

"Kenan Bey... Ayşe Hanım'a defalarca seslendik ama içeriden hiçbir tepki gelmiyor. Dinledik ama... içeriden hiç nefes sesi de duyamadık!"

Kenan’ın kaşları çatıldı. Bir anda ayağa fırladı.

Yüzü buz kesmişti.

"Bu lanet kız yine neyin numarasını yapıyor? Leyla’nın önünde diz çöküp özür dilemeyi gururuna yediremediği için mi böyle yapıyor? Bu kez az kalsın Leyla’nın ölümüne sebep olduğunu hâlâ anlamadı mı?"

Leyla, Kenan’ın ceketinin ucunu yeniden hafifçe çekiştirip sahte bir mahcubiyetle konuştu:

"Ağabey... Boş ver. Ben alt tarafı bir yetimim. Ablamın benden özür dilemesine gerek yok. Zaten buna hakkım da yok."

Bu sözler Kenan’ın içindeki öfkeyi tamamen alevlendirdi.

"Böyle ucuz numaralarla dikkat çekip bizi cezalandırabileceğini mi sanıyor? Ne münasebet! İçeride sessiz kalarak bu işten sıyrılabileceğini düşünüyorsa çok yanılıyor. Görünüşe göre ona verdiğim ceza hâlâ fazla hafif kalmış!"

"Yürüyün! Gidip onu oradan sürükleyerek çıkaralım! Bakalım daha ne kadar saklanabilecek? O dizler er ya da geç Leyla’nın önünde çökecek!"