Lahat ng Kabanata ng Kocamın Balayı Bedeli: Kabanata 1 - Kabanata 10

Selim ile küçük asistanı Buse'nin iş seyahati kılıflı İzlanda kaçamağının ikinci gününde, şirketteki tüm devir teslim işlemlerini tamamlayıp İnsan Kaynakları departmanına gittim.İstifamı verdim.Çıkışımın onaylandığına dair bildirim Mobil İK uygulamasına düştüğünde aradan on dakika bile geçmemişti. Selim sistemden imzayı basıvermişti."Bak sen," dedi açık ofisteki mesai arkadaşlarımdan biri arkamdan. "Selim Bey onu çoktan gözden çıkarmış meğer. Neyse ki kadında biraz olsun yüz var da kendi ayağıyla gidiyor.""E yani," diye ekledi bir başkası, elindeki karton kahve bardağını sallayarak. "Şirkette kalıp adamın sinirlerini zıplatmanın ne anlamı var? Erken davranıp çekildi işte. Ama bundan sonra ne yapacak, orası meçhul.""Yahu üç kuruş maaşla çalışan biziz, bize ne oluyor?" diye araya girdi bir diğeri. Sesinden kıskançlık akıyordu. "Selim Bey'in nikâhlı karısı sonuçta. Bugün işi bıraksa bile ömrünün sonuna kadar çalışmadan yaşayacak kadar parası vardır."Eşyalarımı bir koliye doldururken

Şimdi düşününce, bu zamanı boşa harcamaktansa daha çok çalışıp nasıl para kazanacağıma kafa yormak en mantıklısıydı.Ne de olsa insanların sevgisi ve sadakati çabuk değişiyordu ama para insanı asla yarı yolda bırakmazdı.Bunu idrak ettiğim an şirketi tamamen geride bırakıp gidiş planlarımı zihnimde tartmaya başladım.Ancak arabayla otoparktan henüz yeni çıkmışken telefonum iki kez titredi.Ekranı açtığımda gelen bildirimin bir harcama bildirimi olduğunu gördüm.Selim yine benim kartımdan iki yüz bin liralık harcama yapmıştı.Herkes Selim'le sırf parası için birlikte olduğumu sanıyordu.Oysa gerçekte tüm kartlarım onun elindeydi. Kendi parasını şirkete yatırması gerektiğini söylediği için yıllardır evin bütün giderlerini ve harcamalarını benim maaşımdan ve ek işlerimden elde ettiğim gelirle karşılıyorduk.Bir yuvanın iki kişiyle kurulacağına, kimin ne kadar harcadığının hesabının yapılmaması gerektiğine inandığım için bunu hiçbir zaman sorun etmemiştim.Ta ki kısa bir süre önce, bunca y

Ama görünüşe göre bir şeyi unutmuştu: Sevgi de tıpkı bir kumbara gibidir.Sürekli harcayıp hiç para koymazsanız, gün gelir o kumbara bomboş kalır.Evin fiyatını piyasanın oldukça altında tuttuğum için bir hafta bile geçmeden satış tamamlandı.Emlakçıya gidip sözleşmeyi imzaladım. Alıcıyla evi teslim edeceğim tarihi kararlaştırdıktan sonra eve döndüm.Fakat kapıyı açar açmaz içeriden gelen neşeli kahkahaları duydum.Antrede duran çift terliklerimiz yoktu.Onların yerini bir çift yüksek topuklu ayakkabı ile Selim'in en çok sevdiği, Buse'nin ona doğum gününde aldığı o erkek deri ayakkabısı almıştı.İçeridekilerin Selim ve Buse olduğunu o an anladım.Ama onların dönmesine daha iki gün vardı.Bunu düşünürken Buse ayak seslerini duyup kapıya doğru yürüdü.Ayağında benim ev terliklerim, üzerinde benim geceliğim vardı. Omuzlarına dağınık bir şekilde dökülen saçları ve rahat tavırlarıyla sanki evin asıl hanımı oymuş gibi duruyordu."Hande Abla, bu saatte niye geldin? Bildiğim kadarıyla şirkette

Selim'in dudaklarındaki tebessüm donakaldı."Ne demek istiyorsun? Benimle boşanmak mı istiyorsun?"Yüzündeki ifade, zamanında hayal ettiğim gibi sevinçli değildi. Aksine, beklenmedik bir şekilde öfkeyle gölgelenmişti.Buse kısa bir an duraksadı; gözlerinden hızla bir sevinç kıvılcımı geçti.Ancak ses tonunu, beni sözde uyaran yapmacık bir havaya büründürdü:"Hande Abla, bu kadar mı düşüncesizsin gerçekten?""Selim Abi az önce boşanmaktan bahsettiyse sırf onun gönlünü al, biraz nazını çek diye söyledi. Gerçekten boşanmak istediğinden değil ki.""Şu sözleşmeyi çabuk geri çek, çocukluk etme. Selim Abi bunca zamandır ne kadar yoruldu. Ülkeye yeni dönebildi. Adamın canını durduk yere sıkma."Lafa bakılırsa güya benim iyiliğimi istiyordu.Ama ben çok iyi biliyordum ki tek amacı Selim'i kışkırtmaktı.Bu taktiği daha önce defalarca kullanmıştı ve her defasında işe yaramıştı.Eskiden Selim sırf öfkesinden beni görevden almış, yine sırf öfkesinden iki aylık maaşımı kesmişti.Yine öfkesine yenik

Görünen o ki Selim de nihayet hatırlamıştı.Daha önce Selim projeyi elimden zorla alıp Buse'ye verdiğinde içim bir türlü rahat etmez, dosya tamamlanana kadar Buse'nin baştan aşağı hatalarla dolu taslaklarını gizlice düzeltir dururdum.Fakat Selim her defasında beni burnumu her işe sokmakla suçlar, Buse'nin bu işleri tek başına da başarabileceğini söyleyerek bana sitem ederdi.Aksi gibi işler sarpa sardığında da suçu yine benim üzerime atar, dosyayı yeterince dikkatli incelemediğim ve göz göre göre yapılan hataları fark etmediğim için beni fırçalardı.İşte bu yüzden bu defa dosyaya dönüp bakmamıştım bile.Madem Buse'nin tek başına başarabileceğini düşünüyordu, ben de ona yeteneklerini sergilemesi için bu fırsatı vermiştim."Hayır," diyerek başımı iki yana salladım.Selim'in kaşları iyice çatıldı.Tam bana patlamak üzereydi ki sakin bir tonla araya girdim:"Bu Buse'nin işi, benim sorumluluğum değil. Benim bu işe karışmaya ne yetkim var ne de mecburiyetim.""Ama sen benim karımsın!""Ee,