3.BÖLÜM

İçimdeki keder giderek katlanırken, elimde olmadan üç ağabeyimin peşine takıldım.

Öfkeden gözü dönmüş bir hâlde yürüyen üç ağabeyim, çok geçmeden mahzenin kapısının önüne vardılar.

Kenan hiddetle bağırdı:

"Ayşe! İçeride saklanıp ses çıkarmayarak cezadan kaçabileceğini mi sanıyorsun?"

Ancak mahzenin derinliklerinden çıt bile çıkmıyordu.

İkinci ağabeyim Murat’ın yüzü iyice asıldı:

"Ayşe, daha neyin numarasını yapıyorsun? Çabuk çık dışarı ve Leyla’nın önünde diz çöküp özür dile!"

"Oraya saklanıp telefonunu kapatınca, bizimle iletişimi kesince, Leyla’ya kasten zarar verdiğin gerçeğinden kaçabileceğini mi sandın?"

Üçüncü ağabeyim Selim’in de gözlerinden adeta ateş fışkırıyordu. Büyük bir öfkeyle söze girdi:

"Ayşe, gerçekten de çok ileri gittin! Sırf Leyla’ya iyi davranmamızı çekemediğin için bilerek sessiz kalıp bizi huzursuz etmeye çalışıyorsun, değil mi?"

"O mahzene saklanıp bize böyle diklenerek, en sonunda bizim sana boyun eğeceğimizi mi düşünüyorsun?"

Mahzenin içinden yine hiçbir ses gelmedi.

Büyük ağabeyim Kenan, yan tarafta korkudan titreyen hizmetçilere dönerek buz gibi bir sesle konuştu:

"Ne titriyorsunuz öyle? Doğruyu söyleyin! Bu lanet kız sizi parayla satın mı aldı? Siz mi onu gizlice dışarı çıkardınız?"

Murat alaycı bir tavırla küçümseyerek güldü:

"Onun bu kötü karakterine bakılırsa, biz gittikten hemen sonra mahzenin şartlarına dayanamayıp bu hizmetçilere kapıyı açtırmış ve tüymüştür."

Selim’in bakışlarında ise artık yalnızca hayal kırıklığı vardı:

"Neredeyse Leyla’nın ölümüne sebep oluyordun ama şimdi hatanı üstlenecek cesaretin bile yok. Benim tanıdığım kız kardeş gerçekten sen misin?"

"Sahi, sen gerçekten bizim tek kız kardeşimiz olduğunu mu sanıyorsun?"

Tam o sırada hizmetçilerden biri tir tir titreyerek cevap verdi:

"Kenan Bey... Sizin emriniz olmadan onu dışarı çıkarmaya asla cesaret edemeyiz!"

"Ayşe Hanım gerçekten de tam üç gündür o mahzenin içinde."

Kenan, hâlâ çıt çıkmayan sessiz mahzen kapısına baktı. Gözlerinden bir anlığına huzursuzluk ve endişe geçti.

Öne doğru bir adım atıp mahzenin kapısını birkaç kez sertçe yukarı doğru çekti ama kapı bir türlü açılmadı.

"Ayşe, oyunun bitmedi mi hâlâ? Ben kilidi çoktan açtım. Sen hâlâ içeriden kapıya asılıp çıkmamak için direniyor musun?"

Mahzen kapısının içeriden eğrilip bükülmüş hâline bakıp yalnızca acı acı gülümsedim.

O anlar gözümün önüne geldi...

O havasızlığın içinde, can havliyle kendimi kurtarmak için kapıya defalarca vurmuş, sırf hayatta kalabilmek için bütün gücümle kapıya yüklenmiştim.

Ama o mahzenin kapısı o kadar sağlam, o kadar acımasızdı ki en ufak bir çatlak bile açılmamıştı.

Sonunda o karanlıkta, nefessiz kalarak can vermiştim.

Ağabeylerim...

Cesedimi gördüğünüzde bana azıcık da olsa sevgi gösterip beni annemle babamın yanına gömer misiniz?

Büyük ağabeyim Kenan giderek daha da sabırsızlanıp öfkelendi. Bir anda ayağını kaldırıp doğrudan kapıyı tekmelemeye başladı.

Eğrilmiş mahzen kapısı, sert tekmelerin ardından büyükçe bir çatlakla aralandı.

Aralıktan dışarıya berbat, ağır bir koku yayılmaya başladı.

Hizmetçi yan tarafta durmuş, titremesini durduramayarak fısıldadı:

"Bu koku... Sanki ceset kokusu gibi!"

Diğer iki ağabeyim de büyük bir öfkeyle öne atıldı:

"Ne ceset kokusu? Çoktan kaçıp gitmiştir! Bizi kandırmak için içeriye ölü bir fare falan atmıştır kesin!"

"Ayşe, bizi bu kadar kolay kandırabileceğini mi sanıyorsun?"

Üç ağabeyimin de sabrı tükenmişti.

Üçü birden kapıya yüklenip tekmeler savurdular. Mahzenin girişi şiddetle sarsıldı.

GÜM!

Büyük bir sesle kapı ardına kadar açıldı.

Etrafa yayılan o çok daha ağır, çürümüş koku eşliğinde, daracık ve zifiri karanlık mahzen artık herkesin gözleri önüne serilmişti.